กลับมาใหม่ ด้วยหัวใจอันเติบโต

ฉันหายไปนานเหลือเกิน ถึงแม้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ที่เดิม ทำสิ่งเดิมๆ ซ้ำๆทุกวัน

แต่ก็ไม่ได้เป็นชีวิตที่น่าเบื่อเลยแม้แต่นิดเดียว

สองปีแล้ว ที่ร้าน "จ๊าง" เติบโตขึ้นมา มียิ้มบ้าง เศร้าบ้าง แต่ยังไม่ล้มลุกคลุกคลาน

เทียบกับเด็ก ก็เป็นเด็กที่กำลังเดินซอกแซกหาของเล่น แต่รายรอบมีผู้ใหญ่ใจดีที่คอยอุ้มชูช่วยเหลือ

บางทีหกล้มบ้าง แต่ผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ทิ้งให้เป็นแผลถลอกเพียงลำพัง เป่าแผลทายาให้เดี๋ยวก็หาย

มาปีนี้ รอบข้างมีการเปลี่ยนแปลง เราก็ได้แต่หวังว่าจะเป็นไปในทางที่ดีขึ้น

ความหวังอันสดใส ย่อมดีกว่าความหวังที่มืดมนไม่ใช่หรือ

ไม่เกินเดือนหน้า หรือเดือนนู้น ทางฝั่งอมารีก็จะรื้อถอนทั้งหมด

แล้วเริ่มสร้างโครงการใหม่ๆขึ้นมาแทนโรงแรมเดิม

และอีกไม่กี่สิบปี ก็จะเลือนหายไปจากความทรงจำ

โรงแรมอมารี ก็จะเหลือเพียงภาพความทรงจำสีจางๆ

ที่มีเพียงภาพถ่าย เอาไว้เตือนว่านี่เคยเป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของเชียงใหม่

ความตั้งอยู่ มักจะจบลงด้วยการดับไป

เราเป็นเพียงฝุ่นเล็กๆที่ดันทำอะไรใหญ่เกินตัว

เพราะฉะนั้น การเฝ้ามองบางสิ่งบางอย่างหายไปกับตา

ก็ย่อมเป็นการเฝ้ามองธรรมชาติของการดับสูญ

ขึ้นอยู่กับว่า เราจะทำความเข้าใจกับมันหรือไม่

หรือเรายังจะไม่ยอมทำความเข้าใจกับมันซะที

ภาพบางภาพ อาจสวยกว่าเมือเป็นภาพในความทรงจำ

แต่บางภาพอาจดูสวยในปัจจุบัน

แต่สำหรับฉัน

อยากมองภาพทุกภาพไม่ว่าจะอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต

ให้เป็นภาพที่สวยงามเสมอ

ไม่ยากนี่นา......

ญ