tag:blogger.com,1999:blog-205116692011-09-03T22:41:19.908-07:00Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.comBlogger1061100tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-55353637330938166682011-09-03T22:30:00.000-07:002011-09-03T22:41:19.925-07:00<div align="center">ฉันหายไปนานเหลือเกิน ถึงแม้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ที่เดิม ทำสิ่งเดิมๆ ซ้ำๆทุกวัน </div> <br /><div align="center">แต่ก็ไม่ได้เป็นชีวิตที่น่าเบื่อเลยแม้แต่นิดเดียว</div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center">สองปีแล้ว ที่ร้าน "จ๊าง" เติบโตขึ้นมา มียิ้มบ้าง เศร้าบ้าง แต่ยังไม่ล้มลุกคลุกคลาน</div> <br /><div align="center">เทียบกับเด็ก ก็เป็นเด็กที่กำลังเดินซอกแซกหาของเล่น แต่รายรอบมีผู้ใหญ่ใจดีที่คอยอุ้มชูช่วยเหลือ </div> <br /><div align="center">บางทีหกล้มบ้าง แต่ผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ทิ้งให้เป็นแผลถลอกเพียงลำพัง เป่าแผลทายาให้เดี๋ยวก็หาย</div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center">มาปีนี้ รอบข้างมีการเปลี่ยนแปลง เราก็ได้แต่หวังว่าจะเป็นไปในทางที่ดีขึ้น</div> <br /><div align="center">ความหวังอันสดใส ย่อมดีกว่าความหวังที่มืดมนไม่ใช่หรือ</div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center">ไม่เกินเดือนหน้า หรือเดือนนู้น ทางฝั่งอมารีก็จะรื้อถอนทั้งหมด</div> <br /><div align="center">แล้วเริ่มสร้างโครงการใหม่ๆขึ้นมาแทนโรงแรมเดิม</div> <br /><div align="center">และอีกไม่กี่สิบปี ก็จะเลือนหายไปจากความทรงจำ</div> <br /><div align="center">โรงแรมอมารี ก็จะเหลือเพียงภาพความทรงจำสีจางๆ</div> <br /><div align="center">ที่มีเพียงภาพถ่าย เอาไว้เตือนว่านี่เคยเป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของเชียงใหม่</div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center">ความตั้งอยู่ มักจะจบลงด้วยการดับไป</div> <br /><div align="center">เราเป็นเพียงฝุ่นเล็กๆที่ดันทำอะไรใหญ่เกินตัว</div> <br /><div align="center">เพราะฉะนั้น การเฝ้ามองบางสิ่งบางอย่างหายไปกับตา</div> <br /><div align="center">ก็ย่อมเป็นการเฝ้ามองธรรมชาติของการดับสูญ</div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center">ขึ้นอยู่กับว่า เราจะทำความเข้าใจกับมันหรือไม่ </div> <br /><div align="center">หรือเรายังจะไม่ยอมทำความเข้าใจกับมันซะที</div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center">ภาพบางภาพ อาจสวยกว่าเมือเป็นภาพในความทรงจำ</div> <br /><div align="center">แต่บางภาพอาจดูสวยในปัจจุบัน</div> <br /><div align="center">แต่สำหรับฉัน </div> <br /><div align="center">อยากมองภาพทุกภาพไม่ว่าจะอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต</div> <br /><div align="center">ให้เป็นภาพที่สวยงามเสมอ</div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center">ไม่ยากนี่นา......</div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center"></div> <br /><div align="center">ญ</div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-5535363733093816668?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-22654947611333634272009-10-03T21:56:00.000-07:002009-10-03T22:10:25.698-07:00เผลอแป้บเดียว ร้าน "จ๊าง" เปิดมาสี่เดือนแล้ว เร็วจริง<br />ช่วงนี้มีความสุขกับการเฝ้าร้านซะเหลือเกิน<br />มองไปทางไหนก็ร้านเรานี่หว่า<br />อิอิ แต่จะให้ดีน่าจะขายได้มากกว่านี้อีกนิดส์<br /><br />เมื่อคืนขนาดนอนยังฝันว่าจัดร้านอยู่เลย<br /><br />เมื่อวานพระวรชายา ฯ เสด็จมาเป็นการส่วนพระองค์ที่ซอย 1<br />ตัวจริงน่ารักดี ดูเป็นกันเอง คุณองครักษ์และคุณข้าหลวงไม่ได้แต่งตัวยูนิฟอร์ม<br />แต่พากันแต่งตัวแบบสบายๆ ฝนตก พระองค์ทีฯ ไม่ได้มาด้วย<br />แอบอยากเห็นเล็กน้อย<br />พอเรายกมือไหว้ ท่านก็ยกมือรับไหว้ แถมรับไหว้ทุกคนในซอยอันยาวเหยียด<br /><br />ข้อดีของการอยู่ซอยนี้ ก็คือได้เห็นคนดังเยอะดีแฮะ<br />เห็นทีมันก็น่าตื่นเต้นดี ขนาดตอนเช้าเจอดาราสองคน ที่เป็นพิธีการรายการคันปากกับอีกคนที่แสดงเป็นคุณแม่นางร้ายในละครช่องสาม ขอโต้ดตี จำชื่อไม่ได้<br />เจอพี่ผู้ใหญ่ลีด้วย และเจอมาริโอ้ น้องกุ้บกิ้บ น้องกิ๊บซ๊่ และอื่นๆ ที่จำชื่อได้ไม่หมด<br />แอบคิดกลับกันไม่ได้ว่า เป็นคนธรรมดาน่าจะดีกว่า เพราะถ้าเป็นดาราหรือคนดังไปไหนก็มีแต่คนวิ่งมาดู<br />ถ้าไม่วิ่งมาดูก็จะชี้ชวนกันชมแบบแอบๆ ถ้าเป็นเราคงรู้สึกแปลกๆน่าดูเหมือนกันนะ<br /><br />วันนี้ร้านเงียบๆ มีเลือกตั้งนายกเทศมนตรีเชียงใหม่<br />ไม่รู้ใครจะได้ แต่ไม่ว่าใครจะได้ ก็ไม่มีใครกล้าแก้เรื่องการจราจรในเชียงใหม่อยู่แล้ว<br />เฮ้อ... ปัญหาโลกแตก รถแดงครองเมือง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-2265494761133363427?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-7272171402597786612009-09-24T21:09:00.000-07:002009-09-24T21:14:19.432-07:00คนเราถ้าจะทำอะไรซะอย่าง มันก็ทำได้นี่นา<br />ไอ้ที่ทำไม่เสร็จ ก็เป็นเพราะหาข้ออ้างให้ตัวเองต่างๆนานา<br />ว่าไม่มีเวลามั่ง ไม่มีอารมณ์มั่ง ไม่มีอุปกรณ์มั่ง<br />จริงๆแล้วมีทุกอย่างน่ะแหละ ยกเว้นความพยายาม<br /><br />สองสามวันก่อน ความพยายามมาจากไหนก็ไม่รู้<br />อยู่ดีๆผีพยายามเข้าสิงซะงั้น<br />วาดรูปที่ค้างคามาเป็นปี ปื้ดไปปื้ดมา<br />เสร็จเมื่อวานตอนเย็น<br /><br />ดีใจ เลยฉลองด้วยพิซซ่า ha ha ha<br />หาข้ออ้างไปกินอีกแระ <br />แต่ขอบอก พิซซ่าเปิดใหม่ตรงซอย 5 อร่อยมากกกกกกกกกก<br />โดยเฉพาะขนมปังกระเทียมหน้าแฮมและชีส<br />ชีสหนุบหนับ อร่อยเหลือหลาย<br />เหมาะสำหรับคนชอบชีส ที่สำคัญ ราคาถูกกว่าพิซซ่าตามห้างอีกด้วยหล่ะ<br />แต่แหม... งานนี้ไม่น่าเรย น้ำหนักขึ้นอีกแน่ตรู....<br />T_T<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-727217140259778661?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-28310697888362644112009-09-23T04:08:00.000-07:002009-09-23T04:22:02.881-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SroExMaMJoI/AAAAAAAAAL8/YQcrB3vgdjc/s1600-h/IMG_4832.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 277px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384621547666024066" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SroExMaMJoI/AAAAAAAAAL8/YQcrB3vgdjc/s320/IMG_4832.jpg" /></a><br /><div>นั่งเฝ้ารูปดอกบัวมาเกือบปีแล้ว<br />วาดยังไงก็ไม่เสร็จสักที<br />เจ้าของรูปทวงแล้วทวงอีก<br />อิอิ<br /><br />ศิลปินมีสัจจะ แต่นานหน่อย<br /><br />เซตดอกบัวนี้จะมีด้วยกัน 3 รูป<br />สำหรับติดฝาผนังบ้านผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง<br />แหะๆ เพิ่งได้วาดรูปแรกอยู่เรย<br />วันนี้ได้ฤกษ์ วาดรูปแรกได้ 90 เปอร์เซนต์แระ<br />เนื่องจากร้านเงียบมากกกกกกกกกกกก<br />หลังจากแก้งสาวฮ่องกงมาซื้อของแล้วก็เงียบซะ<br />เลยมีเวลาโอ้ลั้นลากับดอกบัว<br /><br />แล้วก็มีลูกค้าท่านหนึ่ง ฝาหรั่งสาวมาจากฮอลแลนด์<br />มานั่งจ้องอีฉันวาดรูป ยังผลให้ต้องซื้อโปสการ์ดไป หุหุ<br />แถมมีขอให้อีฉันเซนชื่อให้ด้วยหล่ะ<br />รู้สึกเหมือนเป็นเซเลปไงงั้น<br />อิอิ<br />หัวใจพองโต<br /><br />เงียบต่อซะงั้น<br />กรู</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-2831069788836264411?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-62079506797538230452009-09-21T22:59:00.000-07:002009-09-21T23:22:33.233-07:00<p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> "<span lang="TH">เรามาเป็นเพื่อนกันนะ" ประโยคคำถามเชิงบังคับขืนใจ ใช้กับ</span><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt">"<span lang="TH">แนน" ไอ้เด็กหน้ากลมผมเปีย เพื่อนรักเมื่อสมัยเข้า ม. </span>4 <span lang="TH">เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว นานพอดู</span><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เพื่อนรักที่นั่งติดกันตอน ม.</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> 4 - <span lang="TH">ม. </span>5 <span lang="TH">หน้าสุดของห้อง เพราะเป็นจุดที่อีฉันหลับได้เนียนที่สุด</span> <o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">โดยมีแนนเพื่อนรักเป็นต้นทางให้ แต่เสียดาย</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ม. </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt">6 <span lang="TH">ของอีฉันหายไป เพราะสลิดสอบติดมหาลัยได้ก่อนวันอันควร</span><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> <o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">แนนเพื่อน </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt">love <span lang="TH">ไม่รู้นั่งกับใคร คงไม่เหมือนฉันหรอกนะแก </span><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เพราะคงไม่มีใครหลับไปเรียนไปเหมือนฉันได้ </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">รู้ตัวอีกที ปี </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt">2552 <span lang="TH">ไอ้แนนประกาศกร้าว ว่าจะแต่งงาน</span><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">งานนี้ดีใจประหนี่งว่าแต่งซะเอง </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt">55 <span lang="TH">แฟนเพื่อนคือแฟนเรา แฟนเราคือแฟนใคร</span>? <span lang="TH">เอ่อ</span> T_T<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เตี๊ยมกันกับเพื่อนนุ่น เพื่อนนิ่ม ขาดก็แต่เพื่อนหยิน ที่ใช้ชีวิตอยู่เมืองนางฟ้า ณ </span><?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" /><st1:city st="on"><st1:place st="on"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt">L.A.</span></st1:place></st1:City><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เสื่้อผ้าหน้าผมพร้อม สุขใจมากค่ะ</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">จองเรือเหาะล่วงหน้าตั้งแต่เดือนมิถุนายน </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">วันแต่งเพื่อนเราสวยซะจิง เจ้าบ่าวก็หน้าใสซะ</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ดีใจเพื่อนเราเป็นฝั่งเป็นฝา (ฝากระดาน)</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> <span lang="TH">ตอนเข้าพิธีในโบสถ์ แอบซึ้ง น้ำตาซึมเล็กน้อย </span><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">พิธีใกล้เสร็จ ก็มาเป็นเด็กเสริฟ์น้ำนอกโบสถ์ แอบจับดอกไม้เจ้าสาวเอาเคล็ดเล็กน้อย</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เนื่องจากที่ผ่านมา ได้ดอกไม้เจ้าสาวมาตลอดอย่างเป็นทางการ แต่ไม่ได้มีผลใดๆกับชีวิตทั้งสิ้น</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เลยกะว่าแอบๆจับลับๆล่อ น่าจะเวิร์ค</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> <span lang="TH">เอาน่า ไม่เวิร์คครานี้ เอาไว้งานหน้าหาวิธีใหม่ เช่นตีลังการับดอกไม้ หรือไม่ก็โรยตัวจากฟ้ามารับ เป็นต้น</span><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ไม่ได้ผลให้มันรู้ไป หกสิบปียังไม่สายนะกู</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ตอนบ่าย พิธีจัดที่โรงแรม ปาร์ค นายเลิศ เพื่อนเราไฮโซน่าดู</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เพื่อนๆ หนุกหนานกับการแต่งตัว แข่งกันสวย เจ้าสาวก็อยู่ส่วนเจ้าสาว</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> <o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ส่วนอีฉัน สวยอยู่แล้ว ไม่ต้องแต่งอะไรมาก ช่วยไม่ได้นี่นะ สวยโดยธรรมชาติเนี่ย</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">แต่งตัวเสร็จ เจ้าสาวเจ้าบ่าว จัดพิธีรดน้ำ เพื่อนเจ้าสาวแต่งตัวสวย ไปเตรียมหน้างาน ตามความต้องการของเจ้าสาว </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ที่อยากให้มีลูกบอลไฟ เอ้ย ไม่ใช่ โคมไฟเล็กๆ น่ารักวิบวับ ริมทางเดินเข้างาน </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">จุดเทียนสร้างบรรยากาศโรแมนติกซะ</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เพื่อนเจ้าสาวทุ่มสุดตัว แต่มีข้อแลกเปลี่ยน คือจ้างวานพนักงานโรงแรมให้ลำเลียงอาหารให้เพื่อนเจ้าสาวไม่อั้น หลังโต๊ะรับแขก</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">กองทัพเดินได้ด้วยท้อง หึ หึ </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ปาร์คนายเลิศ อาหารอร่อยมั่กๆ </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เพื่อนนุ่นโซ้ยคาโบนาร่าไปซะ </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt">3 <span lang="TH">ชุด และอื่นๆ อีกมากมายค่ะ</span><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ส่วนเพื่อนนิ่มก็กินแต่พองาม ตา ขากลับเดินลำบาก อิ่ม</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เพื่อนใหม่ชื่อเหมียว ฮาขนาด</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> <span lang="TH">กินทุกอย่าง ทำทุกอย่างที่บอกให้ทำ ไม่น่าเจี้อ</span><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ส่วนอีฉัน กินนู่นนิดนี่หน่อย ตามประสาผู้ดีเก่าเจ้าคุณพ่อสอนมาดี นู่นนี่ก็อร่อย กลับโรงแรมไปโซ้ยมาม่าต่อ </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ท้องยุ้งพุงกระสอบจิงๆ</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เพื่อนเราเป็นฝั่งเป็นฝาไปแระ รอนับวันให้เห็นหลานตัวน้อยๆ อีฉันจะจองตำแหน่ง พี่ ห้ามเรียกป้า</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ไม่เชื่อคอยดู๊</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">วันถัดไป หลังจากนอนขึ้นอืดพักผ่อนหนึ่งคืน ได้เวลาหรรษา พาเพื่อนทั้งสองทัวร์ทั่วกรุง</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ไฮโซอย่างเราๆ ก็ต้องนี่เลย ไปช้อปกระจายที่โซโหกรุงเทพ จตุจักรค่ะ เดินมันซะทั่ว ขาขวิดยังน้อยไป</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">คุณเพื่อนนุ่นช้อปไปบ่นไป แต่ก็ซื้อของกระจาย ส่วนมากซื้อไปฝากคนนู้นคนนี้ ของให้ตัวเองแทบจะไม่มี</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ส่วนเพื่อนนิ่มก็นิ่มนวลสมชื่อ ช้อปน้อยๆ ช้อปแต่พองาม แต่ของก็เยอะใช้ได้</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">อีฉันก็เป็นประเภท ดูอย่างเดียว ซื้อบ้างแต่ส่วนมากแอบจำ เอาไปทำเอง</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">แต่ก็ได้ของมาโขอยู่</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เดินจตุจักรเสร็จ จะไปที่อื่นก็ใช่ที่ ไฮโซอย่างเราก็เลยไปกันต่อที่ วอเตอร์เกทช้อปปิ้งคอมเพล็กซ์หรือที่ชาวบ้านเรียกกันทั่วไปว่า ประตูน้ำ</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">อาหารกลางวันก็ข้าวมันไก่ประตูน้ำ และหมูสะเต๊ะลือชื่อคร่า </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">งานนี้ช้อปกระจายอีกแล้วค่ะ ซื้อของพอให้หอบหิ้วกันพะรุงพะรังแล้วก็ไปนั่งเรือค่ะ ไฮโซสุดๆ อารมณ์ประมาณล่องเรือกอนโดล่าแล้วมีมิวสิคประกอบคร่า</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">แต่ความเป็นจริง นั่งเรือเร็วไปตามคลองแสนแสบคร่า น้ำคลองเป็นสีนิล แปลว่าสีดำค่ะ เรือแล่นทีต้องมีผ้าใบกันไม่ให้น้ำสีนิลกระเด็นมาโดนเนื้อตัวค่ะ</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ที่สำคัญ พานั่งหลงด้วยหล่ะ จะไปพาหุรัด ถามทางจากเด็กร้านข้าวมันไก่ ปรากฏว่าขึ้นผิดท่า เลยต้องนั่งแท้กซ๊่ไป </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ทริปนี้เลยกลายเป็นทริปสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบก</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ไปถึงสำเพ็ง เดินดูร้านเค้าปิดร้านกัน สนุกดี แล้วก็เดินขาลากลิ้นห้อยกันมากินข้าวที่ไชน่าทาวน์ เยาวราช</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">กินก๋วยเตี๋ยวจานร้อน อร่อยดีใช้ได้</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> <span lang="TH">จากนั้นก็นั่งแท้กซ๊่ไปสนามบิน เจ้าบ่าวเจ้าสาวเป็นคนไปเอากระเป๋าที่ฝากไว้ที่โรงแรมมาให้</span><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เรือเหาะดีเลย์ไปหนึ่งชั่วโมง เลยอ่ะ แนนกับพี่กบมาส่งที่สนามบิน ช่างน่ารักเสียกระไร</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">เรื่องดีๆที่ทำให้อิ่มใจมีอยู่รอบตัวเราหล่ะเนอะ</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"> <o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">วันนี้ชีวิตกลับเข้าสู่สภาวะปกติ เปิดร้านตามปกติ หายใจเป็นปกติ สวยเป็นปกติ และโสดเป็นปกติ </span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt">555<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt" lang="TH">ญ</span><span style="FONT-FAMILY: Tahoma; mso-bidi-font-size: 12.0pt"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"> </span></o:p></p><br /><br /><div align="center">เจ้าสาว<a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SrhrrxRQidI/AAAAAAAAAL0/rnwmRGFgMAc/s1600-h/IMG_4808.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384171754225699282" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SrhrrxRQidI/AAAAAAAAAL0/rnwmRGFgMAc/s320/IMG_4808.jpg" /></a><br />แก้งค์เพื่อนเจ้าสาว<a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SrhrrQxbRzI/AAAAAAAAALs/OX-uwnTTzwk/s1600-h/IMG_4801.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 260px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384171745502250802" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SrhrrQxbRzI/AAAAAAAAALs/OX-uwnTTzwk/s320/IMG_4801.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SrhrqoDc7TI/AAAAAAAAALk/dfD9wImjdpA/s1600-h/IMG_4800.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384171734572002610" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SrhrqoDc7TI/AAAAAAAAALk/dfD9wImjdpA/s320/IMG_4800.jpg" /></a><br /><br />หนุ่มเหลือน้อยและเพื่อนเจ้าสาว<br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SrhrqMEZ6JI/AAAAAAAAALc/agcXedcv3PY/s1600-h/IMG_4796.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 274px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384171727059806354" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SrhrqMEZ6JI/AAAAAAAAALc/agcXedcv3PY/s320/IMG_4796.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp9xhGBMI/AAAAAAAAALU/GGd-mUs4ngw/s1600-h/IMG_4781.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 234px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384169864506508482" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp9xhGBMI/AAAAAAAAALU/GGd-mUs4ngw/s320/IMG_4781.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp9TJ_p1I/AAAAAAAAALM/ZrCp_4NAtH4/s1600-h/IMG_4748.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384169856356558674" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp9TJ_p1I/AAAAAAAAALM/ZrCp_4NAtH4/s320/IMG_4748.jpg" /></a> เจ้าสาวเดินมาแต่งงาน<br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp9GZ5K8I/AAAAAAAAALE/igB-Yae6ftk/s1600-h/IMG_4741.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 209px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384169852933581762" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp9GZ5K8I/AAAAAAAAALE/igB-Yae6ftk/s320/IMG_4741.jpg" /></a> เจ้าสาวกับคุณพ่อ รอเดินมาทำพิธี<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp8rMqDmI/AAAAAAAAAK8/x_kM0ukumo0/s1600-h/IMG_4732.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384169845630307938" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp8rMqDmI/AAAAAAAAAK8/x_kM0ukumo0/s320/IMG_4732.jpg" /></a> เจ้าสาวตื่นเต้น<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp8CyIU0I/AAAAAAAAAK0/sWPPE0pBW1c/s1600-h/IMG_4722.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 265px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384169834781627202" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Srhp8CyIU0I/AAAAAAAAAK0/sWPPE0pBW1c/s320/IMG_4722.jpg" /></a> เจ้าสาวกับเจ้าบ่าว<br /><br /><br /><br /><br />ป.ล. กล้องถ่ายรูปมันปัญญาอ่อนมากๆ ถ่ายได้รวนเรดีเหลือเกิน มันน่าโยนทิ้งเจงๆ<br /><br /><br /><br /><div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"></span></o:p></p></div></div></div></div></div></div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6207950679753823045?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-5846563071633608832009-08-07T22:06:00.000-07:002009-08-07T22:12:04.734-07:00ช่วงนี้บรรยากาศเงียบเหงา ฝนทำท่าจะตกจะตก ก็ไม่เห็นตกสักที<br />เฝ้าร้านทุกวันเลย ดูละครย้อนยุคไปเรื่อยๆ<br />ทำงานไป ดูละครไป หนุกดีแฮะ<br />คือหัตถาครองภิภพ สมัยจารุณีกับปรียานุช ปานประดับแสดงนำ<br />สนุกมากกกกกกกกกก<br />คิดว่าเป็นหนึ่งในละครอมตะของไทย<br />อิอิ<br /><br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Sn0IZSSa38I/AAAAAAAAAKs/2YT8GKp3s6s/s1600-h/6.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 224px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367455561394347970" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Sn0IZSSa38I/AAAAAAAAAKs/2YT8GKp3s6s/s320/6.jpg" /></a> แมวสองตัวนี้นอนได้ทุกที่ ขอให้ได้นอน<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Sn0IZPsoGmI/AAAAAAAAAKk/Mhd5H8ChZf8/s1600-h/3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 213px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367455560698960482" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Sn0IZPsoGmI/AAAAAAAAAKk/Mhd5H8ChZf8/s320/3.jpg" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Sn0IY4SCT5I/AAAAAAAAAKc/yLH_gwGEM7A/s1600-h/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367455554413416338" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Sn0IY4SCT5I/AAAAAAAAAKc/yLH_gwGEM7A/s320/2.jpg" /></a><br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Sn0IYrNhB0I/AAAAAAAAAKU/Iw0db1vmIuU/s1600-h/1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367455550904796994" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Sn0IYrNhB0I/AAAAAAAAAKU/Iw0db1vmIuU/s320/1.jpg" /></a> ช้างในรูปเป็นช้างในร้านอ่ะ สวยดีเนอะ 555<br /><br /><br /><br /><div>ช</div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-584656307163360883?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-66926720009194564322009-06-28T20:59:00.000-07:002009-06-28T21:12:47.156-07:00ร้านเปิดได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว เย้......<br />ในที่สุดก็เปิดเสียทีเน้อ<br />โดนโกงไปหลายอยู่ แต่เรื่องไม่ดีเราไม่พูดดีกว่า<br />กรรมใครกรรมมัน<br />ไอ้คนที่โกงเรา ตอนนี้คงอยู่ไหนไม่ได้ เพราะโกงไปหลายคน<br />ตกนรกทั้งเป็นแน่ๆ<br />แต่อีฉันน่ะ นางฟ้าชาร์ลีเห็นๆ<br />อีฉันอภัยให้เน้อ โหสิๆ จะได้ไม่ตามไปผูกเวรกันชาติหน้าชาติไหน ไม่อยากเจออีกแล้ว<br /><br />มาว่าเรื่องร้านดีกว่า<br />วันศุกร์ที่แล้ว นิมนต์หลวงตุ๊ลุงมาเจิมร้านให้เป็นศิริมงคล ชื่อตุ๊ลุงก็ดี๊ ดี<br />ชื่อพระครูศิริมงคลวัตร<br />ญาติๆมาเต็มเลย อบอุ่น บ้านเราซะอย่าง คนละไม้คนละมือ<br />เสร็จพิธีสงฆ์ก็ถึงพิธีฆราวาส ทำหนมจีนน้ำเงี้ยวแบบเหนือๆ กับขนมจีนน้ำยาปักษ์ใต้<br />ประหนึ่งว่าให้ร้านอิฉันโด่งดังตั้งแต่ขั้วโลกเหนือถึงขั้วโลกใต้ซะงั้น<br /><br />วันเสาร์เริ่มเปิดร้านขายครั้งแรก ขายมันทั้งๆที่ยังมีของไม่เต็มซะงั้น<br />แต่ก็ยังขายได้แฮะ<br />เริ่มแน่ใจว่ามาถูกทาง<br />แต่หลังจากนั้นทั้งอาทิตย์ ขายได้แต่ยาดม<br />อืมมม ทนเอา<br /><br />เมื่อวานเพื่อนิ่มมาเทรนการขายให้<br />มันเป็นมืออาชีพเจงๆ<br />แขกเข้าร้านตอนมันกินหนม<br />มันกลืนลงคอเฮือก แล้วเด้งยืนตรงมือกุมเป้า<br />สวัสดีเชิญค่ะ<br />ค่าาาาา มันอยู่ในจิตวิญญาณ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6692672000919456432?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-71519199958235520852009-05-26T22:11:00.000-07:002009-05-26T22:17:05.091-07:00ช่วงนี้กรอบมากค่ะ ใครก็ตามเอานิ้วจิ้ม อีฉันอาจล้มตึงได้ง่ายๆ<br />เพราะจ่ายตังค์เยอะสวนกับรายรับซะงั้น<br />แนวมากๆ ชอบทำอะไรสวนกระแส<br />ร้านในฝันมีรายจ่ายเพิ่มมาอีกแระ คงต้องติดแอร์ใหม่<br />หลายหมื่น.... ก๊ากกกกกกก<br />ลงทุนเพื่ออนาคต<br />ท่ามกลางความตึงเครียดเรื่องการเงิน<br />ยังมีเรื่องน่ายินดีแฝงอยู่ เพราะช่วงนี้เช่นกัน<br />ไอเดียมันบรรเจิดยังไงก็ไม่รู้<br />มีเวลามานั่งออกแบบนู่นนี่นั่น เป็นสินค้าไว้ขายซีคะ<br />ปกติคิดไม่ค่อยออก แต่คราวนี้มากันเป็นโขยงโขลงใหญ่<br />ดีค่ะดี ....<br />บางอันลงมือทำแล้ว บางอันยังอยู่ในสมุดร่างเละเทะอยู่เรย<br />ถึงขนาดว่า เดินผ่านตอไม้ แล้วหมุนกลับมา เห็นงานศิลปะอยู่ในตอไม้<br />ขนาดนั้นเรย...<br />เพ้อเจ้อใช้ได้....<br /><br />จบข่าว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-7151919995823552085?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-75824459060191860532009-05-25T06:58:00.000-07:002009-05-26T22:10:45.388-07:00ร้านยังไม่เสร็จเลย แง......<br />วันนี้ชะโงกไปดูนิดนึง แต่เข้าไม่ได้ เพราะกำลังเทพื้นปูนขัดมันเป็นการใหญ่<br />ส่วนที่บ้านก็ทำชั้นรอไว้แระ สนุกดี ทำสีเอง 555<br />เกิดมาเก่งซะงั้น<br />ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ยกเว้นมีเรื่องเซ็งเล็กน้อยเรื่องไฟ<br />ร้านที่ซื้อโคมไฟมา ไม่รับผิดชอบเลย<br />เราซื้อไฟไปหลายชุด หมดไปเกือบหมื่น นัดรับของวันพฤหัสที่ผ่านมา<br />แต่เค้าโทรมาเลื่อนว่าของมาไม่ทัน ของมาวันเสาร์ เราก็บอกให้โทรบอก<br />เค้าบอกก็จะโทร<br />พอวันเสาร์ มัววุ่นๆ ใจก็นึกว่ามันไม่โทรมาสักทีหว่า จนลืม<br />พอเกือบห้าโมง เจ้าของร้านโทรมา หาว่าไม่มาเอาไฟแล้วเหรอ...<br />ไอ้เวล...เมิงโทรมาตอนจะห้าโมงเย็นเนี่ยนะ พระรามที่ไหนจะเหาะไปเอาทัน<br />มันบอกไม่เป็นไร มันพักอยู่นี่อยู่แล้ว พรุ่งนี้มาเอาก็ได้ โทรเรียกได้เลย<br />พอวันอาทิตย์ โทรไปตามเบอร์ที่มันให้มา มีผู้หญิงรับสาย บอกว่าร้านปิด ไม่มีใครอยู่ เฮียไม่สบาย......<br />เซ็งค่ะ อีฉันเซ็ง นึกในใจ ครั้งเดียวครั้งสุดท้ายสำหรับร้านนี้ค่า<br />พอวันจันทร์ อีฉันไม่มีทางไปเอาด้วยตัวเองหรอกค่า น้องสาวไปแทน<br />ขากลับชีเมาท์ ไอ้เจ้าของร้านไม่มีแม้แต่คำขอโทษ หรือเหลือบสายตามามอง<br />ค่า.....<br />อย่าหวังจะได้รับประทานเงิน (อันน้อยนิด) ของอีฉันอีกเลยยยยยยยยยยย เพี้ยง<br />และอีฉันจะบอกต่อ..ให้ประชาชนรู้กัน สาวแก่แค้นฝังหุ่น<br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/ShqouzK9C_I/AAAAAAAAAKM/5dhoV--cW3U/s1600-h/shop5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339765830164745202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/ShqouzK9C_I/AAAAAAAAAKM/5dhoV--cW3U/s320/shop5.jpg" border="0" /></a> เพิ่งจ่ายเงินเสร็จหมาดๆ ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/ShqoumqwJuI/AAAAAAAAAKE/ClT1gkB0wgg/s1600-h/shop3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339765826808456930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/ShqoumqwJuI/AAAAAAAAAKE/ClT1gkB0wgg/s320/shop3.jpg" border="0" /></a> หน้าร้านตรงที่มีแอร์เก่าอยู่<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Shqoum-FH1I/AAAAAAAAAJ8/-24dCVrVguk/s1600-h/shop2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339765826889523026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/Shqoum-FH1I/AAAAAAAAAJ8/-24dCVrVguk/s320/shop2.jpg" border="0" /></a> ในร้านมองจากด้านนอกเข้าไปด้านใน<br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/ShqoucBI0QI/AAAAAAAAAJ0/uVOtPoNK6nI/s1600-h/shop1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339765823949558018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/ShqoucBI0QI/AAAAAAAAAJ0/uVOtPoNK6nI/s320/shop1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>หนุ่มๆ รุ่นน้องว่าที่สถาปนิกมาทำอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน</div><br /><br /><br /><br /><div></div>.</div><div>.</div><div>.<br /><br /><br /><br /></div><div>ช่วงนี้ตาแก่ไปเข้าค่ายเพื่อสุขภาพ ล้างพิษ บำบัดโรค</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>ไปได้สองวันแล้ว เหลืออีกประมาณ 5 วันจะหมดคอร์ส</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>โทรมารายงานผลทุกวัน น่าสงสาร น่าเห็นใจซะจริง</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>จากคนที่กินทุกอย่างที่ขวางหน้า กินได้ทุกอย่างตั้งแต่บนดินจนถึงบนฟ้า</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>ต้องมากินน้ำใบย่านางคั้นเองทุกมื้อ ตามด้วยผลไม้ และอาหารจากธรรมชาติล้วนๆ</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>ที่ไม่ผ่านการปรุงแต่ง มีแค่สองรส คือ รสจืด และจืดกว่า</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>เรื่องกินก็น่าสงสาร เรื่องอื่นที่น่าสงสารกว่าก็มี คงเรื่องทำ DETOX </div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>โอ้...โน้....</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>เห็นบอกว่าติดใจ.......ไม่พูดดีกว่า ปล่อยให้ชะตาพาไป</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>แต่ที่บอกว่าดีขึ้น คืออาการปวดตามข้อหายไปเป็นปลิดทิ้ง</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>ดีใจแทน.....แถมคาดว่าหน้าจะผ่องขึ้น เพราะมีคอร์สพอกหน้า นวดหน้าด้วย</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>เอ๊ะ แปลกๆ</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>อีกห้าวันรู้กัน......................</div><div><br /><br /><br /><br /></div><div>จบข่าว</div><div><br /><br /> </div><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-7582445906019186053?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-61263301523298655032009-05-17T23:07:00.000-07:002009-05-18T01:33:43.388-07:00อันนี้ก้อปมาจากเวปของ VOA News<br /><a href="http://www.voanews.com/thai/archive/2007-08/2007-08-03-voa6.cfm?moddate=2007-08-03">http://www.voanews.com/thai/archive/2007-08/2007-08-03-voa6.cfm?moddate=2007-08-03</a><br />เกี่ยวกับโรคที่คุณนงเยาว์กำลังเผชิญอยู่ เผื่อใครสนใจอ่านดูนะจ๊ะ<br /><br /><br /><span style="color:#cc0000;">โรค Multiple Sclerosis หรือที่เรียกย่อๆ ว่า MS นั้นเป็นโรคที่เกิดขึ้นเนื่องจากระบบภูมิต้านทานของคนเราโจมตีตัวเอง โดยทำงานผิดพลาดไปโจมตีส่วนกันคลื่นไฟฟ้าของเนื้อเยื่อประสาทเข้า<br />MS เป็นโรคเรื้อรัง มีผลต่อประสาทในสมอง ไขสันหลัง และส่วนอื่นๆ ของระบบประสาทในสมองส่วนกลาง นักวิจัยพยายามมานาน 30 ปีแล้วว่า อะรเป็นสาเหตุของโรค Multiple Sclerosis ซึ่งคนในสหรัฐเป็นกันราว 3 แสนคน ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงในวัย 20 กว่าๆ ถึง 40 กว่าๆ<br />มาในปี 2533 นักวิจัยคนหนึ่งพบว่า ผู้ป่วยโรคนี้มีเซลในระบบภูมิต้านทานที่ติดตามทำลายเชื้อแบคทีเรีย ไวรัส หรือเชื้อโรคอื่นๆ ทำงานแข็งขันเกินกว่าเหตุ ซึ่งทำให้เกิดอาการอักเสบขึ้นมา และทำลายเนื้อเยื่อคุ้มกันโดยรอบเซลประสาทในระบบประสาทส่วนกลางที่ต่อกับสมองและร่างกาย สภาพการดังกล่าว เมื่อเกิดขึ้นเรื่อยๆ อาจค่อยๆ ทำให้เซลประสาทที่กล้ามเนื้อเสียหาย และทำให้กล้ามเนื้อที่แขนและขาอ่อนแอ และอาจทำให้มีปัญหาทางสายตาหรือการมองเห็นด้วย<br />แต่สิ่งที่แพทย์และนักวิจัยไม่ทราบกันก็คือ เพราะอะไรเซลระบบภูมิต้านทานเหล่านั้นจึงเกิดความไวผิดปกติ ในการติดตามโจมตีต่อต้านเชื้อโรคต่างๆ นักวิจัยพยายามหาคำตอบว่าเป็นเพราะเชื้อไวรัสใช่หรือไม่ เป็นเพราะโภชนาการ หรือการได้รับสารอาหารบางอย่างน้อยเกินไป หรือมากเกินไปหรือไม่ หรือว่าเป็นเพราะยีน หรือเชื้อพันธุ์ที่ไปกระตุ้นระบบภูมิต้านทานให้ทำงานผิดปกติ หรือว่าเป็นเพราะสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดนี้รวมกันเป็นสาเหตุ<br />นักวิจัยเข้าใจว่าส่วนหนึ่งนั้นเป็นเพราะสภาพการณ์ด้านเชื้อพันธุ์ และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะสิ่งแวดล้อม นักวิทยาศาสตร์พยายามศึกษาส่วนที่เกี่ยวข้องด้านเชื้อพันธุ์เพื่อดูว่ามีเชื้อพันธุ์ตัวไหนบ้าง ที่เกี่ยวข้องกับเนื้อเยื่อประสาทดังกล่าว และเชื้อพันธุ์นั้นมีความผิดปกติอย่างไรรือไม่ จากการศึกษานานหลายปี มาตอนนี้นักวิยาศาสตร์อย่างน้อย 3 คณะต่างพบความผันแปรของเชื้อพันธุ์บางอย่างที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเป็นโรคนี้ แม้จะทำงานต่างหากจากกัน แต่ก็พบยีน หรือเชื้อพันธุ์ตัวเดียวกัน ที่นักวิจัยเชื่อกันว่าจะเปิดช่องทางใหม่สำหรับการศึกษาเพื่อหาสาเหตุ และวิธีการบำบัดรักษาโรคนี้ต่อไป นักวิทยาศาสตร์เรียกเชื้อพันธุ์ที่พบนั้นว่า IL2 และ IL7 ซึ่งเป็นสารโปรตีนซึ่งเป็นตัวจัดการการทำงานของเซลในระบบภูมิต้านทานของร่างกาย แต่นักวิทยาศาสตร์พบว่าคนที่มีเชื้อพันธุ์ดังกล่าวในรูปแบบเฉพาะรูปแบบหนึ่งจะมีความเสี่ยงที่จะเป็นโรค Multiple Sclerosis เพิ่มขึ้น 20 เปอร์เซนต์<br />นักวิจัยเชื่อว่าสารโปรตีนดังกล่าวเป็นระบบโยงใยของเชื้อพันธุ์หลายตัว ของช่องทางทางเคมีชีวภาพ หากเชื้อพันธุ์ตัวใดตัวหนึ่งบกพร่องไป อาจนำไปสู่การเป็นโรค Multiple Sclerosis ได้ การค้นพบใหม่นี้ ทำให้นักวิทยาศาสตร์มีช่องทางที่จะศึกษาต่อไปว่า เชื้อพันธุ์ 2 ตัวนั้นมีบทบาทอย่างไรในขั้นตอนดังกล่าว และหวังว่าจะสามารถหาวิธีบำบัดรักษาโรค Multiple Sclerosis ได้ โดยการแก้ไขกระบวนการขั้นตอนที่ผิดปกติในการทำงานของระบบภูมิต้านทานให้ถูกต้องกลับทำงานเป็นปกติ และจะสามารถพัฒนาตัวยาที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นในการบำบัดรักษาโรคนี้</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#663366;">อันนี้เป็นอาการของคนที่ป่วยเป็น MS เล่าอาการของตัวเองให้ฟังใน Youtube</span><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-BGBSsKBrbI&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/-BGBSsKBrbI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />อันนี้อีกอัน เศร้าจัง ดูแล้วน้ำตาหยดแหมะๆ<br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Cy004eeHTLw&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Cy004eeHTLw&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6126330152329865503?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-55531314130708284692009-05-15T20:57:00.000-07:002009-05-15T21:07:42.571-07:00จนถึงวันนี้ ทำสัญญาร้านเรียบโร้ย<br />แต่ร้านยังไม่เสร็จเรย ..... คนเช่าเดิมก็รื้อประตูกระจกสีๆ และแผงเหล็กไปโม้ดดดด<br />เหลือแต่ห้องโล่งๆ แถมไม่มีประตู<br />ย่ำค่ำก็ต้องใช้แผงไม้อัดมากั้นทำเป็นประตู น่าอนาจหนอ<br />วันนี้จริงๆแล้วช่างต้องมาทำประตูม้วนให้ก่อน<br />แต่แกโทรมาขอเลื่อนเป็นพรุ่งนี้ เพราะวันนี้ฝนตก<br />เอ่อ... ถ้าพรุ่งนี้ตกจะเลื่อนอีกไหมลุง.....<br /><br />ส่วนด้านในเจ้าของตึกก็ให้ช่างมาเก็บสายไฟ เดินท่อน้ำ ทำพื้น<br />และอื่นๆ อีกมากมายก่ายกอง<br />เยอะดี สนุกจัง<br />คุณนงเยาว์ก็เข้าโรงแรม เอ้ย โรงพยาบาล<br />นอนหยอดยาไปตามที่หมอกำหนด ปรับสมดุลย์ในร่างกายให้เหมาะสม<br />เวลาคนถามว่าแม่เป็นอะไรถึงได้เข้าโรงพยาบาล<br />ก็ต้องบอกว่าเป็นโรค MS คนฟังก็งงต่อไป ว่ามันเป็นโรค ห่_น อะไร<br />อาการเหมือนโดนไฟช็อตอยู่ตลอดเวลา<br />บ้างก็สันนิษฐานว่าเป็นเพราะความเครียดหรือเปล่า<br />บ้างก็ว่าเป็นเพราะอาหารการกินไม่ดีหรือเปล่า<br />อันนี้หมอก็ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร<br />ได้แต่ติดตามงานวิจัยใหม่ๆ แล้วมาลองกับคนไข้ดู<br />แม่ก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่ผ่านมาอาการก็ดีขึ้นๆ เพิ่งจะมีอาการปวดหัวกลับมาเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว<br />เฮ้อ....สู้ต่อไปนะแม่ รักนะ จุ้บๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-5553131413070828469?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-13710424154938271662009-05-05T06:53:00.000-07:002009-05-05T07:31:17.539-07:00ช่วงนี้ไปทางไหนก็เจอแต่คนบ่นโลกร้อน เข้าฝน หวัดก็ระบาด<br />เศรษฐกิจก็ทรุดหนัก แถมการเมืองยังไม่นิ่ง<br />ฟังดูแย่ยังไงก็ไม่รู้....<br />เมืองไทยกำลังโดนวิกฤต ถ้าเราไม่ทำอะไรกับวิกฤตินี้ อะไรมันก็ไม่ดีขึ้น<br />อีฉันเลยสวนกระแส ช่วงที่คนเลิกลงทุน เราก็มาลงทุนทำอะไรกันดีกว่า...<br />แต่น แตน แต๊นนนนนนน<br />พอดี๊ พอดี ผีดลใจ ทำให้คิดอยากเปิดร้านเล็กๆกับเค้าบ้าง เพื่อใช้เป็นหน้าร้านของที่บ้าน<br />เร่าๆ อยากเปิดตั้งแต่สองปีที่แล้ว ที่แรกที่ไปดูเมื่อสองปีที่แล้ว คือตรงข้ามโรงหนังแสงตะวัน<br />ที่เปิดโครงการใหม่ แต่ก็ต้องล้มเลิกไป เพราะดูท่าคงมีแต่ผีและวิญญาณเท่านั้นที่กล้ามาเดิน<br />แถมกูรูบินด่วนมาจาก ตปท ทักท้วงว่าไม่ควรเป็นอันขาด จิ้งจกทักยังต้องหยุด นี่คนทั้งคนทัก ก็หยุดชะงักเลย<br />ต่อมาพี่ชมรมบอกว่ามีเพื่อนอยากเซ้งบูทที่กาแลไนท์บาร์ซ่าร์ แต่ลองไปดูแล้ว ค่าเช่าแพงมหาศาล เทียบกับพื้นที่ที่จะได้ เศร้าจิต เลยถอย<br />ในที่สุดเหมือนดวงจะเข้าข้าง วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ตามเจ้าคุณพ่อไปบ้านเพื่อนที่เป็นอาจารย์เพื่อไปถ่ายรูป<br />คอลเลคชั่นผ้าโบราณ คุยไปคุยมาเค้าก็เลยถามว่าอยากเปิดร้านมั้ย เค้ามีตึกว่างอยู่หลังนึง คนเช่าเดิมหมดสัญญา แล้วไม่ติดต่อมา ตรงถนนนิมมานซอย 1 .......<br />อีฉันกรี๊ดเลยค่า.......ตอบตกลงในใจแต่ไม่แสดงออก พอไปดู ปรากฏว่าเป็นตึกที่เราเคยผ่านไปผ่านมาแล้วนึกในใจเสมอว่า ถ้าเราได้เปิดร้านตรงนี้ท่าจะดี ^_^ ฝันกำลังจะเป็นจริงแล้ว 555<br />ด่านที่โหดที่สุด คือทำอย่างไรท่านพ่อจะยินยอม แต่ผิดคาด ท่านพ่อยอมซะงั้น แต่ไม่ออกตังค์<br />แป่ว......<br />ตึกที่จะเป็นว่าที่ร้านของเรา พอเข้าไปดูข้างใน ก็อึ้ง ค่ะ อึ้ง.... เต็มไปด้วยสิ่งของของเจ้าของเดิมที่เคยเช่าก่อนหน้านี้ที่เก็บไว้ตรึม แถมด้วยการทุบพังกำแพงทุกชั้นให้เปิดโล่ง พื้นที่ปูกระเบื้องโดนกระเทาะออก บันไดโดนกระเทาะจนแทบไม่เหลือภาพบันได ไฟ น้ำ กลายเป็นสายระโยงระยางไปทั่ว..... เจ้าของเดิมคงตั้งใจทำเป็น gallery แต่ยังไม่ทันทำ สัญญาหมดเสียก่อน แล้วเป็นอะไรที่พอดี ตอนนี้ตกลงจะเช่าแล้ว หัวใจพองโต แต่คงต้องทำอะไรกันอีกเยอะแยะ....อย่างน้อยก็เตรียมความพร้อมของลุงๆ ทีมงาน ว่าต่อไปนี้ งานที่ทำ ก็จะมีที่ขายเพิ่มขึ้นอีกที่นึง เพราะที่ตรงนี้ อย่างน้อยก็คงเป็นอีกที่นึง ที่ในอนาคตอันใกล้นี้ ทำให้เกิดศิลปินหน้าใหม่ๆ ให้เป็นที่รู้จัก...ขอฝันหวานก่อนนะ แล้วฝันจะเป็นจริง....<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332345593693228098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 192px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SgBMEMO0TEI/AAAAAAAAAJc/wUWLdz5D2WM/s320/before_3.jpg" border="0" /><br /><div align="center">ด้านหน้าร้าน กระจกสีๆ เหมือนโบสถ์ ...</div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332345598142267762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 192px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SgBMEczjQXI/AAAAAAAAAJk/KogZbwobwp0/s320/before_4.jpg" border="0" /><br /><div align="center">ด้านใน ของเยอะแยะ แต่ละชิ้นก็น่ารักๆทั้งนั้น<a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SgBMEfFMXEI/AAAAAAAAAJs/wA1M3eMDRT4/s1600-h/before_5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332345598753135682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 192px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SgBMEfFMXEI/AAAAAAAAAJs/wA1M3eMDRT4/s320/before_5.jpg" border="0" /></a><br />เพดาน และประตูที่เปิดจากชั้นลอย</div><br /><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SgBMEE6O0dI/AAAAAAAAAJU/oUC9IdqLCRw/s1600-h/before_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332345591727837650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 192px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SgBMEE6O0dI/AAAAAAAAAJU/oUC9IdqLCRw/s320/before_2.jpg" border="0" /></a><br />ด้านบน ห้องน้ำโดนทุบโล่งเลย<br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SgBMD7-anNI/AAAAAAAAAJM/q6kF4y8ZC9s/s1600-h/before_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332345589329468626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 192px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SgBMD7-anNI/AAAAAAAAAJM/q6kF4y8ZC9s/s320/before_1.jpg" border="0" /></a> สายไฟฟ้าของจริงนะเนี่ย<br /><br /><br /><br /><br /><div> </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-1371042415493827166?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-17103233487106094422009-03-30T05:05:00.000-07:002009-03-30T05:19:07.511-07:00ไม่ยักรู้ว่าช่วงนี้เข้าหน้าร้อน....<br />เพิ่งรู้ตัวว่าอากาศร้อนเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง<br />เพราะที่บ้านมันเย็นสบายยยยยย เพราะต้นไม้เยอะ<br />ไม่ได้ออกไปไหนช่วงกลางวันนานมากๆ<br />เพราะขี้เกียจ ประกอบกับงานเยอะ<br />พอออกไปที ตื่นตะลึงกับอากาศร้อน....<br />มันร้อนจริงๆแฮะ<br /><br />บ้านอีฉันไม่มีแอร์ เพราะอยู่บ้านนอก<br />คนแถวนี้ ถ้าบ้านใครติดแอร์คอนดิชั่นจะถูกหาว่ากระแดะทำตัวเป็นไฮโซทันที<br />แถมรู้กันโดยทั่ว ว่าเสียค่าไฟเดือนละเท่าไหร่<br />ชาวบ้านที่นี่ มักจะรู้เรื่องของเพื่อนบ้านไปหมดทุกเรื่อง<br />โดยเฉพาะเพื่อนบ้านฉัน ที่ยึดอาชีพแม่ค้าหวย (เถื่อน)<br />เหมือนป้าติ๋มทีวีพูล ที่ใช้สโลแกนเดียวกัน<br />"รู้ไปหมด แม้แต่มดเป็นเมนส์"<br />ด้วยอาชีพ ทำให้แกสามารถซอกแซกเข้านอกออกในได้ทุกบ้าน<br />จะเจอแกบ่อยมาก ทุกวันที่ 1 กับ 16 ของเดือน<br />ก็เลยรู้กันว่า เดี๋ยวนี้หมู่บ้านของอีฉัน มีบ้านประมาณ 4-5 หลังที่ติดแอร์<br />แต่ใช้กันอยู่ประมาณ 3 หลัง<br />ที่เหลือ ติดเพื่อความเท่ห์ ให้เข้ากับบ้านแบบใหม่ และไม่เคยเปิดใช้เลย<br />(แบบบ้านเชิงเสียดสีว่าสถาปัตยกรรมแบบดอกคำใต้)<br />เพราะไม่อยากจ่ายค่าไฟ และทนความเย็นไม่ได้ เปิดพัดลมดีกว่า<br /><br />จริงๆแล้วน่าจะเป็นเรื่องดี ที่โลกใบนี้จะได้ไม่ร้อนขึ้นไปมากว่านี้<br />แอบคิดเล่นๆ ว่าถ้าคนเมืองหลวง ช่วยกันทนร้อนไปสัก 1 ปี<br />หมายถึง 1 ปี จริงๆ ทนปิดแอร์ไปก่อน แล้วนอนเปิดพัดลม<br />โลกเราจะเย็นขึ้นอีกแค่ไหนนะ<br />แต่พออิฉันไปกรุงเทพทีไร ถ้าที่นอนไม่เปิดแอร์ก็อยู่บ่ได้<br />มันร้อนตับแตก ผิวบางๆของอีฉันไม่ทนต่ออากาศร้อนและมลพิษ<br />สมแล้วที่อยู่บ้านนอกคอกนา....<br /><br />สงสัยต้องใช้ความเป็นแอร์กี่ในตัว แทนแอร์คอนฯ ซะแร้น<br />จุ้บๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-1710323348710609442?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1870280987944772792009-03-11T21:58:00.000-07:002009-03-11T22:08:13.247-07:00ช่วงนี้พี่สาวเราหน้าตาสดใสซาบซ่า<br />หัวใจเต้นแรง เลือดสาวสูบฉีด<br />ถึงหน้าจะเหี่ยวไปบ้างเพราะเรื่อง 2000 บาท เช็คช่วยชาติ<br />(อ่านดีๆ)<br />แต่ก็มีเรื่องดีๆมาพูดคุยให้ฟัง หัวใจที่เคยฟีบฝ่อ ก็พองโตโอ้ลั้นลา<br /><br />เขาว่าหลังฝนฟ้ามักจะใส เห็นจะจริง<br />แต่สำหรับพี่สาวของเรา มันคงเป็นยิ่งกว่าหลังจากเฮอร์ริเคนซะอีก<br />ได้แต่หวังว่า ฟ้าใหม่นี้ น่าจะเป็นท้องฟ้าที่สดใสยิ่งกว่าเดิม<br />แถมมีก้อนเมฆ และแสงแดดอุ่นคอยนำทาง<br /><br />ไม่เคยรู้เลยว่า คนอย่างอีฉันจะสามารถรู้สึกยินดีกับใครได้ทั้งหัวใจแบบนี้<br />อย่างน้อยก็อีกครั้งในช่วงเวลาที่ผ่านมายาวนานนี้<br />ความรู้สึกยินดี มีความสุขแทนคนๆหนึ่ง มันก็ทำให้หัวใจพองโตจังเลยแฮะ<br />จากนี้ ก็อยากให้พี่สาวที่น่ารัก มีความสุขซะที<br />ยินดีด้วยจริงๆ<br /><br />อิอิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-187028098794477279?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-42609579237504692802009-03-05T01:41:00.000-08:002009-03-05T02:03:21.794-08:00ช่วงนี้เชียงใหม่เริ่มฟื้นตัวแล้ว จากปัญหาฝุ่นควัน<br />ถึงกับเป็นเขตมลพิษ ว่าไปนู่น<br />ถึงว่า ทำไมท้องฟ้ามันดูขุ่นๆ มัวๆ พิกลแฮะ<br />แถมขี้มูกดูขุ่นๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร<br />คนเชียงใหม่ เหมารวมเอาว่านิสัยคนเมือง ชอบเผา<br />เผามันหมดทุกอย่าง อะไรที่ไม่ชอบ ไม่ต้องการ เผามันให้หมด<br />เชียงใหม่รอบนอกอย่างบ้านอีฉัน ไม่ใช่เขตเทศบาล ขยะที่มีต้องจัดการกันเอง<br />ใบไม้แห้ง ก็เผาซะให้เรียบ<br />ถุงพลาสตกพลาสติก ก็เผาซะ คนตาย ก็เผา เฮ้ย<br />มีนวัตกรรมใหม่ๆ เกี่ยวกับการเผาขยะมาเล่าให้ฟัง<br />เมื่อก่อน ใครจะเผาอะไร ก็จุดกองไฟตามใจชอบ บ้านใครบ้านมัน<br />ไหม้ช้าไหม้เร็ว ตามแต่ความสามารถในการลุกเป็นไฟของสิ่งที่เผา<br />แต่พอเผาแล้วโดนด่าที่สุด คือเผารองเท้ายาง<br />เพราะกลิ่นจะกระจายไปทั้งหมู่บ้าน ถึงขนาดที่ว่ามีคนแห่กันมาด่าถึงหน้าบ้านคนเผาก็เคยมีมาแล้ว<br />นั่นเป็นแบบเก่า<br />แบบใหม่ ใช้วิธีก่ออิฐเป็นกระโจมวงกลม เปิดด้านล่างนิดหน่อย ประมาณ 1 x 1 ฟุต<br />แล้วมีตะแกรงเหล็ก รองด้านในสูงจากพื้นประมาณ 1 .25 ฟุต<br />แล้วก่อให้ปลายเรียวขึ้นไป ความสูงทั้งหมดประมาณ 1.3 - 1.5 เมตร<br />พอแห้งแล้ว ก็ใส่ขยะที่จะเผา ควรจะเป็นขยะแห้ง ชื้นได้นิดหน่อย ไม่เป็นไร<br />ใส่ให้เต็มแล้ว จุดไฟจากด้านบน ไฟจะลามลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว ควันน้อย<br />และปลอดภัย ไม่กระเด็นกระดอนให้คนเผาเสียโฉม<br />แถมเถ้าถ่านก็ไม่เหลือ เพราะเกิดการเผาไหม้ที่สมบูรณ์สุดๆ<br /><br />แล้วเขียนทำไมเนี่ย การเผาขยะเนี่ย<br />เผางานดีกว่า เยอะจริง เผาทิ้งเลยดีไหม...<br />555 บ้าไปแร้น<br /><br /><br />คำเมืองวันละคำ :<br />หน้าอย่างโป้ยาขึ่น = หน้าเหมือนถังใส่ยาฉุน (ที่ใส่ในใส้บุหรี่) แปลว่าหน้าตาอัปลักษณ์สุดๆ ที่สุดๆของความอัปลักษณ์.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-4260957923750469280?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-76498064632162719622009-02-24T20:32:00.000-08:002009-02-24T20:56:14.839-08:00สรุป เป็ดเมื่อวาน แบ่งมากินครึ่งนึงตอนเย็น<br />ทำเป็นผัดกระเพราเป็ด เผ็ดอาละวาด<br />อร่อยเหาะ<br /><br />เรื่องดีๆ ที่ทำให้ชื่นใจสดร้อนๆจ้า<br />มีครอบครัวคนไทย สามพ่อแม่ลูก มาเที่ยวที่บ้าน<br />คุณพ่อกับคุณแม่ทำสวน ส่งคุณลูกไปเรียนที่อเมริกา<br />จบแล้ว คุณลูกทำงานต่อที่นู่น<br />กลับมาเยี่ยมบ้าน พาพ่อแม่มาเที่ยวเชียงใหม่<br />คุณพ่อคุณแม่เล่าว่า พอลูกจบ ก็ไม่มีภาระอะไรอีก<br />คุณพ่อก็เริ่มเพาะต้นไม้ ปลูกป่า และเพาะต้นสาละไปถวายวัด<br />เพราะถือว่าต้นสาละเป็นต้นไม้ที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนา<br />เริ่มจากเพาะต้นเล็กๆ จนเป็นต้นใหญ่พอที่แน่ใจว่าคนรับเอาไปปลูกแล้วไม่ตาย<br />ตอนนี้คุณพ่อถวายวัดทุกวัดในจังหวัดที่คุณพ่ออยู่แล้ว<br />แถมลามไปปลูกป่า ปลูกต้นไม้บนที่ดินของคุณพ่อเองก่อน<br />แล้วก็ปลูกในที่สาธารณะบ้าง<br />ฟังแล้วชื่นใจเป็นที่สุด<br /><br />ส่วนคุณแม่ก็ปฏิบัติธรรม เป็นแม่บ้านดูแลคุณพ่อ<br />ชีวิตในฝันเลยนะเนี่ย แต่อีฉันคงต้องไปปลูกป่า แล้วให้พ่อบ้านดูแลหุงหาอาหาร<br />บรื๋ออออ... ทำอะไรให้มันง่ายดีกว่า<br />ชีวิตคนเราอยู่ได้ไม่นาน รักตัวเองให้มากๆ แล้วก็แบ่งปันความรักให้คนอื่นด้วยนะจ๊ะ<br /><br />ปล. วันนี้คงต้องกินเป็ดให้หมด ไม่อยากกินแล้วอ่ะ<br /><br />คำเมืองวันละคำ :<br /><br />ง่อมแซบแงบ : เหงามาก , เงียบเหงา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-7649806463216271962?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-66054602822981998742009-02-24T01:36:00.000-08:002009-02-24T01:58:07.544-08:00วันนี้วันอะไรไม่ทราบ อยากกินเป็ด เลยไปซื้อเป็ดมาร้อยนึง<br />พอมาถึงบ้าน นึกไม่ออกว่าอยากกินยังไง<br />เจ้าเป็ดน้อยก้าบๆ ก็เลยนอนอยู่ในตู้เย็น 555<br />วิญญาณเป็ดคงลอยวนเวียนด่าอีฉันนัวเนีย<br />รู้สึกเหมือนขาโดนปากเป็ดจิกอยู่วิบวับๆ<br /><br />เฮ้อ....<br /><br />พูดถึงเรื่องเป็ด นึกถึงเมื่อปี 2003 สมัยที่ต้องแอบไปทำงานร้านอาหารไทยแห่งหนึ่งในบัลติมอร์<br />อาหารไทยที่คิดถึงเหลือแสน แค่ได้สูดอากาศที่มีใบกระเพราแห้งสามใบครึ่งก็พึงใจ<br />หรือแม้กระทั่งได้กินหางน้ำปลาก็ชื่นใจฝันหวานไปสิบวัน<br />คุณป้าเจ้าของร้าน ไม่รู้แกเหนียวหรือบริหารทรัพยากรเป็น<br />พอเลิกงาน ถึงเวลาอาหารพนักงาน ก็ทำอาหารให้กิน<br />ส่วนมาก็จะมีก๋วยเตี๋ยวผัด ข้าวผัด ง่ายๆ แค่นี้ก็หรูแล้ว<br />บางวันพิเศษหน่อย ก็จะมีเป็ดผัดกระเพรา เป็ดผัดขิง<br />แต่แน่นอนค่ะ หาเป็ดไม่ค่อยเจอ<br /><br />พระเจ้าเต้าเจี้ยวขา อิฉันเกิดและโตบนแผ่นดินล้านนา<br />อีแม่อีพ่อไม่เคยเอาเป็ดมาป้อน ไม่เคยกินเป็ด<br />ไปเอ็มเค เห็นเป็ดก็ร้องยี้ แหวะ เป็ด....สัตว์ชั้นต่ำ...<br />ครั้งแรกที่กินเป็ด (เศษเป็ด) อีหลักอีเหลื่อ<br />เนื้อ ห่า...น อะไร ทำไมมันดำๆ เป็นเส้นๆ ฝอยๆ<br />มันรับประทานได้มะคะ คุณป้าขา หญิงไม่เค้ย ไม่เคย<br />กินแล้วจะผิดคอนเซปต์มั้ยคะ<br /><br />แต่ว่าท้องหิว ไอ้เพื่อนร่วมงานมันกินเอาๆ<br />เอาวะ กินก็กิน หญิงไทยใจเด็ด กินเป็ดครั้งแรก In my life<br />ถึงมันจะเป็นเศษวิญญาณเป็ดก็ตามที<br /><br />จากนั้นจนวันนี้<br />ดิฉันก็ชอบกินเป็ด ค่ะ เพิ่งรู้ว่าเป็ดอร่อย<br />จบเรื่องเป็ด<br />เมื่อคืนดูปืนใหญ่จอมสลัด อนันดาโห่ไปโห่มา จนสำเร็จวิชาดูหลำ<br />ย้ำ ขอให้ออกเสียงให้ออก ว่า วิ-ชา-ดู-หลำ<br />มิใช่วิชา ดู-ขะ-....<br />แหม... อนันดาแต่งซะหวิวขนาดนั้น คุณลุงสรพงษ์ก็แต่งซะชะแว้บสุดๆ<br />จบข่าว<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306300679181688610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SaPEWo4J3yI/AAAAAAAAAJE/s112uZsOheM/s320/THfilms50_lunga.jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6605460282298199874?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-36439068452169810612009-02-23T19:10:00.000-08:002009-02-23T19:45:36.106-08:00เมื่อวานติดต่อกับลูกค้าคู่นึง ที่สั่งทำงานตัวอย่าง<br />อยากได้งานไม้สักอย่างดี บอกแบบมานู่นนี่นั่น<br />อีฉันเสนอราคาไป 100 กว่าบาทต้นๆ ทำตั้งแต่ต้นจนจบ คุณภาพคับแก้ว<br />ให้ตายเถอะก้านกล้วย ในชีวิตอีฉันและทีมงาน ไม่เคยเสนอราคาอะไรที่มันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเฉกนี้<br />เพราะเห็นว่าเศรษฐกิจตกสะเก็ด หางานเล็กๆให้เด็กๆทำน่าจะดี<br />ที่ไหนได้ พอมาเจอ บ่นแพง<br />แถมเหลือบตาดูบ้านอิฉัน มีการบอกว่านี่มันสไตล์บาหลีนี่<br />(บ้านกรูอยู่มาตั้งแต่สมัยปู่กับย่ายังเอ๊าะเนี่ยนะ มันบอกว่าสไตล์บาหลี สงสัยปู่ทำการค้าระหว่างประเทศล้านนากับลังกาสุกะมานาน เลยได้สไตล์เค้ามาสร้างบ้าน)<br />แถมมีบอก ซื้อของที่บาหลียังไม่แพงขนาดนี้<br />ขนาดจากทองเหลืองอันบานเท่ากระด้ง ยังแค่สองร้อยบาท<br />นี่ถ้าออเดอร์ชิ้นนี้ผ่าน ถ้าเกิดสั่งเป็นแสนชิ้น มันบอกว่ามันเอาไปทำที่บาหลีดีกว่า<br />ที่บาหลีมีไม้สักขี้ควาย<br /><br />ค่ะ....<br /><br />เอากะมันเถอะ<br />เค้าบอกว่าลูกค้าคือพระเจ้า ต้องเอาใจ<br />แต่พระเจ้าแบบนี้ อีฉันขอจรลาไปไกลๆ<br />เมิงรู้มั้ยว่าเมิงได้ของถูกๆ มา ต้องแลกกับอะไรบ้าง<br />ใจคอเมิงจะให้คนไทยได้ค่าแรงวันละยี่สิบบาทหรือไง ไอ้อ้วนขี้ตืก<br />เมิงไปสั่งคนบาหลีคนเวียดนามทำ ให้ได้ราคาอันละยี่สิบ แล้วเมิงขายอันละสองพัน<br />โห โคตรแฟร์<br /><br />เข้าใจค่ะ เข้าใจ ว่าการที่จะ outsource อะไรไปต่างประเทศมันช่วยลดต้นทุน<br />ถ้าคิดอย่างนี้หมด บ้านเราเมืองเราที่ยังพัฒนาไม่ถึงไหน ก็คงไม่ถึงไหน<br />ฝีมือแรงงานบ้านเราก็คงสู้เขมร เวียดนาม และบาหลีของมันไม่ได้<br />เราก็จะทำอะไรไม่เป็น แถมยังจะไม่มีโอกาสได้ทำด้วยซ้ำ<br />เพราะทำแล้วแพงกว่า สู้ไปหนับหนุนพี่เหมน พี่ม่า พี่เวียดไม่ได้<br />สลด ค่ะ สลด<br />เพราะตอนนี้วงการก่อสร้างก็ใช้คนต่างชาติมาสร้างเยอะขึ้น<br />วงการร้านอาหาร ก็เยอะ<br />ไม่ต้องพูดถึง วงการอุบาทว์ตามคาราโอเกะต่างๆ<br />คดีปล้นค่าต่างๆ ที่เอาผิดไม่ได้<br />ตามสี่แยก ตามร้านอาหาร ที่มีเด็กเร่ขายของ เยอะแยะมากมาย<br />ประเทศเรามันเป็นอะไรหมดแล้ว<br /><br />จนบางครั้งต้องมานั่งคิด ว่าที่เราทำๆอยู่นี่ มันถูกหรือเปล่า สวนกระแสเค้าหรือนี่<br />แรงงานที่มีอยู่เป็นคนในท้องถิ่นทั้งหมด<br />ค่าแรงสูงกว่าค่าแรงขั้นต่ำ แต่พอมีน้อย ก็ให้น้อย มีมากก็ให้มาก<br />ลูกๆของช่างแต่ละคน จบวิศวะ จบพยาบาล จบหมอ นู่นนี่นั่น<br />(จบดีกว่าอิฉันอีก) ตกเย็น มีเวลาว่างตั้งกลุ่มจักรยานเสือภูเขา เล่นเปตอง<br />ทำนา ทำสวน มีความสุขกันทุกคน<br />ที่สำคัญ ทุกคนไม่เป็นหนี้กองทุนหมู่บ้านงอมแงม<br />เหมือนหลายคน ที่กู้เงินกองทุนหมู่บ้านมา (ซื้อรถเครื่อง ซื้อมือถือ รวมถึงกู้มาลงทุนงานโอทอป แล้วเจ๊ง)<br />กู้เสร็จ จนกว่าเดิม...<br />จนต้องไปกู้เงินนอกระบบ ดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบมาจ่าย<br />พอไม่มีจ่าย ถ้าไม่โดนบีบให้ตายก็ต้องหนีไปแบบไม่มีร่องรอย<br />เท่าที่รู้ คนที่อีฉันรู้จัก ตายแบบนี้ไปประมาณ 5 คนได้ในรอบปีที่ผ่านมา<br />หนึ่งในนั้น เป็นคนที่ทำไส้อั่วที่อร่อยที่สุดในโลก กิยยาตาย<br />หนึ่งในนั้น เป็นเพื่อนของอีแม่อิฉันเอง แขวนคอตาย<br />หนึ่งในนั้น ใช้หนี้แทนลูกไม่ไหว แขวนคอตายอีก<br />และมีอีก ที่เป็นผลพวงจากหนี้กองทุนหมู่บ้าน<br /><br />อ่า ค่ะ วันนี้แก่บ่นไปนิดส์<br />วัยเริ่มมีทองมาจับแล้ว ทองแพง วัยก็ทอง คานก็ทอง<br />เล่าเล่น หนุกหนานๆ ระบายอารมณ์<br />สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมเน้อ...<br />จบข่าว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-3643906845216981061?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-70600058554723068032009-02-23T01:46:00.000-08:002009-02-23T02:09:45.335-08:00ช่วงนี้ไปไหนมาไหน มีคนทักเสมอว่าอ้วนขึ้น<br />เออสิ แล้วไง....<br />เมื่อวานแ_ก ข้าวอบชีสสูตร Home made อิฉันทำเอง<br />กินคนเดียวด้วย ไม่แบ่งใคร ถึงแบ่งก็ไม่มีใครกิน<br />อีแม่ (ภาษาเหนือ เรียกอีแม่เป็นเรื่องปกติ หาใด้หยาบคายไม่)<br />อีแม่เห็นแล้วส่ายหัวด้อกแด้ก<br /><br />อีแม่ : คุณลูกทำอะไรของมันแหมละ ( แหมละ = อีกละ ทำเสียงเบื่อเล็กน้อย)<br />อีฉัน : Baked Rice and chicken with Green bean and Carrot เจ้า<br />อีแม่ : ........<br />อีฉัน : แม่ กิ๋นก่อ (แม่กินมั้ย)<br />อีแม่ : No Thank you....Bye Bye....<br /><br />ค่าาาา............ อีแม่ของฉัน โกอินเตอร์<br /><br />บ้านอีฉันตอนนี้ผีฝรั่งเข้าสิงเป็นบางคราว<br />ไม่เว้นแม้แต่อีพ่อ (ก็คุณพ่อนั่นแหละค่ะ)<br />คุณลุงที่รักชื่อลุงสตีฟ หรือลุงติ๊บเป็นฝรั่งดั้งขอสัญชาติอเมริกัน<br />จับพลัดจับผลูมารู้จักมักจี่กันเมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ<br />แต่มาหาเราทุกปี อีฉันกับอีน้องที่รักไปสู่ขอมาเป็นลุงเรียบร้อย<br />นัยว่าถ้าลุงเป็นอะไรไป อิฉันกับอีน้องจะไปขอมีส่วนรับมรดก<br />555<br />(บอกไม่ได้เด๋วแผนแตก)<br />บทสนทนาอีพ่อกับลุงติ๊บ<br /><br />ลุงติ๊บ : Hello... Bro.... How r u?<br />อีพ่อ : โอ้ววววว สวัสดีค้าบบบบ บ่หันจั๊ดเมินน่อ เป๋นจะไดพ่องคับ(Ohhhhh.. Hello, Long time no seeใHow r u?)<br />ลุงติ๊บ : สบาย สบาย<br />อีพ่อ : คั้มม่อน คั้มม่อน ซิดด๋าวๆ ฮ่าฮ่าฮ่า<br />ลุงติ๊บ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า กินแลบ กินแลบ (กินลาบ กินลาบ)<br />อีพ่อ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดีๆๆ กู้ดๆๆ ลำแต้ๆ เวรี่ ดีลีเซ่ด (Very Delicious)<br /><br />สั้นๆ ได้ใจความ ได้กินลาบเลือดกันทั้งคณะ<br />ฝรั่งชอบกินลาบเลือด บอกว่าเป็น Spicy beef tartar ค่ะ<br /><br />By the way...<br />อิฉันแลครอบครัวอันประกอบไปด้วยอีพ่อ อีแม่ อีฉัน และอีน้อง<br />พากันทำหน้าสลอนอยู่ในหนังสือบ้านและสวนฉบับเดือนกุมภาพันธ์ ปีนี้แหละจ้า<br />ใครคิดถึงก็ช่วยอุดหนุนหนังสือเค้าหน่อยเน้อ เดี๋ยวเค้าจะหาว่าพอบ้านอีฉันลงแล้วขายไม่ดี<br />แหะ แหะ<br />จบข่าว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-7060005855472306803?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-29858956025632951742009-01-05T07:08:00.000-08:002009-01-05T07:27:48.806-08:00ปีใหม่ที่ผ่านมา โดดงานหน้าตาเฉย เที่ยวดะมันตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม<br />ทำงานเสร็จช่วงเย็น กะจะไปหาพี่ติ๊กแต่รถดันเสีย เลยแห้ว กลับมาเอารถที่บ้านรอจนพี่ตี๋มา<br />ไปรับที่อาเขต โอ้แม่เจ้า คนมหาศาลล้านแปด<br />คุณตี๋อยากกินอาหารย้อนอดีต เลยไปกินไก่นางฟ้า อร่อยเหมือนเดิม แถมน้องเอยกับพี่วิกอวสารพอดี<br />ผีบ้าละครเข้าสิง เลยขอดูจนใกล้อวสาร แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ดู เสียดายชะมัด<br />ปีนี้ตกลงกันว่าจะไปเคาน์ดาวน์กันที่ท่าแพ<br />หาที่จอดรถได้ด้วย แต่เดินไกลโคตรๆ ไม่น่าเชื่อว่าเชียงใหม่จะคนเยอะอย่างนี้ เมืองแทบจะระเบิด<br />ท่าแพจัดเวทีใหญ่โต มีทั้งคนไทยและคนไม่ไทยมากมายก่ายกอง จนไม่ต้องเดินเอง ใช้วิธีขับเคลื่อนจากคนที่เดินอยู่ด้านหลัง<br />ฝรั่งต่างก็ตื่นเต้นกับการปล่อยโคมไฟ<br />อ่า.....นะ<br />ส่วนตัวอิฉัน ไม่ชอบอย่างแรง ให้มาปล่อยโคมไฟนอกเทศกาลลอยกระทงแบบนี้<br />ตอนนี้ เอะอะอะไรก็ปล่อยโคมๆ ปล่อยมันตั้งแต่งานวันเกิดจนงานวันตาย ฉลองอะไรก็ปล่อยโคม<br />ตอนปล่อยมันสนุกดี แต่ตอนที่มันไปตกบนหลังคาบ้านคนอื่นแล้วเกิดไฟไหม้นี่สิ ใครจะรับผิดชอบ<br />ได้แต่มองแล้วก็ภาวนา ขออย่าให้ไปตกหลังคาบ้านใครก็แล้วกัน<br />เพราะมันเคยตกมาที่หลังคาโรงไม้อิฉันทีนึง โชคดีที่ดับทัน<br />คุณนายกจันทร์เป็งคะ ช่วยเข้มงวดที ถ้าจริงใจกับเมืองเชียงใหม่ที่วัฒนธรรมกำลังจะเน่าสลายไปพร้อมกับคนนะคะ<br />อ้าว เปลี่ยนเรื่องไปซะงั้น......<br />ที่ท่าแพ บนเวที พี่บี้เดอะสตาร์มาด้วยหละ อิฉันชอบ (กล้าม) พี่บี้มากค่ะ<br />แต่ว่าพี่บู้ (บี้)มาด้วย เลยไม่ถนัด เลยใช้ให้ถ่ายรูปพี่บี้ให้ใด้ นี่คือคำสั่ง เพราะขนาดรูจมูกเรนยังถ่ายมาแล้ว<br />รูจมูกบี้ก็ต้องถ่ายได้ ฉันใดก็ฉันนั้น.....<br />พอเที่ยงคืนปุ๊ป ขึ้นปีใหม่ ทุกคนพากันเฮ มีพลุด้วย สวยสุดๆ<br />แต่ปีนี้เป็นปีที่เราเคาท์ดาวน์ ด้วยกันอีกครั้งในรอบสามปีเชียวนะ<br />อีลุงจะรู้ไหมเนี่ย .......<br />ขากลับบ้าน แวะรับน้องสาวสุดที่รักที่ไปนั่งกรึ๊บเหล้าเคาน์ดาวน์กับผองเพื่อน<br />หมดวอดก้าไปหลายอยู่ แหมพูดแล้วเปรี้ยวปาก......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-2985895602563295174?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-53631179178401764592008-12-13T20:35:00.000-08:002008-12-13T20:44:49.627-08:00เผลอแป้ปเดียว นี่มันกลางเดือนธันวาปีห้าหนึ่งซะแร้น<br />อีกจิ๊ดเดียวก็จะปี ห้าสอง ปีที่ใครๆ เค้าว่ากันว่าจะเป็นปีเผาจริง<br />เศรษฐกิจจะหกล้มก้นจ้ำเบ้า ได้แต่หวังว่าถ้าล้มแล้วจะลุกขึ้นในเร็ววัน<br />ขออย่าให้มีอะไรมาเหยียบซ้ำเป็นพอ<br /><br />วันนี้ที่บ้านเงียบเหงา แต่เช้าก็เรื่อยเปื่อยรดน้ำกุหลาบแสนรักที่ตอนนี้ต่างพากันผลิใบ<br />เตรียมอวดดอกชุดใหม่เต็มต้น<br />เห็นแล้วมันชื่นหัวอกหัวใจอันแห้งแห่ว<br />ตอนนี้อีพี่บ้ากุหลาบค่ะ<br />เห็นกุหลาบงามๆเป็นไม่ได้ ตัวสั่นระริก มือคันยิกๆ ควักเงินซื้อมาหลายต้น<br />โดยเฉพาะกุหลาบอังกฤษดอกซ้อนๆแน่นๆค่ะ<br />ชอบมากกกกกกกก<br />อีนังคนเมือง พ่อก็เมือง แม่ก็เมือง หน้าก็เมื๊อง เมือง<br />ดันชอบกุหลาบอังกฤษค่ะ<br />โดยเฉพาะกุหลาบสีโอลด์โรส เห็นไม่ได้ ใจละลายไม่มีสาเหตุ<br />ก็ความสุขเล็กๆเนอะ<br />อิน สะ ปาย เร ชั่น ของอิฉัน ได้มาง่ายๆ ไม่ต้องลงทุนมาก<br /><br />ช่วงนี้คนใกล้ตัวมีเรื่องราวมากมาย<br />พี่สาวที่รักใจสลาย คาดว่าจะดีขึ้นเร็ววัน<br />ยายของเพื่อนรักคนหนึ่งจากไปไม่มีวันกลับ<br />เฮ้อ ชีวิตคนเราน่ะ สู้เท่านั้นที่ครองโลก<br />สู้ต่อไป ไอ้มดแดง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-5363117917840176459?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-13956261546785752932008-11-13T23:51:00.000-08:002008-11-13T23:59:16.418-08:00วันนี้อารมณ์เจี๋ย<br />Today is not a good day...<br />หนาวเหน็บตั้งแต่เช้า<br />Cold day...<br />นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นหน้าหนาวเองนะเนี่ย<br />Even it just a starting of the winter..<br />อิฉันทนบ่ได้ อิฉันมันคนหน้าร้อนนี่หนา<br />I can't stand it, i'm summer person.<br />บ่ายๆเอาพริ้นเตอร์มาซ่อม<br />Fixing the printer in the afternoon,<br />ซ่อมแล้วซ่อมอีก ซ่อมไม่มีที่สิ้นสุด<br />fix it... again and again... and again...<br />จอคอมก็เจ้ง พอประกาศว่าจะทุบทิ้งแล้วซื้อจอแบนแทน<br />Ny computer monitor is also die..I told her.. i will buy another better one,<br />มันเด้งขึ้นมาใช้ได้เหมือนเดิม<br />it came back to work again<br />เง้ออออ<br />Hmmmmmm<br />เป็นการประกาศว่าจอก็มีหัวใจ<br />She understand me..<br />วันนี้มาเป็นสองภาษาซะงั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-1395626154678575293?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-41274998245779412312008-10-13T19:30:00.000-07:002008-10-13T19:36:01.230-07:00เช้านี้เซ็ง....<br />บ่าอ้ายนิ สัญญาว่าจะส่งงานเมื่อพฤหัสที่แล้ว<br />จนมาวันนี้ วันอังคาร แมร่งยังไม่ได้ส่ง อ้างว่าไม่เสร็จ<br />จริงๆแล้ว สืบทราบมาว่า<br />เอางานอื่นมาแทรกงานตู เห็นตูเป็นคนว่านอนสอนง่ายหรือยังไง<br /><br />บ่น บ่น บ่น แล้วก้บ่น<br />บ่นไปงั้น<br />ให้สบายใจ จะได้เลิกบ่นซะที<br />เบื่อตัวเองขี้บ่น....<br />เจ้ยยยยยย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-4127499824577941231?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-27643735654180478642008-10-13T05:36:00.000-07:002008-10-13T06:03:24.188-07:00หมดวันไปอีกวัน<br /><br /><br />เมื่อวานวันอาทิตย์ ดูหนังเรื่อง กังฟูแพนด้า<br /><br /><br />ที่ตาแก่ส่งมาให้ดู<br /><br /><br /><br /><br /><br />ชอบตรงนึงที่ Master พูดก่อนจากไปที่ว่า<br /><br /><br /><br /><br /><br />"Yesterday was history. tomorrow is mystery.<br /><br /><br />Today is a gift, that why it called PRESENT"<br /><br /><br /><br /><br /><br />ฮ่ะ....คม ....ฮ่ะ .... คมมาก<br /><br /><br />แสดงว่าทุกวัน เราได้ของขวัญอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน<br /><br /><br />ของขวัญที่ว่า เราอาจมองไม่เห็น เราอาจสัมผัสไม่ได้<br /><br /><br />แต่เราอยู่กันมันได้<br /><br /><br />เหมือนที่ท่านติช นัท ฮันท์ ได้เล่าเอาไว้ ประมาณว่า<br /><br /><br />ท่านเอง เคยได้รับนาฬิการาคาแพงมาเป็นของขวัญ<br /><br /><br />แต่ท่านเอง เป็นคนไม่เคยดูเวลาจากนาฬิกาเลย<br /><br /><br />(คิดเอาเองว่าท่านเป็นคนที่มีนาฬิกาชีวภาพอยู่ในตัว)<br /><br /><br />วันหนึ่ง ท่านนึกขึ้นได้ เลยเอานาฬิกาที่ว่ามาใส่<br /><br /><br />พอดูที่หน้าปัดนาฬิกา ท่านบอกนาฬิกาอันนี้มันเสียหรือเปล่า<br /><br /><br />ทำไมมันบอกอยู่เวลาเดียว ถึงตอนนี้ คนที่นั่งฟังท่านต่างก็คิดอย่างเดียวกัน<br /><br /><br />คือมันคงเสียแน่นอน<br /><br /><br />แต่ท่านบอกว่า เจ้านาฬิกาอันนี้ มันบอกได้แค่เวลาเดียว คือ<br /><br /><br />"Now Now Now Now and Now......."<br /><br /><br /><br /><br /><br />สองเรื่องนี้ถึงจะที่มาต่างกัน เล่ากันคนละแบบ แต่ก็ใจความเหมือนกัน<br /><br /><br />(ถ้าสติปัญญาอันน้อยนิดมหาศาลของอิฉันตีความไม่ผิด)<br /><br /><br />คือ มีสตินึกรู้อยู่กับปัจจุบัน อยู่กับปัจจุบันอย่างมีสติ<br /><br /><br />หรือ ทำวันนี้ให้ดีที่สุด ตามคติที่ชอบเขียนกันในเฟรนชิพเพื่อนๆก่อนจบม.ปลาย<br /><br /><br />แต่หลายคนทำไม่ได้ เพราะชอบคิดว่า พรุ่งนี้ค่อยทำก็ได้ (Procrastination)<br /><br /><br />อิฉันก็เป็นบ่อยๆ เช่นทำความสะอาดห้องนอนเป็นต้น....<br /><br /><br />หลายครั้ง ได้แต่หายใจทิ้งไปวันๆ<br /><br /><br />แต่หลายครั้ง หายใจได้ แต่ไม่รู้สึกว่าอากาศบนโลกเพียงพอกับปอดอิฉันเลย<br /><br /><br />อยากหายใจได้มากกว่านี้อีกนิด<br /><br /><br />ไม่พอดีเอาซะเลย<br /><br /><br />.<br /><br /><br />.<br /><br /><br />เจ้ยยยย วันนี้เป็นสนทนาธรรมไปซะงั้น...<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256623031722627714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPNGy-v20oI/AAAAAAAAAIY/pjFbsPN5HyU/s320/Rose_1.jpg" border="0" /><br /><div align="center">แป่ว... กุหลาบมอญหลังบ้าน บานแร้ว</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-2764373565418047864?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-5037284896707826662008-10-11T09:32:00.000-07:002008-10-11T10:25:16.828-07:00ช่วงนี้ดีแฮะ เครียดๆทีไรมานั่งดูแมวเหมียวที่กำลังโตวันโตคืน<br />หายเครียดดีเหมือนกัน<br />สมาชิกใหม่ของบ้านเรา น้องนิ่มนวล กับน้องชวนชม<br />ทั้งคู่เป็นลูกนังกิ๊ก อุ๊ย น้องกิ๊ก สุวัจณี หรือนางสาวพุทโธ (ท้องทั้งๆที่ยังไม่ได้แต่งงาน)<br />น้องกิ๊กเป็นแมวไทยแท้ ที่เค้าเรียกกันว่า ขาวมณี เป็นสีขาวล้วนทั้งตัว ตามีสองสี ข้างหนึ่งเหลืองอำพัน ข้างนึงเป็นสีฟ้า ได้มาจากไหนไม่รู้ จำไม่ได้<br />ท้องนี้เป็นท้องแรกและท้องสุดท้าย...<br />ตอนที่น้องกิ๊กท้องป่อง แถมไร้วี่แววของไอ้แมวหนุ่มที่บังอาจมาทำลูกแม่ทำโทต๊อง<br />เราต่างพากันให้อภัย อืมมมม ถือว่าน้องกิ๊กเป็นเหยื่อของสังคมฟอนเฟะ<br />น้องกิ๊กไม่ผิด<br />ชีท้องนานนนนนมากกกกกก<br />จนคิดกันว่าตกลงมันท้องจริงๆ หรือมัน Dak เยอะเกินวิสัยแมว<br />วันหนึ่งย่ำค่ำ น้องกิ๊กนั่งทำหน้าอืดถืดอยู่ในห้องทำงาน แล้วร้องเหมียวๆตลอดเวลา<br />คุณนงเยาว์บอกว่า สงสัย ได้ฤกษ์แหงมๆ<br />แถมคุณลุงช่างแกะ ตามมาดู แล้วบอกว่าชัวร์ คืนนี่แน่ๆ จดวันเอาไว้แล้ว<br />ที่ว่าจดวันนี่ก็คือ จดวันที่น้องกิ๊ก XXX กับไอ้แมวหนุ่มไร้สังกัด ไร้หัวนอนปลายเท้า...<br />แต่มีข้อมูลแจ้งว่า ไอ้หนุ่มเป็นแมวสีขาวววววววววววววววว<br />เราเลยตัดสินใจ ทำห้องคลอดให้น้องกิ๊ก มุมหนึ่งของห้องทำงาน<br />ทำให้มืดๆ นิดส์นุง<br />เวลาผ่านไป รุ่งขึ้น<br />คุณนงเยาว์ตื่นมาเปิดประตูห้องทำงาน<br />น้องกิ๊กวิ่งมาหา พร้อมกับก้อนขาวๆ ในปาก คาบมาวางแปะแทบเท้าคุณนงเยาว์<br />แล้วมองหน้า.... เหมือนกับจะบอกว่า<br />อ่ะแม่.... ลูกหนู๋ เลี้ยงให้หน่อย....<br />น้องกิ๊กออกลูกมาสองตัว สีขาวจั๊วะ เหมือนแม่ ตัวเล็กมากกกก เหมือนหนูขาวๆ ดิ้นดุ๊กดิ๊กๆ น่าเกลียด<br />.<br />.<br />อะไรจะแมวมังกี้ขนาดน้านนนน<br />จากวันนั้น มาจนวันนี้ ...<br />น้องกิ๊ก ที่ดูเหมือนจะเลี้ยงลูกไม่เป็น กลายมาเป็นแม่กิ๊กเต็มตัว<br />เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ กระทรวงสาธารณสุขแมวแจ้งมาว่าดีกว่านมวัวผสมเมลามีน<br />ท่าจะจริง<br />อีก้อนขาวๆ สองก้อน กลายมาเป็นไอ้บ้าสองตัว<br />แมวขาวโรคจิต ซน ยุ่ง กวน teen ปสด...<br />ไม่ได้สมชื่อมันเรย นุ่มนวล กับชวนชม<br />คุณอีพ่อตั้งชื่อใหม่ว่า White house กะ White Board<br />เอากับอีพ่อเขาสิ<br />ตกเย็น ตะโกนเรียก "ว้ายเฮ้า ว้ายบ่อด มาหาป้อกำลูก...."<br />แต่พอเรียกลูกตัวเอง .....เฮ้อ.... อย่าให้เซด<br />อีสองตัวยึดแม่กิ๊กเป็นแนวทาง<br />ทุกมื้อจะต้องทำหน้าละห้อย หาวิธีได้กินอาหารร่วมกับเจ้าของบ้านให้ได้<br />เริ่มจาก นั่งมอง<br />ต่อไป ขยับขึ้นมานั่งด้วย ตามมาด้วยปีนมานั่งบนตัก<br />ถ้ายังไม่สนใจ จะใช้เท้าเขี่ยๆ จิ้มๆ เหมือนจะบอกว่า<br />เฮ้ย รู้เรื่องมั้ยเนี่ย รอกินอยู่ .... ส่งอาหารมาเดี่ยวนี้....<br />ถ้ายังไม่ได้กิน ..... หรือแกล้งทำเป็นเฉย ไม่สนใจ<br />มันจะเริ่มปีนจากตักขึ้นมาบนคอ บางทีมีตบสั่งสอนเจ้าของอีกต่างหาก<br />.<br />.<br />.<br />สรุปเค้าเรียกแมวอะไรเนี่ย....<br />.<br />.<br />.<br />ฟังดูอาจเป็นแมวก้าวร้าว นิสัยเสีย ....<br />แต่จริงๆแล้ว นิสัยแบบนี้มันสร้างรอยยิ้มให้สมาชิกบ้านเราได้สำเร็จ<br />พ่ออ่อนโยนขึ้น คำพูดที่ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้ยินพ่อพูด ก็ได้ยิน<br />แม่ดูมีความสุขขึ้น เพราะจิตใจผ่อนคลาย ได้บ่นได้คุยกับตัวเล็กๆ ที่มัน (แกล้งทำท่า)นั่งฟังอยู่<br />ปู่กับย่าก็หัวเราะบ่อยขึ้น เพราะชอบมานั่งดูแมวหลับแล้วจับผิดแมว<br />ฉันเอง ไม่รู้จะบอกยังไง จากที่ไม่ชอบแมว กลายมาเป็นสาวกแมวซะงั้น<br />แถมเวลามีแขกมาบ้าน เจ้าพวกนี้ก็ทำหน้าที่ รีเซฟชั่นแทนคนซะงั้น<br />.<br />.<br />สุขกันเถอะเรา<br />เศร้าไปทำไม...<br />จบซะงั้น<br /><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg0Xk-4KI/AAAAAAAAAHw/ZE689GU07fo/s1600-h/111.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255947955428319394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 314px; CURSOR: hand; HEIGHT: 227px; TEXT-ALIGN: center" height="276" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg0Xk-4KI/AAAAAAAAAHw/ZE689GU07fo/s320/111.jpg" width="508" border="0" /></a> สองพี่น้อง <br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg0rc17yI/AAAAAAAAAH4/i0KmWFH-ox0/s1600-h/222.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255947960762887970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg0rc17yI/AAAAAAAAAH4/i0KmWFH-ox0/s320/222.jpg" border="0" /></a> คุณแม่ลูกสอง<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg01usucI/AAAAAAAAAIA/A6yKGAm0i68/s1600-h/333.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255947963522136514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg01usucI/AAAAAAAAAIA/A6yKGAm0i68/s320/333.jpg" border="0" /></a> น้องชวนชม หรือ ไว้ทบอร์ด<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg1RthZuI/AAAAAAAAAII/DJ8hmrOwmXw/s1600-h/444.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255947971033392866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg1RthZuI/AAAAAAAAAII/DJ8hmrOwmXw/s320/444.jpg" border="0" /></a> น้องนุ่มนวล หรือ ไว้ท์เฮาส์<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg1tDZ9BI/AAAAAAAAAIQ/8zJ_E_YLl5w/s1600-h/555.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255947978372936722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SPDg1tDZ9BI/AAAAAAAAAIQ/8zJ_E_YLl5w/s320/555.jpg" border="0" /></a><br />เด็กน้อยหาหอยทาก.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-503728489670782666?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-63376464430616894092008-09-23T21:06:00.000-07:002008-09-23T21:10:38.938-07:00พ่อกรูเป็นอะไร ทำไมชอบมาปลุกให้ลูกตัวเองตื่นก่อนเวลาอันสมควร<br />เมื่อคืนนอนดึกมากกกกกกก<br />จริงๆวันนี้ต้องตื่นเที่ยง ตาถึงจะไม่โหล ทำไมต้องปลุกตั้งแต่ 9 โมงงงงงง<br />ปลุกเสร็จแล้ววิ่งหนี ไม่แน่จริงนี่หว่า<br />จานอนต่อก็ไม่หลับแล้วววววว<br />.<br />.<br />พ่อนะพ่อ.... ขอเวลาแค่ สองเดือน อีกไม่กี่วันจะครบสองเดือน<br />ทำเป็นทนไม่ได้...<br />ฮานี้บะเฮ้ย....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6337646443061689409?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-90384190168418169952008-09-19T10:34:00.001-07:002008-09-19T18:58:01.284-07:00เมื่อคืนนอนตี 4 กะนอนยาวเช้าวันเสาร์<br />พ่อที่รักปลุกให้ตื่นตั้งแต่7โมงเช้า<br />สั่นดึ่งๆ<br />หิว โมโห ง่วง งง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-9038419016841816995?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-16780854281578094162008-09-19T10:34:00.000-07:002008-09-19T10:40:59.113-07:00วันนี้ฤกษ์ดี พี่ๆน้องโฟโต้นัดกันไปกินข้าวเย็นด้วยกันที่ครัวศิลปาชีพหน้าสวนรุกขชาติ<br />ด้วยเหตุผลที่พี่ฝ้ายพาเบบี๋ไปด้วย เลยต้องเป็นที่ดีๆไม่แออัด ไม่มียุงไม่มีมะแลงมากวนเบบี๋<br />ปรากฏว่าร้านนี้น่ารักมากๆ อาหารอร่อยโดยเฉพาะแกงเลียง กินแล้วอยากกินอีก แง่มๆๆ<br />พี่เจเกหลิมก็มา พี่ตุ๊กติ๊ก พี่ยุ่น พี่ภูมิใจพ่อพอใจลูกแม่ฝ้ายก็มา แต่อีพี่ปึ๋งเบี้ยวเพราะต้องดูเด็กๆ แล้วน้องก้อฟไม่อยู่ ตะไม่เป็นไร คราวหน้าไปใหม่<br /><br />วันนี้นึกคึก ทำบราวนี่แต่หัววัน กะจะเอาไปให้เหยื่อๆชิม แต่บราวนี่กลายเป็นเค้กช้อกโกแลตเฉยเรย<br />เอาวะ ... บอกว่าทำเค้กแทนละกัน ฮี่ๆ<br />ผลปรากฏว่าทุกคนเอากลับบ้านกันหมดเลย (บังคับให้เอากลับ เพราะอิฉันขี้เกียจหิ้วกลับ)<br />รู้เลยว่าหัวอกเพื่อนอิ๊กเป็นอย่างไร เวลาทำขนมแล้วโดนคนอื่นประณาม<br />แต่ขอโทษ อิฉันไม่ท้อ อย่างน้อยคราวหน้ารับมือให้ดี ฮี่ๆๆ<br /><br />กลับมาบ้านชะตากรรมยังรออยู่ คืนนี้คงดึกอีกตามเคย วาดมาถึงรูปสุดท้ายแล้ว<br />ที่เหลือก็คงต้องรอดูแล้ววาดซ่อมอีกนิดหน่อย สิ้นเดือนเสร็จแน่ 555<br />โปรดติดตามตอนต่อไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-1678085428157809416?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-67972236957095556122008-09-08T23:17:00.001-07:002008-09-08T23:29:03.281-07:00เมื่อเช้านี้ ปฏิบัติภารกิจ พาแมวไปทำหมันอีกแระ<br />คราวนี้ถึงคราวน้องดอกไม้ แมวตัวแรกของบ้านเรา<br />น้องดอกไม้คลอดลูกออกมาหลายครอกแล้ว ต่างพากันตั้งรกรากตั้งตัวเป็นมาเฟียแมวที่บ้านเรากันยกใหญ่<br />มาคราวนี้ น้องดอกไม้ ซมซานกลับมาบ้าน พร้อมกับลูกในท้อง<br />หลังจากถูกทอดทิ้ง โดยต่างประเทศเพื่อนบ้านที่เช่าบ้านอยู่ท้ายทุ่งหลังบ้าน<br />ปลาทูตัวพีๆ ก็ไม่ได้กินอีกต่อไป เลยนึกขึ้นได้ว่ายังมีอาหารแมวอัดเม็ดรออยู่ที่บ้านจ๊างนี่นา<br />ก็เลยกลับมา แล้วคลอดลูกเพิ่มจำนวนประชากรแมวอีก 3 ตัว<br />แต่ลูกแมวน้อยๆ นัยว่าจะขาดสารอาหาร แถมคุณนายดอกไม้ไม่ยอมให้นมลูก เลยตายไปทั้งสามตัว<br />น่าสงสารจัง<br />วันนี้ก็เลยตัดสินใจ พาคุณน้องดอกไม้ไปทำหมันซะ จะได้ไม่ต้องท้องป่องหาพ่อแมวดีๆไม่ได้<br />ถามหมอว่า นี่เราได้บุญหรือได้บาปนี่ ที่พาแมวมาทำหมัน ตั้งหลายตัวแล้วนะ<br />(ลองนับดู มี พี่น้องตระกูลเสือ 3 ตัว เสือน้อย ทิกกี้ ทิกเกอร์ น้องพุธโธ น้องถุงเงิน แล้วก็มาน้องดอกไม้ แต่ยังมีโครงการอีก 2 ตัวในอนาคต )<br />หมอบอกเบาๆว่า ได้บุญสิ....อืมมม ได้ก็ได้เนอะ<br />ส่วนคุณนงเยาว์ อดีตเคยเอายางวงรัดไข่น้องหมาหลังบ้านทั้งสองตัว รัดเล่นๆ แล้วลืม น้องหมาเลยเป็นหมันไปโดยปริยาย<br />ยังดีที่ไม่เป็นอะไรมาก กลับตุ้ยนุ้ยสมกับเจ้าของเป็นอย่างยิ่ง<br />ตอนหลังเลยปฏิเสธไม่ยอมทำหมันทั้งหมาและแมว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแพทย์ดีกว่า<br />อยู่กับหมากับแมวนี่ก็เป็นสุขเนอะ....<br />ว่าแต่ว่า ทั่นนายกเคอะ...อยากเป็นสุขๆ ก็ลาออกแล้วไปเลี้ยงแมวให้สบายใจดีกว่านะเคอะ<br />อ้าวววววว ไปละ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6797223695709555612?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-82043126357500358142008-09-07T00:07:00.000-07:002008-09-07T00:50:03.069-07:00วันนี้วันอาทิตย์ ตื่นซะเที่ยงกว่าๆ ครั้งแรกในรอบปี คุณนงเยาว์เรียกให้ไปกินข้าว เสร็จแล้วก็มานั่งแพคของส่งลูกค้า เมื่อวานไปช้อปกระจาย ซื้อผ้ามาขายอีกละ รายได้เสริม คริคริ หยกสุดที่รัก ขับเจ้าเขียวน้อยหายจ้อยไปเรย คาดว่าจะไปกินข้าวกะแฟน วันนี้ก็คงต้องเป็นยายเฒ่าเฝ้าบ้านอีกละ จะวาดรูปเหมือนเดิม และดูหนังเกาหลี Green Rose สนุกดี พระเอกหล่อ .... ดูเอาไว้ ตาแก่จะได้หล่อเหมือนพระเอกเกาหลี 555 นิดนึงก็ยังดี ... แต่วันนี้ตาแก่จะไปถ่ายรูปที่ไหนสักที่เนี่ยแหละ อิฉันจำมิได้ แต่เมื่อวานไปถ่ายรูปที่ทำเนียบ ถ่ายสาวๆ ในพันธมิตร พี่น้องค้าบบบบบบ สู้ว้อยยยย<br /><br />แอบอวดนิดส์นึงส์ อิอิ<br /><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SMOHFWJfZmI/AAAAAAAAAFs/Nx-0i9r0Uco/s1600-h/1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243182917103871586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SMOHFWJfZmI/AAAAAAAAAFs/Nx-0i9r0Uco/s320/1.jpg" border="0" /></a> แคแสด<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SMOHFllqSFI/AAAAAAAAAF0/1ZuuFCdzKew/s1600-h/2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243182921248557138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SMOHFllqSFI/AAAAAAAAAF0/1ZuuFCdzKew/s320/2.jpg" border="0" /></a> ชงโค<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SMOHFvy3ibI/AAAAAAAAAF8/hqM7f2Ob0LA/s1600-h/3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243182923988306354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SMOHFvy3ibI/AAAAAAAAAF8/hqM7f2Ob0LA/s320/3.jpg" border="0" /></a>ชมพู่มะเหมี่ยว<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SMOHFlUVv8I/AAAAAAAAAGE/ubCzdxZfh-0/s1600-h/4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243182921175908290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SMOHFlUVv8I/AAAAAAAAAGE/ubCzdxZfh-0/s320/4.jpg" border="0" /></a> ศรีตรัง ฝักเก็บมาจากหน้าบ้านเก่าพี่ติ๊กตั้งแต่ปีที่แล้ว<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-8204312635750035814?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-77429364163664498832008-09-05T21:02:00.000-07:002008-09-05T21:21:11.842-07:00ตาแก่ตั้งใจทำงานจัง<br />เมื่อวันก่อนตาแก่โทรมาแอบน้อยใจ บ.ก.<br />อุตส่าห์ทำงานหน้าดำคร่ำเคร่ง ทำรูปซะสวยเชียว<br />ทุกคนชอบหมด แต่ไม่ได้ลงหนังสือเล่มนั้น เพราะสวยเกินไป<br />ตาแก่ส่งรูปมาให้ดู เห็นแล้วอึ้งกิมกี่<br />เพราะโครตสวย ไม่ได้เชียร์กันเอง แต่สวยจริงๆ<br />สวยเกินไป....<br />ส้วยยยย สวย...<br />มีบอกว่าเหนื่อยทั้งใจ เหนื่อยทั้งกาย<br />....สู้ๆ นะจ๊ะ darling ....<br />อุปสรรคมีไว้ให้เราฟันฝ่า....ชิมิ<br />คนที่ไม่มีอุปสรรค คือคนที่ไม่ทำอะไรเลย ชิมิ<br />เราควรดีใจ ที่อย่างน้อยเรามีอุปสรรค แสดงว่าเรายังมีงาน มีโอกาส มีอะไรหลายๆอย่าง<br />ที่เราควรภูมิใจ<br />อย่างน้อย เวลามีอุปสรรค เรามีคนให้พูดคุยด้วยได้ มีคนคอยรับฟัง<br />และมีคนคอยช่วยแก้ไขปัญหา<br />ถึงแม้นายกฯ จะไม่ช่วยก็เถอะ ........<br />อ้าว...เป็นการเมืองไปซะแร้น<br /><br />+1...ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า คุ้มค่าอาหารแมว<br />+2...น้องดอกไม้คลอดลูกแล้ว<br />-.....ลูกน้องดอกไม้ตายไปสองตัว เหลือแค่ตัวเดียวเอง น่าสงสาร...<br />-....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-7742936416366449883?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-7697736459210003182008-09-05T05:15:00.000-07:002008-09-05T05:22:24.675-07:00ทำไงดี กลายเป็นนกฮูกไปแร้น<br />ทำงานกลางคืน ตื่นสายๆ นอนแต่เช้า<br />เฉลี่ยแล้วนอนวันละ 5 ชั่วโมง<br />ไม่พอสำหรับวัวขึ้นอืดอย่างอิฉันเป็นแน่แท้<br />เวลากระชั้นเข้ามาแร้น<br />สิ้นเดือนเท่านั้น สิ้นเดือน<br />เราจะเป็นอิสระภาพ...555<br />เหลืออีก สิบรูปจะถึงเส้นชัย<br />วาดไปลุ้นไป ดูหนังเกาหลีไป<br />สนุกไปอีกแบบ<br />American Next top Model Cycle 10<br />ผิดหวังๆๆๆ คนที่เชียร์อยู่ตกรอบไปหมด<br />คนที่ได้กลายเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบ อ้วนด้วยเป็นนางแบบ Plus Size<br />ว่าเขา ทำยังกะตัวเองผอมเนอะ<br />นี่แหละน้า ชีวิต อะไรก็ไม่แน่ไม่นอน<br /><br />+ .... เจ้าถุงเงินน้อยไปถอดไหม พาไปทำหมันตั้งแต่ 10 กว่าวันที่แล้ว วันนี้ซ่าส์เหมือนเดิม มีความสุขมากขึ้น<br />-.... ไม่ได้โทรหาลูกค้าอีกละ เขิน....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-769773645921000318?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-80679539936470143762008-09-02T03:32:00.000-07:002008-09-02T03:43:53.426-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0Yx66wn7I/AAAAAAAAAFE/bJDCIFbRcno/s1600-h/LC_2_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241372787237494706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0Yx66wn7I/AAAAAAAAAFE/bJDCIFbRcno/s200/LC_2_1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0YxxJmntI/AAAAAAAAAFM/iymBA0b6ICE/s1600-h/Log1_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241372784615399122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0YxxJmntI/AAAAAAAAAFM/iymBA0b6ICE/s200/Log1_1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0YyFWI2QI/AAAAAAAAAFU/SuTjAzgnwYg/s1600-h/Mix1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241372790036683010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0YyFWI2QI/AAAAAAAAAFU/SuTjAzgnwYg/s200/Mix1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0YyGvcqzI/AAAAAAAAAFc/BQ5_wzkEz0Q/s1600-h/Star_7_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241372790411275058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0YyGvcqzI/AAAAAAAAAFc/BQ5_wzkEz0Q/s200/Star_7_1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0YyRQi2mI/AAAAAAAAAFk/n_NWic_QfoY/s1600-h/Star_7_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241372793234446946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0YyRQi2mI/AAAAAAAAAFk/n_NWic_QfoY/s200/Star_7_1.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XUR9SqjI/AAAAAAAAAEc/FSM0F-1CPMg/s1600-h/BlessingBasket_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241371178514426418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XUR9SqjI/AAAAAAAAAEc/FSM0F-1CPMg/s200/BlessingBasket_1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XUSDyjyI/AAAAAAAAAEk/XA-kY0NFuiU/s1600-h/tulip_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241371178541682466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XUSDyjyI/AAAAAAAAAEk/XA-kY0NFuiU/s200/tulip_2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XUjDDUdI/AAAAAAAAAEs/ShfYEhfnIrk/s1600-h/Log_Red_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241371183101989330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XUjDDUdI/AAAAAAAAAEs/ShfYEhfnIrk/s200/Log_Red_2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XUlmzLkI/AAAAAAAAAE0/6CvvkWLjRHs/s1600-h/Star001_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241371183788797506" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XUlmzLkI/AAAAAAAAAE0/6CvvkWLjRHs/s200/Star001_1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XU7EHaSI/AAAAAAAAAE8/c2DdonfNSJE/s1600-h/CIRCUSBALL_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241371189548902690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SL0XU7EHaSI/AAAAAAAAAE8/c2DdonfNSJE/s200/CIRCUSBALL_1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>วันนี้แอบเอางานที่ช้อบชอบทำมาโพสหล่ะ</div><br /><br /><div>แอบทำเก็บๆไว้ ตอนนี้ได้ขายไปหมดแร้น ดีจัง</div><br /><br /><div>เค้าเรียก Ohio Star หรือ Star อะไรก็แล้วแต่</div><br /><br /><div>บางอันก็เป็น Blockเฉยๆ เอาไว้ทำเป็นผ้าห่มอะไรก็สุดแล้วแต่</div><br /><div>แต่ทั้งหมดนี้ทำเองด้วยมืออิฉันล้วนๆ อาศัยอุปกรณ์จักรเย็บผ้าคุณนงเยาว์ซื้อมาตอนเป็นสาว</div><br /><div>เมื่อสามสิบกว่าปีที่แล้ว สภาพยังเยี่ยมเอี่ยมอ่อง</div><br /><div>ยี่ห้อ ซิงเกอร์ ขอเน้น ซิงเกอร์ ....</div><br /><br /><div><span style="font-size:85%;">เห็นแบบนี้ยากเหมือนกันนะเนี่ย...</span></div><br /><br /><div><span style="font-size:85%;">เก่งจังเราเนี่ย...</span></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><span style="font-size:85%;">อิอิ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-8067953993647014376?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-68060402710156149952008-08-29T23:34:00.000-07:002008-08-29T23:52:52.068-07:00เมื่อกี้มีทัวร์มาลงที่บ้านร้อยกว่าคน<br />เป็นทัวร์จัดโดยหัวคะแนนคนหนึ่งในพรรคการเมืองดัง<br />พาชาวบ้านธรรมดาๆ มาเที่ยวหวังผล<br />ป่วงมาก.....<br />เราเตรียมการต้อนรับอย่างดี มีเวลคัมดริ้งค์เป็นน้ำใบเตยที่แม่แหกขี้ตาตื่นมาต้นแต่เช้า<br />พ่อเตรียมบรรยาย กะจะพาเที่ยวชมให้ทั่วๆ<br />พี่ป้าน้าอาร้อยกว่าคน มาถึงเดินพรึ่บๆ ไม่สนใจเจ้าของสถานที่<br />ถ่ายรูปกันข้ามหัวกันไปมา<br />ใส่รองเท้าเดินขึ้นบ้าน ทั้งที่น่าจะรู้ว่ามารยาทคนไทยเค้าไม่ทำกัน<br />คนร้อยกว่าคน ที่ไม่ระมัดระวังอะไรเลย กับบ้านไม้เก่าๆ ใกล้ผุ<br />ผลคือชานบ้านร้าว แทบจะทะลายลงมา<br />พอขึ้นไป ก็จับงานที่เขียนป้ายติดไว้ว่ากรุณาอย่าจับ<br />ร้านของที่ระลึกข้างล่างก็รับศึกหนัก<br />น้องสาวที่รักของฉัน เพิ่งหายจากไม่สบาย อุตส่าห์มาช่วยขายของ<br />โดนอีลุงหน้าตางี่เง่า ทำท่าจะลวนลาม<br />เลยเจอเดชแม่เข้าให้....<br />อีลุงเลยหน้าจ๋อย แต่เหมือนไม่สำนึกผิด<br />และอื่นๆ อีกมากมาย<br />มิน่า บางที่เค้าไม่อยากต้อนรับทัวร์ไทย....<br />แต่อย่างว่า มันก็ไม่ได้เลยร้ายไปซะหมด...<br />ทำพิพิธภัณฑ์นี่มันก็ดีอย่างเสียอย่าง<br />เรื่องดีๆจะเกิดขึ้นถ้าคนทำมีกำลังใจ ถึงแม้กำลังเงินไม่ค่อยดี ไม่มีปัญหา ก็จะหาทางทำกันไป<br />แต่ถ้ากำลังใจไม่ดี แถมกำลังเงินก็ไม่ดี แล้วมาเจอคนแย่ๆ ค่อนไปทางชั่วอีก<br />ปิดแม่งเลยดีไหม... แล้วเอาไว้ชื่นชมคนเดียว<br />จะทำมันทำไมเนี่ย<br />ต้องเสียตังค์มหาศาลตั้งแต่ดูแลสถานที่ ค่าน้ำค่าไฟ ค่าคนดูแล และอื่นอีกมากมาย<br />แถมโดนทั้งภาษี ทั้งถูกทำร้ายทางใจสารพัด<br />เอาเหอะ.... ไหนๆก็เลือกแล้วว่าเราจะทำ ก็จะทำมันไปอย่างนี้หล่ะ<br />ได้แต่หวังว่าสักวันคนไทยส่วนมากคงเห็นว่าไอ้การมาเดินดูงานศิลปะ การมาดูพิพิธภัณฑ์มันเป็นเรื่องประเทืองปัญญา<br />ไอ้คนที่มาแล้วทำเรื่องร้ายๆอย่างวันนี้ ปัญญาคงไม่เจริญเติบโตสักเท่าใด<br />โชคดีวันนี้วันพระ อภัยให้<br />บ่นมากจนตีนกาขึ้นแล้ว<br />กินเค้กดีกว่า อร่อยเพราะทำเอง<br />55<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6806040271015614995?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-37188350953628589662008-08-28T22:09:00.000-07:002008-08-28T23:39:11.943-07:00ช่วงนี้ชีวิตโรยด้วยกลีบดอกไม้ยังไงก็ไม่รู้<br />เนื่องจากต้องวาดรูปดอกไม้ 25 รูป ให้เสร็จภายในสิ้นเดือนกันยายน<br />ต้องหนีช้างไปวาดรูปในห้องนอนตัวเอง<br />ขังตัวเองให้จดจ่ออยู่กับการวาดรูป<br />รายล้อมไปด้วยดอกไม้จากรูปที่ใช้อ้างอิง<br />บางวันได้ดอกไม้จริงๆมาห้องก็จะเต็มไปด้วยดอกไม้ใบไม้<br />แต่...ช้าก่อน หาได้งามไม่<br />รกยังกะอะไรดี<br />การวาดรูปดอกไม้ที่ดี โดยเฉพาะการวาดแบบ Botanical Illustration (คิดเอาเองว่าดี)<br />ควรมีดอกไม้จริงเป็นแบบ<br />แบบจริงๆ งามๆ 1 แบบ<br />และดอกไม้ใบไม้ที่เอามาเด็ด เอามาชำแหละอีก 2-3 ดอก<br />ทั้งนี้เพื่อเอามาดูสรีระ และรายละเอียดที่แท้จริง<br />เพราะบางทีดอกไม้ที่เราเห็นด้วยตาเปล่าสวยๆ บนต้น<br />ความสวยมันยังซ่อนอยู่อีกเยอะภายใน<br />บางชนิดมีลานบิน หลอกล่อให้แมลงบินเข้าไปตามทางเพื่อผสมเกสร<br />บางชนิดมีน้ำเหนียวๆ ดักละอองเกสรที่ติดขาแมลงมาเพื่อจะได้ส่งเกสรตัวผู้ให้เกสรตัวเมียที่อยู่แสนเร้นลับ<br />บางชนิด เกสรตัวผู้และเกสรตัวเมีย แยกกันอยู่คนละดอก ต้องรอแมลงมาเป็นสื่อรัก<br />สนุกไปอีกแบบ<br />ตอนนี้กำลังวาดดอกชมพู่มะเหมี่ยว<br />ไม่ชอบกินลูกชมพู่มะเหมี่ยว<br />ไม่เคยสังเกตสังกาว่าชมพู่มะเหมี่ยวมีดอกสวยขนาดไหน<br />สวยมากกกกก เกสรเยอะเชียว วาดยากส์<br />แต่เพราะความพยายามและหนังเกาหลี คงไม่ยากนัก<br />อ้อ... การวาดรูปไปดูซีรีย์เกาหลีไปนี่สนุกสุดยอด<br />ถ้าไม่รีบร้อนคงสนุกกว่านี้เนอะ คุคุ<br />.<br />.<br />หลายวันที่ผ่านมา โดนคนบางคนเข้าใจผิดคิดว่าเราเป็นคนไม่ดี<br />แต่ก็ได้ทำความเข้าใจแล้ว<br />ความคิดเค้าก็เปลี่ยน<br />คนเรานี่ก็แปลก สามารถสร้างภาพคนอื่นได้จากการตัดสินด้วยความคิดของตัวเอง<br />ที่ดีก็ดี ที่ไม่ดีก็มีบ่อย<br />ว่าแต่เขา เราก็เป็น เหมือนกันนะ<br />ยังดีที่คนเรายังไม่ต้องศึกษาลักษณะนิสัยใจคอกันและกันด้วยการชำแหละดูเหมือนดูดอกไม้<br />ไม่งั้นล่ะแย่เลย.....<br />คงชำแหละได้แค่ครั้งเดียวพอ เดี๋ยวตาย<br />ปิดท้ายด้วยดอกไม้ในสวนดีกว่า<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI3FZJFeI/AAAAAAAAAD0/A1AzL9tSuxI/s1600-h/DSC_0058.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239807171390674402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI3FZJFeI/AAAAAAAAAD0/A1AzL9tSuxI/s200/DSC_0058.jpg" border="0" /> <p align="center"></a>Morning Glory สีม่วงเข้มกำมะหยี่ ซื้อมาจาก Internet<br /></p><p><a href="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI36CvtrI/AAAAAAAAAD8/hyMDdlvR8P8/s1600-h/DSC_0060.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239807185523816114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI36CvtrI/AAAAAAAAAD8/hyMDdlvR8P8/s200/DSC_0060.jpg" border="0" /></a></p><p align="center">กุหลาบเมือง ชำเอง เลี้ยงมาตั้งแต่กิ่งยาว 5 นิ้ว หายากแล้วตอนนี้ ดอกดก ตายยาก ฝากเทวดาเลี้ยง<br /></p><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI4AJgRyI/AAAAAAAAAEE/7nt8YNMCmLM/s1600-h/DSC_0061.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239807187162777378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI4AJgRyI/AAAAAAAAAEE/7nt8YNMCmLM/s200/DSC_0061.jpg" border="0" /></a></p><p align="center">เอื้องหมายนา อยากได้ที่นาข้างบ้าง เลยแอบเอาไปปลูก ได้ผลแฮะได้มา 2 งาน<br /></p><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI4aGfvPI/AAAAAAAAAEM/tPB_Hc_fL5Q/s1600-h/DSC_0062.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239807194129480946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI4aGfvPI/AAAAAAAAAEM/tPB_Hc_fL5Q/s200/DSC_0062.jpg" border="0" /></a></p><p align="center">ดอกไม้โปรดของย่า ย่าชอบดอกตู้มๆ เยอะดี<br /></p><p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI4xOQF9I/AAAAAAAAAEU/HAxfc08Ch-w/s1600-h/DSC_0065.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239807200336025554" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SLeI4xOQF9I/AAAAAAAAAEU/HAxfc08Ch-w/s200/DSC_0065.jpg" border="0" /></a></p><p align="center">เมเปิ้ลหลังบ้าน ย้ายมาจากบ้านอาที่เสียไป เจ้าของใหม่จะโค่นทิ้ง เลยล้อมมาปลูกทั้งต้นเลย</p><p align="center">ตอนนี้รอดแล้ว เหมือนอาตามกลับมาอยู่ด้วยแล้ว<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-3718835095362858966?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-4618223544464014252008-08-26T07:32:00.000-07:002008-08-26T07:44:26.113-07:00การเมืองยุ่งยิ่ง ทิงนองนอย<br />ต่างฝ่ายต่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครถูก มีแต่คนผิด<br />เซ้งเซ็ง...<br />ช่วงนี้หูไม่ได้วาง หางไม่ได้เว้น เสร็จงานผ้า เสร็จงานช้างแล้ว<br />เหลือแต่วาดรูป ที่ยังไม่เสร็จสักที นับไปนับมาก็เหลืออีกโขอยู่<br />การที่ชีวิตถูกขีดไว้ด้วยเส้นตายนี่มันช่างมีความสุขเสียจริง<br />อย่างน้อยก็ทำให้เหมือนมีจุดหมายปลายทาง T_T<br />สิ้นเดือนนี้เสร็จแน่ๆ ฉันบอกตัวเองอย่างนั้น<br />แต่ให้ตายเหอะ<br />American Next top model กำลังมันส์<br />ไซเคิล 10 โหลดมาทีละกระดึ๊บๆด้วยเนตความเร็วสูงกว่าทากนิดส์นึง<br />ของฟรีก็งี้เนอะ<br />กำลังดูถึง Episode 8 น่าเศร้าที่แคลร์ผู้น่ารักต้องออกไปซะแร้น<br />เห็นแว้บๆ ว่าต้องแอบปั้มน้ำนมตัวเอง แช่แข็งให้ลูกน้อยกินระหว่างมาแข่งด้วย<br />ไม่ชอบลอเรน ไม่ชอบโดมินิค เห็นแก่ตัวไปนิดส์<br />ส่วนตัวแอบลุ้นให้ Katarzyna ได้ตำแหน่งในไซเคิลนี้<br />แต่ที่ชอบทั้งหมดทั้งมวล ชอบตรงที่เด็กวัยรุ่นอเมริกัน พวกนี้พูดจาตรงๆดี<br />ชอบก็บอกชอบ ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ ยอมรับการตัดสินใจของตัวเอง<br />ว่าแล้วก็หาเงาหัวตัวเองไม่เจอ<br />ไปวาดรูปต่อละเด้อนายจ๋า....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-461822354446401425?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-37635667411205182612008-08-22T07:37:00.000-07:002008-08-22T07:48:22.869-07:00ฝนตกจั๊กๆ<br />เพิ่งกลับมาถึงบ้าน<br />วันนี้เกือบขับรถชนน้องหมา<br />น้องหมาทำท่าจะข้ามถนน อิฉันก็เลยชลอรถ<br />แต่แล้วน้องหมาก็เปลี่ยนใจ หันหลังกลับ ไม่ข้ามมันแระ<br />อิฉันก็เลยเร่งรถ วิ่งตรงต่อไป<br />แต่แล้วน้องหมาก็เปลี่ยนใจอีกรอบ จะวิ่งข้ามอีกที<br />อิฉันเร่งรถไปแล้ว เลยต้องรีบหักพี่พวงมาลัยไปขวามือ<br />โชคดีไม่มีรถสวนมา น้องหมาก็ปลอดภัย แถมเปลี่ยนใจไม่ข้ามไปซะงั้น<br />มองกระจกหลัง น้องหมาเปลี่ยนใจวิ่งจู้ดตัดหน้ารถกระบะที่ตามหลังอิฉันแทน<br />โชคดีของน้องหมา ที่ยังข้ามถนนไปทัน และโชคดีของรถข้างหลัง ที่ไม่เป็นอะไร<br />นี่ไง เค้าเรียกว่าความโชคดีบนความโชคร้าย<br />.<br />.<br />แล้วถ้าซื้อหวยจะซื้อเลขอะไรดีหนอ... เกี่ยวไหมเนี่ย...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-3763566741120518261?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-75918070814395717702008-08-21T08:17:00.000-07:002008-09-05T21:02:27.397-07:00วันนี้ทั้งวันเหมือนเป็นวันหยุด<br />ไม่ได้ทำงาน ไม่ได้วาดรูป ไม่ได้บ่นอะไรใคร<br />นอกเสียจากรถเหวี่ยงไปทางซ้ายเวลาขับตรงๆ<br />เลยเข้าอู่ตั้งศูนย์ใหม่ เช็คลมยาง<br />แต่รถ ก็คือ ลด<br />พบอาการใหม่ คือ ผ้าเบรกเรียบแผลบ เลยต้องเปลี่ยนใหม่<br />สรุปว่ารถคันนี้นี่นะ<br />ประกาศขายตรงนี้เลยดีไหม ถูกๆ แจ๋นกว่าๆก็พอ ติดแก้สแอลพีจีแล้ว ประหยัดดี<br />ใครสนใจติดต่อซื้อได้ง่ายๆ เอาไปเลยเต๊อะ<br />จะไปขับมอไซค์แทน ....<br />อยากเปรี้ยวซ่าคาวาซากิ....<br />วันนี้ก็ได้มีโอกาสเจอเพื่อนเก่าแก่ที่รู้จักกันมาตั้งแต่ ม.4 เป็นคนฝรั่งเศส ไม่ได้เจอนาน<br />ได้ข่าวว่าแต่งงานกับสาวไทย แต่คราวนี้มาเดี่ยว ยังไงหนอ...<br />เอาเถอะ<br />มาเที่ยวเมืองไทย ไม่ไปไม่รู้ เลยพาไปกินข้าวซอยลำดวนเป็นมื้อเที่ยง พี่แกฟาดไปสองชาม ไม่กลัวเผ็ดเลยแม้แต่น้อย<br />แล้วก็มีโอกาสดีได้รู้จักน้องน้อยนิสัยดี น่ารัก เพื่อนบอกว่าเป็นน้องที่เค้าเคยเห็นตั้งแต่เด็ก ตอนนี้มาเจออีกทีเป็นสาวแร้น<br />น้องเค้าทำงานบริษัทยา น่ารักมาก เป็นสาวเก่ง ทำงานเก่งมาก อายุเท่าหยกน้องรักเลย แต่เป็นผู้ใหญ่กว่าเยอะเน้อ<br />จากนั้นพาไปต่อด้วยวาวีริมแม่น้ำปิง และพาไปเที่ยวบ่อสร้าง ไปพิพิธภัณฑ์บ้านจ๊างนัก (คุ้นๆเนอะ)<br />หนุกหนานๆ<br />แล้วก็พาไปอ่างเกษตร ถ่ายรูปเล่นกันสักพัก อ่างเกษตรก็ยังคงสวยเหมือนเดิม<br />มีแอบแวะไปเข้าห้องน้ำที่กาแล แล้วแกล้งทำเป็นว่าขอดูเมนู<br />แต่น้องสาวที่น่ารักก็พาไปร้านผาลาดตะวันรอน งามสมคำร่ำลือ อาหารอร่อยโครตๆ<br />กินลืมตาย ขอแนะนำ กระหล่ำปลีผัดน้ำปลา ไม่น่าเชื่อว่าฟังดูง่ายๆ แต่อร่อยแต้ๆหนา<br />แต่แพงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง<br />งานนี้ฝรั่งงง สาวๆคุยกันเองหนุกหนาน ลืมฝรั่งไปเรย<br />เอาเหอะ ไม่ได้ไปกินทุกวัน แต่ไปอีกแน่นอน<br /><br />ไม่น่าเชื่อว่าร้านอาหารที่อยู่ซะหลืบดอย ทางขึ้นก็ยากเย็นแสนเข็ญ จะมีคนเยอะเต็มแทบทุกโต๊ะ<br />ใครสนใจไปด้วยคน ยกมือเร้ว....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-7591807081439571770?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-37366454947935220562008-08-18T09:02:00.000-07:002008-08-18T09:24:50.228-07:00<div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SKmhu5quWNI/AAAAAAAAADk/hkA_N-lHhvE/s1600-h/Star_12_1.jpg"></a><br /></div><br /><div>เมื่อวันก่อน Host Dad ตาแก่มาเยี่ยมจากออสเตรเลีย</div><br /><div><br /></div><br /><div>ตาแก่ยื่นโทรศัพท์ให้คุยด้วย เค้าบอกว่า ไปๆมาๆแล้ว เค้า อยู่ถึงออสเตรเลีย</div><br /><div><br /></div><br /><div>ยังมาเจอหวานใจของเค้าที่เมืองไทย บ่อยกว่าเรากับตาแก่ที่อยู่ไกลกันแค่เชียงใหม่กับกรุงเทพซะอีก</div><br /><div><br /></div><br /><div>อืมนะ.. จริงด้วยสิ</div><br /><div><br /></div><br /><div>เรารักกันมากี่ปีแล้วนะ... บางทีก็มีทะเลาะกันบ้าง ดีกันบ้าง</div><br /><div><br /></div><br /><div>ตาแก่ก็เสมอต้นเสมอปลายซะ เมื่อสิบปีที่แล้ว ไม่ค่อยโทรหายังไง ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยโทรหาอย่างนั้น</div><br /><div><br /></div><br /><div>การโทรศัพท์เลยเป็นกิจวัตรประจำวัน บางวันคุยกันสั้นๆ เหมือนไม่มีอะไรคุย แต่ก็อิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก</div><br /><div><br /></div><br /><div>บางวันโทรมาตอนกินข้าว แต่อาหารมันอร่อยจัด เลยคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง </div><br /><div><br /></div><br /><div>บางทีโทรมาตอนทำงาน สมาธิกำลังดี แต่คุยกับตาแก่ไม่รู้เรื่อง</div><br /><div><br /></div><br /><div>ในขณะเดียวกัน ตาแก่ได้แต่อยากถ่ายรูป ถ่ายรูป และถ่ายรูป พูดเรือ่งงานเรื่องถ่ายรูปได้เป็นคุ้งเป็นแคว</div><br /><div><br /></div><br /><div>เข้าใจมั่งไม่เข้าใจมั่ง แต่ชอบตอนตาแก่เม้าท์ดารา อิอิ</div><br /><div><br /></div><br /><div>บางทีก็คุยเรื่องอดีต สมัยเป็นหนุ่มน้อย เรื่อยมาจนเป็นหนุ่มเหลือน้อย</div><br /><div><br /></div><br /><div>ตาแก่ไม่ชอบคุยเอ็มเอสเอ็น เพราะกลัวอะไรก็ไม่รู้</div><br /><div><br /></div><br /><div>เมื่อวันก่อน ตาแก่บอกจะมาเชียงใหม่ เพราะหยุดงานช่วงวันปิยะ</div><br /><div><br /></div><br /><div>อิฉันก็ว่าจะอัพความงาม ไล่ความงอม รอ (ให้) ท่าอยุ่ทางนี้</div><br /><div><br /></div><br /><div>ดูซิ ว่าจะตกตะลึง ตึงๆๆๆ ขนาดไหน... (เซนเซอร์)</div><br /><div><br /></div><br /><div>แต่ว่าช่วงนี้เป็นช่วงวิกฤตชีวิตของอิฉัน</div><br /><div><br /></div><br /><div>งาน 4-5 งานมะรุมมะตุ้มด้วยความโลภมาก</div><br /><div><br /></div><br /><div>ผลทำให้สิวขึ้น 4 เม็ดเรียงแถวหน้ากระดาน แถมเดินซื้อของยังโดนบันไดร้านขายของหล่นมาฟาดหัวโนเท่าลูกมะนาว</div><br /><div><br /></div><br /><div>นึกภาพผู้หญิงหน้าตากลมโต น่ารัก มีสิวสี่เม็ด และหัวโนบนหน้าผากด้านซ้ายสิ น่าดูขนาดไหน</div><br /><div><br /></div><br /><div>แถมยายที่เลี้ยงอิฉันมา ก็มาด่วนลาโดยไม่บอกไม่กล่าว ด้วยวัย 80 ขวบ ใจหายใจคว่ำอีกโข</div><br /><div><br /></div><br /><div>ผลจากการที่ยายเสีย เลยต้องเลื่อนกำหนดส่งของออกไปอีกเป็นอาทิตย์ อะไรจะขนาดนั้น</div><br /><div><br /></div><br /><div>รู้สึกช่วงนี้จะขี้บ่นไปนิดส์</div><br /><div><br /></div><br /><div>เมื่อวานเผาศพยาย วันนี้บ้านยายเค้าทำขนมครกกินกัน เลยไปนั่งแคะขนมครกแก้เครียด</div><br /><div><br /></div><br /><div>ได้ผลชงัดนักแล</div><br /><div><br /></div><br /><div>กลับมาบ้านอารมณ์แจ่มใส ไร้กังวล พร้อมสู้ทุกสถานการณ์ ราวกับใช้ลอริเอะสิบแผ่นก็ไม่ปาน</div><br /><div><br /></div><br /><div>รอวันเวลาให้ถึงวันปิยะเร็วๆ ดาลิ้งจะมาหา อิอิ</div><br /><div><br /></div><br /><div>ชีวิตก็จะมีความสุขในเร็ววันนั้นแล</div><br /><p></p><br /><p></p><br /><div><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5235894366781605618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_uYHkzw1Fgcg/SKmiL4V8hvI/AAAAAAAAADs/7qyTMZM4ffY/s200/Star_12_1.jpg" border="0" /><br /><div></div><br /><div><br /></div><br /><div>ปล. ปิดท้ายด้วยธุรกิจเสริม สร้างรายได้ให้ตัวเองและครอบครัว</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-3736645494793522056?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-54370015864446201542008-08-17T22:50:00.000-07:002008-08-17T23:14:46.728-07:00<span style="font-size:130%;">โอ้ว.... ไม่น่าเชื่อ</span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่ได้เข้ามาอัพบล็อกตั้งนานนม... โตขึ้นเป็นกอง</span><br /><span style="font-size:130%;">ที่หายไปก็ไม่ได้หายไปไหน วันๆเอาแต่ทำงานๆ และทำงาน</span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่รู้งานมันมาจากไหน ถึงจะเหนื่อย แต่ก็รู้สึกดี ที่มีงานทำ</span><br /><span style="font-size:130%;">แถมงานมาหา ไม่ได้ไปหางาน เย้....</span><br /><span style="font-size:130%;">ที่เคยฝันไว้ว่า ชีวิตนี้ อยากเป็นคนที่ "Work at home"</span><br /><span style="font-size:130%;">ตอนนี้สมใจ ได้ Work at home .....all the time</span><br /><span style="font-size:130%;">แปลว่าไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาที่ไหนเรย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">จะว่าไปหมู่บ้านเล็กๆที่เราอยู่ ถึงจะเป็นสังคมแบบบ้านนอกๆ ดูเหมือนไม่ค่อยมีอะไร</span><br /><span style="font-size:130%;">แต่ชีวิตคนในหมู่บ้านส่วนมากก็เป็นชีวิตที่คนเมืองใหญ่หลายคนอยากเป็น</span><br /><span style="font-size:130%;">เช่น อยากไปไหนก็ได้ไป แค่รถไม่หรูแค่นั้นเอง</span><br /><span style="font-size:130%;">งานก็ไม่ต้องออกไปหา งานมารอถึงบ้าน ขึ้นอยู่กับว่าจะทำหรือไม่ก็เท่านั้นเอง</span><br /><span style="font-size:130%;">อยากกินอะไร ก็ได้กิน แต่ส่วนมากก็กินกับข้าวบ้านๆ ที่คนในเมืองอยากกิน แต่ต้องไปหากินตามร้าน</span><br /><span style="font-size:130%;">อากาศก็บริสุทธิ์ ไม่ต้องแย่งกันหายใจ</span><br /><span style="font-size:130%;">เพื่อนบ้านก็รู้จักกัน ไปไหนก็ทักทายกัน ไม่ต้องต่างคนต่างอยู่เหมือนในเมือง</span><br /><span style="font-size:130%;">มีงานศพ งานบุญ พากันหยุดงานตัวเอง ไปช่วยงานส่วนรวม น่าซาบซึ้งใจ</span><br /><span style="font-size:130%;">หมู่บ้านเล็กๆของเรา ถึงแม้จะยังคงอยู่ซึ่งวิถีเดิมๆ </span><br /><span style="font-size:130%;">แต่ก็มีกระแสความเปลี่ยนแปลงใหม่ๆเกิดขึ้น</span><br /><span style="font-size:130%;">บางอย่างน่าภาคภูมิใจ บางอย่างน่าเสียดาย และหดหู่</span><br /><span style="font-size:130%;">เด็กรุ่นใหม่ ไม่รู้จักอู้คำเมือง พ่ออู้เมือง แม่อู้เมือง ลูกพูดไทยคำอังกฤษคำ</span><br /><span style="font-size:130%;">เด็กรู้จักเกมคอมพิวเตอร์ รู้จักอินเตอร์เน็ตมากกว่ารู้จักช่วยพ่อแม่ ที่ยังคงทำนาปลูกข้าว</span><br /><span style="font-size:130%;">เด็กหลายคน ชอบกินอาหารแดกด่วน มากกว่าอาหารจากท้องไร่ ท้องนา</span><br /><span style="font-size:130%;">เด็กหลายคน ดิ้นรนหาชีวิตที่วุ่นวายในเมืองใหญ่ ขณะที่คนในเมืองใหญ่หลายคน หาทางออกมาอยู่รอบนอก</span><br /><span style="font-size:130%;">เด็กจำนวนมาก เห็นว่าการเดินห้าง การช้อปปิ้ง สนุกกว่าการกวาดบ้าน ถูบ้าน ทำให้พ่อแม่หายเหนื่อย</span><br /><span style="font-size:130%;">เด็กจำนวนมาก รู้จักเดอะสตาร์ เอเอฟไม่รู้กี่รุ่นต่อกี่รุ่น มากกว่าคำสอนของบุพการี</span><br /><span style="font-size:130%;">และอื่นๆอีกมากมาย</span><br /><span style="font-size:130%;">เราจะไปทานกระแสก็ไม่ได้ เพราะในเมื่อเราก็เป็นส่วนหนึ่งของกระแสนั้น</span><br /><span style="font-size:130%;">แต่สิ่งที่ทำได้ ก็คือรู้ว่าเราอยู่ตรงไหน เราทำอะไร ไม่เบียดเบียนใคร และไม่ทำให้ใครเดือดร้อน</span><br /><span style="font-size:130%;">ดีแท้....</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-5437001586444620154?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-53292847270137524362008-04-10T02:36:00.000-07:002008-04-10T02:37:48.709-07:00<div align="center">There's no combination of words<br />I could put on the back of a postcard,<br />No song that I could sing<br />But I can try for your heart,<br />Our dreams, and they are made out of real things,<br />Like a shoebox of photographs,<br />With sepiatone loving,<br />Love is the answer<br />At least for most of the questions in my heart ,<br />Like why are we here? And where do we go?<br />And how come it's so hard?<br />It's not always easy,<br />And sometimes life can be deceiving,<br />I'll tell you one thing, its always better when we're together<br /><br />it's always better when we're together<br />Yeah, we'll look at the stars when we're together<br />Well, it's always better when we're together<br />Yeah, it's always better when we're together<br /><br /><br />And all of these moments<br />Just might find their way into my dreams tonight<br />But I know that they'll be gone,<br />When the morning light sings<br />And brings new things,<br />But tomorrow night you see<br />That they'll be gone too,<br />Too many things I have to do,<br />But if all of these dreams might find their way<br />Into my day to day scene<br />I'll be under the impression,<br />I was somewhere in-between<br />With only two,<br />Just me and you<br />Not so many things we got to do,<br />Or places we got to be<br />We'll sit beneath the mango tree now<br /><br />Yeah, it's always better when we're together<br />We're somewhere in-between together<br />Well, it's always better when we're together<br />Yeah, it's always better when we're together<br /><br />I believe in memories<br />They look so, so pretty when I sleep<br />Hey now, and when, and when I wake up,<br />You look so pretty sleeping next to me<br />But there is not enough time,<br />And there is no, no song I could sing<br />And there is no combination of words I could say<br />But I will still tell you one thing,<br />We're better together</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-5329284727013752436?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-64509685193509300662008-03-25T06:34:00.000-07:002008-03-25T07:04:46.837-07:00<div></div><br /><div align="center"><br /><br /><div>13 มีนา วันช้างไทย </div><br /><br /><div>ปางช้างแม่สาจัดงานให้เพื่อนรักเสียใหญ่โต</div><br /><br /><div>มีคนมาเยอะแยะมากมาย โดยเฉพาะเด็กๆ</div><br /><br /><div>และคนที่ชอบช้าง</div><br /><br /><div>บ้านเราก็เอาช้างไปแสดงด้วย แต่เป็นช้างไม้</div><br /><br /><div>ไม่น่าเชื่อว่าขายได้ด้วย มีนักท่องเที่ยวใจดีชาวเม็กซิโกมาสอยไปสองตัว</div><br /><br /><div>พอว่างๆ ก็แอบไปดูช้างกินบุฟเฟต์ น่าอร่อยเสียจริง</div><br /><br /><div>อาหารที่อุดมไปด้วยกล้วย อ้อย หญ้าสีเขียวๆ </div><br /><br /><div>บังเอิญอิ่มเสียก่อน แต่ถ้าให้กินก็คงต้องขอตัว</div><br /><br /><div>ก็เลยแอบไปชักรูปมาเล่นๆ </div><br /><br /><div>ช้างน่ารัก แต่น่าจะน่ารักกว่านี้ถ้าได้อยู่ในป่าธรรมชาติ</div><br /><br /><div>อยู่อย่างมีความสุข ไม่ต้องทำงานหนัก หาเลี้ยงคน</div><br /><br /><div>ไม่ต้องร่อนเร่ ทำตัวเป็นช้างขอทานให้คน</div><br /><br /><div>ว่าแล้วก็เศร้า เรามาช่วยกันรักช้างดีกว่านะ</div><br /><br /><div>เพราะช้างน่ารัก.....<a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kEpe2Z2VI/AAAAAAAAACk/qwDoRr6X6o8/s1600-h/eleday_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181677956968864082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kEpe2Z2VI/AAAAAAAAACk/qwDoRr6X6o8/s200/eleday_1.jpg" border="0" /></a> เข้าแถวรอหม่ำ...<br /><a href="http://bp3.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kEp-2Z2WI/AAAAAAAAACs/Pi3boyqBm_I/s1600-h/eleday_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181677965558798690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kEp-2Z2WI/AAAAAAAAACs/Pi3boyqBm_I/s200/eleday_2.jpg" border="0" /></a>... อาหย่อย...<br /><a href="http://bp3.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kEp-2Z2XI/AAAAAAAAAC0/J3sCRn2xSGI/s1600-h/eleday_3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181677965558798706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kEp-2Z2XI/AAAAAAAAAC0/J3sCRn2xSGI/s200/eleday_3.jpg" border="0" /></a>นี่ก็อาหย่อย<br /><a href="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kEqO2Z2YI/AAAAAAAAAC8/tfaGU0O6EjM/s1600-h/eleday_4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181677969853766018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kEqO2Z2YI/AAAAAAAAAC8/tfaGU0O6EjM/s200/eleday_4.jpg" border="0" /></a> อยากกินมั่งอ่ะ</div><a href="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kF0O2Z2ZI/AAAAAAAAADE/BKlmVNn2KoQ/s1600-h/eleday_5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181679241164085650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kF0O2Z2ZI/AAAAAAAAADE/BKlmVNn2KoQ/s200/eleday_5.jpg" border="0" /></a> ผมก็อยากกินอ่ะ<br /><a href="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kF0O2Z2aI/AAAAAAAAADM/Q8_fb4s7-P8/s1600-h/eleday_6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181679241164085666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kF0O2Z2aI/AAAAAAAAADM/Q8_fb4s7-P8/s200/eleday_6.jpg" border="0" /></a> โอ้ววววว.... แม่เจ้า<br /><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kF0e2Z2bI/AAAAAAAAADU/7TuPp5tWmUE/s1600-h/eleday_7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181679245459052978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kF0e2Z2bI/AAAAAAAAADU/7TuPp5tWmUE/s200/eleday_7.jpg" border="0" /></a>หลังมื้อใหญ่...<a href="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kF0u2Z2cI/AAAAAAAAADc/s7yxQhZknAE/s1600-h/eleday_8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181679249754020290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-kF0u2Z2cI/AAAAAAAAADc/s7yxQhZknAE/s200/eleday_8.jpg" border="0" /></a>ชี้ตัวผู้ต้องสงสัย (หลังต้นไม้นะ)<br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6450968519350930066?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-68633398880059582382008-03-20T02:09:00.000-07:002008-03-20T02:25:17.840-07:00<div>โหะๆ ไม่ได้อัพบล็อกมาเป็นชาติ</div><br /><div>อากาศก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากหนาวเหน็บ มาสู่ร้อนปรี้ดแตก</div><br /><div>ยังดีทีเจียงใหม่ยังคงมีอากาศเย็นอยู่ประปรายช่วงเช้าๆ และย่ำค่ำ </div><br /><div>ไม่งั้นล่ะแย่เลย</div><br /><div>วันนี้ก็อู้งานอีกละ ความร้อนนี่นะ ช่างทำให้คนเราขี้เกียจได้ซะงั้น</div><br /><div>จริงๆแล้วเป็นคนขยันขันแข็งมา Confirmed</div><br /><div>ขี้เกียจวาดรูป ขี้เกียจทำงาน ขี้เกียจออกนอกบ้าน</div><br /><div>ขี้เกียจรดน้ำต้นไม้ ....หึๆ ให้เวลาตัวเองขี้เกียจได้นิดหน่อย </div><br /><div>จะได้ขี้เกียจที่จะขี้เกียจ</div><br /><div>จะได้มีแรงขยันต่ออีกหลายๆเฮีอก (ปรัชญานะเนี่ย)</div><br /><div>ช่วงนี้น้องสาวกำลังหัดขัดรถ แต่พระบิดายังมิสามารถปล่อยได้ไม่</div><br /><div>จำต้องนั่งเป็นผู้กำกับเรื่อยไป จนกว่าชีจะมั่นใจว่าขับเองได้จริงๆ ไม่ไปจี้ตูดใครเขาเข้า</div><br /><div>เด็ดแม่ก็อาการดีขึ้น ไปเข้าโรงยาให้หมอรักษาอยู่สองสามวัน กลับมาซ่ากว่าเดิม</div><br /><div>เด็ดปู่เด็ดย่าก็ซู่ซ่าล้ำเหลือ เมื่อคืนบ้าพลัง จะเผาขยะตอนสี่ทุ่ม</div><br /><div>จำต้องขู่ว่าเอาตังค์มาสองพัน แล้วจะให้เผา เพราะทางการเค้าลดควันพิษ</div><br /><div>ปู่งอน</div><br /><div>เราผิดตรงไหน เราลดโลกร้อนนะปู่นะ</div><br /><div>ส่วนตัวเรานั้น ติด Project Runway มะงอม มะแงม</div><br /><div>ไอ้ยูตุ๊บมันก็ช่างโหลดช้าเสียจริง ให้ตายเหอะ</div><br /><div>ดูจนตาหนอนจะขึ้นแย้ว ไม่จบซักที</div><br /><div>แต่มี Season ต่อไปรออยู่ </div><br /><div>Heidi นะ Heidi อย่าทำรายการให้มันสนุกมากนักสิ</div><br /><div>จะได้ไม่ต้องดู อิอิ</div><br /><div>จบด้วยรูปใหม่เพิ่งวาดเสร็จ ดอกฝ้ายคำขี้นข้างบ้าน ตู้มๆ เลย</div><br /><div></div><br /><p align="left"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179751969079286082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R-Is-O2Z2UI/AAAAAAAAACc/yR13t5J5N3w/s200/faikam2+copy.jpg" border="0" /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6863339888005958238?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-7156962407030712762007-12-05T07:06:00.000-08:002007-12-05T07:35:57.211-08:00<div align="center"><a href="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R1bEHsecY9I/AAAAAAAAACU/PQLPPaPq9BI/s1600-h/IMG_4074.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5140511661166978002" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R1bEHsecY9I/AAAAAAAAACU/PQLPPaPq9BI/s200/IMG_4074.jpg" border="0" /></a><br /></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">วันพ่อปีนี้ รักพ่อมากเป็นพิเศษ เพราะพ่อน่ารักเป็นพิเศษ....<br />เลยฉลองวันพ่อด้วยการตื่นแต่เช้าตรู่ มากวาดใบไม้ที่พากันร่วงหล่นโดยพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย<br />กวาดมากองๆกันตรงลานบ้าน แล้วเผามันซะตรงนั้นเลย<br />ขี้เกียจขนไปทิ้ง 555<br />ลูกก็คือลูก ขี้เกียจยังไง ปากจัดยังไง ก็ยังคงเป็นลูกของพ่อเสมอ</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">เวลาลูกร่าเริงมีความสุขจนเกินเหตุ พ่อมักจะทำเป็นไม่สนใจ แถมแอบดุเล็กน้อยว่าอย่าเวอร์<br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">เวลากินอะไรอร่อยๆ ก็ว่ากินมากยังงี้นี่เอง มันเลยอ้วน (ก็กินด้วยกัน เลยอ้วนทั้งพ่อทั้งลูกน่ะแหละ)</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">เวลาลูกดูหนังกัน ก็มักใช้ข้ออ้างว่าลงมาดูว่าปิดประตูหรือยัง แล้วก็ทำเนียน มานั่งดูด้วยจนจบเรื่อง</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">ชอบบ่นว่าแม่ขี้บ่นเรื่องนั้นเรื่องนี้ แต่เวลาแม่เงียบ ก็เดือดร้อน ขอให้บ่นให้ฟังหน่อย</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">พอบอกให้ทำอะไร ไม่ยอมทำ แต่พอไม่บอก ก็ทำให้ซะงั้น</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">ชอบทำเป็นกินอาหารเพื่อสุขภาพ แต่มักลาบดิบๆ เลือดเยิ้มๆ ขนาด</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">เจ้าโปรเจคเหลือเกิน ทำอะไรแต่ละอย่าง ดูไม่เห็นความเป็นไปได้ แต่ก็สำเร็จทุกที</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">และอื่นๆ อีกมากมาย</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">ลองกลับมามองตัวเอง ....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">เรานี่มันลูกพ่อนี่หว่า เหมือนพ่อไปหมดซะทุกเรื่อง</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">โดยไม่ได้ตั้งใจสักนิดเดียว.....</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">เมื่อก่อนเคยคิดว่าจะไม่มีแฟนที่มีนิสัยเหมือนพ่อ </span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">แต่ตอนนั้ชักกลัวว่าแฟนจะไม่เหมือนพ่อซะแล้วสิ</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">พ่อบอกว่า ถ้าแฟนไม่ดี ก็ไม่ต้องมีแฟน ถ้าแฟนเลี้ยงไม่ได้ ก็ไม่ต้องมีแฟน</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">ลูกสาวพ่อแค่สองคน พ่อเลี้ยงได้...</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">อ่านะ สกัดดาวรุ่งสุดฤทธิ์ สงสัยคงอยู่ให้พ่อเลี้ยงตลอดไป</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">คนบางคนคงได้แต่ถอนหายใจดังเฮือก... (โล่งใจ)</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">พ่ออาจจะดูเหมือนเป็นตาแก่หัวดื้อ ไม่ยอมรับฟังคำคิดเห็นใคร</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">เวลาที่มีปัญหา คนแรกที่เข้าใจและใส่ใจที่สุด ก็คือพ่อ</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">เพราะเท่าที่เห็นด้วยตาทุกวัน พ่อมีแม่และเราสองพี่น้องติดตัวเสมอ</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">เพราะสร้อยคอของพ่อที่มีขนาดใหญ่กว่าจตุคามรามเทพนิดหน่อย ดูไกลๆเหมือนโอรีโอ</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">มีชื่อพวกเราทุกคนสลักติดไว้ .....ด้วยรัก</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">พ่อเป็นผู้ชายที่เราสามารถกอดได้โดยที่ไม่ต้องอายใคร ไม่ต้องกลัวใครเห็น</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">พ่อเป็นคนที่กอดเราได้ ด้วยความรักที่ใสสะอาด ไม่หวังอะไรตอบแทน</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">และอื่นๆ อีกมากมาย</span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;"><br /></span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">วันนี้คุณกอดพ่อ และคิดถึงพ่อหรือยัง....</span></div><br /><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><br /><br /><span style="color:#993300;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-715696240703071276?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-72918962606809134462007-11-20T07:09:00.000-08:002007-11-20T07:31:44.689-08:00<span style="font-size:130%;">ช่วงนี้ไปไหนได้แต่คำถามหนาหู ว่าจะสร้างเรือนหอหรือ...ถ้าสร้างน่ะนะ หึหึ เล็กกว่านี้อีก</span><br /><div><div><span style="font-size:130%;">เนื่องจากหลังบ้านมีการก่อสร้างบ้านใหม่ แต่แบบโบราณย้อนยุค หลังคามุงจาก พื้นเป็นไม้ฟากที่ทำจากไม้ไผ่</span><br /></div><div><span style="font-size:130%;">ดูไปดูมา ดูเหมือนสปามากกว่าบ้านที่จะอยู่</span></div><div><span style="font-size:130%;">ทำเพื่อความสุขของชายวัยกลางคน ตอนปลายและสตรีวัยทองแสนขี้บ่น</span></div><div><span style="font-size:130%;">แต่น่ารักซะไม่มี </span><span style="font-size:130%;">หึ หึ พ่อกับแม่เดี๊ยนเองนะ นั่น น่ะ</span><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134943970029259650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R0L8Vasgy4I/AAAAAAAAAB8/-VAlPf1pkl0/s200/pp2.jpg" border="0" /><br /><div><span style="font-size:130%;">วันนี้เถียงกันเรื่องจะกินอาหารเย็นกันที่ไหน เริ่มตั้งแต่ที่ ม. แม่โจ้ ไม่ยอมแวะกินสักที วนมาที่ ถนนนิมมาน พ่อบอกว่ารถติด </span><br /></div><div><span style="font-size:130%;">หาที่จอดลำบาก แล้ววกไปคุยเรื่องกองดีแกลเลอรี่ เลยลืมเรื่ออาหารเย็น รู้ตัวอีกที อยู่บนถนนสุเทพแล้ว </span><br /></div><div><span style="font-size:130%;">ไม่อยากกินแถวนี้อีก เพราะนักศึกษาเยอะ (เกี่ยวไรฟะ) จะพาไปกินผัดไทยท่าแพ บอกถนนมันมืดไป น่ากลัวอีก</span><br /></div><div><span style="font-size:130%;">งั้นไปหนมจีนสันป่าข่อย แต่เมือวานก็กินหนมจีนกันทั้งวันแล้ว จากนั้นก็ตกลงได้สักทีว่าจะไปกินบะหมี่เกี้ยวของครอบครัว</span></div><div><span style="font-size:130%;">ตรงถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ ทางกลับบ้านพอดี ขับไปอีกนิด คิดขึ้นมาได้ว่ามีก๋วยเตี๋ยวปลาเด็กแซปปปปป (สะกดยังไง) </span></div><div><span style="font-size:130%;">แต่ในที่สุด ก็มาลงเอยกับกุ้งเผาเจ้าอร่อย สุพรรณบุรี 555 กินกันจนตายไปข้างเลยงานนี้</span></div><div><span style="font-size:130%;">พูดถึงแต่เรื่องกินนี่นะ รูปร่างเลยเป็นอย่างที่เห็น เฮ้อออออ</span></div><div><span style="font-size:130%;"><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R0L83asgy5I/AAAAAAAAACE/HdGLrsBJbbs/s1600-h/pp3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134944554144811922" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R0L83asgy5I/AAAAAAAAACE/HdGLrsBJbbs/s200/pp3.jpg" border="0" /></a></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><a href="http://bp3.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R0L836sgy6I/AAAAAAAAACM/lsTbzpNcK6w/s1600-h/pp.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134944562734746530" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/R0L836sgy6I/AAAAAAAAACM/lsTbzpNcK6w/s200/pp.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;">ป.ล. แถมรูปดอกพลับพลึงสีชมพูข้างบ่อปลาหลังบ้านด้วยแหละ สวยมะ</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-7291896260680913446?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-37997436863047328892007-11-18T08:15:00.000-08:002007-11-18T08:39:40.159-08:00มีคนบ่นว่า ถ้าทักษินกลับมาเป็นนายกอีกที แล้วเศรษฐกิจดีขี้น ก็จะขอโหสิให้<br />อืมมม..... นั่นสินะ<br />อดคิดแบบคนเห็นแต่ตัวไม่ได้ เศรษฐกิจแบบนี้ น้ำมันแพง อะไรๆก็แพง ยกเว้นเงินเดิอน....<br />พ่อนะพ่อ...<br />ทุกวันต้องได้ยินเสียงบ่นจากอ้ายๆ สล่าแกะไม้ เรื่องราคาข้าว<br />แต่ละคนแอบมีที่นามหาศาล เอาไว้ปลูกข้าวขายกัน ขายทีได้กันเป็นหลักแสน (ปีที่แล้ว)<br />คุยกันจ้อกแจ้กเหมือนคุยราคาหุ้นรายวัน เว้นแต่ว่าตอนนี้ชาวนาตาดำๆ<br />ไม่สามารถเก็บเกี่ยวข้าวที่สุกคาทุ่งได้ตามเวลา เพราะเกี่ยวไปก็ไม่มีราคา<br />เสียเวลาและเสียค่าจ้างรถมาดูดข้าวซะเปล่าๆปลี้ๆ<br />ปัญหาเรื่องราคาข้าวขี้เกียจคุยแล้ว มาถกกันด้วยเลขเด็ดงวดต่อไป<br />ทุกวันหวยออก จะมีแม่ค้าหน้าในคอยแวะเวียนมาให้กำลังใจ<br />เสนอขายเลขเด็ด มาเหอะ พ่อรับซื้อไม่อั้น<br />ตามโคนเสาบ้าน จะมีรอยตัวเลข (เด็ด และอดีตไม่เด็ด) เต็มไปหมด<br />บางคนโชคดี ถูกหวยรวยเบอร์ ได้เงินเป็นแสนๆก็มี<br />พากันอิจฉาตาร้อน อิฉันก็เอากับเขาพักนึง แต่ก็ต้องล้มเลิก เพราะไม่แม้แต่จะเฉียดเลขที่ออก<br />ก็เลยหันมาทำหน้าที่ขายช้างเหมือนเดิม<br /><br />นี่ก็หน้าหนาว (น้อย) กันแล้ว รักษาสุขภาพด้วยเน้อ<br />ห่มผ้าหนาๆ ระวังเป็นหวัด<br /><br />รักจ๊ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-3799743686304732889?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-49871780359615627512007-10-20T23:27:00.000-07:002007-10-21T01:24:21.070-07:00<div>ไม่ได้มาอัพตั้งนาน จนลืม นึกขี้นได้เหมือนมีบางอย่างหายไป</div><br /><br /><br /><br /><br /><div>ก่อนอื่นขออัพเดทชีวิตที่ผ่านมา อันว่าเป็นชีวิตที่สวยหรูเสียเหลือเกิน เพราะเรื่องบ้าๆ เศร้าๆ ไม่นับว่าเป็นชีวิตฉัน หึหึ</div><br /><br /><br /><br /><br /><div>1. เมื่องวดที่ผ่านมา ฝันว่าแมวมาบอกหวย แต่นึกขึ้นได้ว่าต้องซื้อ เมื่อตอนหวยออกไปแล้ว ถ้าซื้อป่านนี้คงเป็นเศรษฐี (สะกดยังไง<a href="http://bp3.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/RxsMVasB2II/AAAAAAAAABs/TGle03nWin0/s1600-h/2cats.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123702563144849538" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/RxsMVasB2II/AAAAAAAAABs/TGle03nWin0/s320/2cats.jpg" border="0" /></a>หว่า)</div><br /><br /><br /><br /><br /><div>วันหลังต้องตกลงกับแมวว่าถ้าจะมาบอกหวยให้บอกล่วงหน้าก่อนประมาณ 1 สัปดาห์ บอกซ้ำบอกซ้อน บอกย้ำๆ เน้นๆ ให้เป็นจังหวะ เพราะแม่ขี้ลืม ถ้าถูกหวยได้เงินก้อนโต แม่จะติดสินบนด้วยปลาทูชั้นดี หน้างอคอหัก จากปลาทูดอทคอม </div><br /><br /><br /><br /><br /><div>2. ทำงานกับช้าง(ไม้) จนหน้าตา รูปร่างจะเป็นช้างอยู่แล้ว เพื่อนบอลเสนอให้วาดรูปทำนิทรรศการ ก็เลยเบนเข็มมาวาดรูปเป็นหลัก กะว่าอานิสงค์จากการวาดรูปจะทำให้หน้าตาท่าทางสวยงามอ่อนช้อยเหมือนดอกไม้ แต่ว่า ..... ความงามย่อมมีอุปสรรค ดอกไม้ส่วนมากที่วาดมันมักจะมีขนาดเบ้อเร่อบ้าร่า เลยล้มเลิกความคิดที่จะงามเหมือนดอกไม้ เอางามอย่างอื่นไปก่อนละกันเน้อ<a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2OKsB2FI/AAAAAAAAABU/c_gup3cBtoE/s1600-h/lotusseedpod_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123678249334986834" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2OKsB2FI/AAAAAAAAABU/c_gup3cBtoE/s320/lotusseedpod_1.jpg" border="0" /></a></div><div> </div><div>3. มีกิจการใหม่ รับทำเสื้อยืดทั่วราชอาณาจักร ราคาถูกโคตรๆ ทำเอามัน (นี่) ออกแ บบลายสกรีนเสื้อยืด ตอนนี้มีงานค้างอยู่ ไม่พูดดีกว่า เดี๋ยวหาว่าโฆษณา...สนใจติดต่อได้ อิอิ</div><br /><p align="left">4. เพิ่งผ่านช่วงฟุ้งซ่านมา อันเนื่องมาจากเพื่อนๆ พากันสละโสด เพื่อนเก่าๆต่างพากันถามว่าจะแต่งเมื่อไหร่ เลยคิดไปสะระตะ ฟุ้งซ่านไปเรื่อย เห็นภาพตัวเองใส่ชุดเจ้าสาว สวยเชียว แต่อ้วน ....ว่าแล้วความฝันก็สะดุดลง เพราะปัญหาโลกร้อน ทำให้น้ำท่วมโลกเร็วขึ้น อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยใช่ย่อย ยังผลให้อุณหภูมิในใจสูงขึ้น บ้างหาว่าฉันเข้าสู่วัยทอง แต่ขอลัดคิวเป็นวัยเพชร เลยละกัน หึหึ ขายได้ราคาดีกว่าทอง..... (เกี่ยวกันไหมนี่)</p><p align="left"><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2rKsB2HI/AAAAAAAAABk/0dLPIGqQ9v0/s1600-h/Phalan_4.jpg"></a></p><div>5. กินหมูกะทะเป็นว่าเล่น ที่อันดามันกุ้งกะทะ ของเค้าดีจริงๆนะ ไม่ได้โม้..... ปลาดุกฟูอร่อยดี </div><br /><p align="left"><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2rKsB2HI/AAAAAAAAABk/0dLPIGqQ9v0/s1600-h/Phalan_4.jpg"></a></p><div>6. อื่นๆ อีกมากมาย บรรยายไม่หมดไม่สิ้น</div><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2cKsB2GI/AAAAAAAAABc/F5TeX9Qbznc/s1600-h/BirdofParadise_3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123678489853155426" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2cKsB2GI/AAAAAAAAABc/F5TeX9Qbznc/s320/BirdofParadise_3.jpg" border="0" /></a><br /><p align="left"><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2cKsB2GI/AAAAAAAAABc/F5TeX9Qbznc/s1600-h/BirdofParadise_3.jpg"></a></p><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2rKsB2HI/AAAAAAAAABk/0dLPIGqQ9v0/s1600-h/Phalan_4.jpg"></a><p align="left"><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2rKsB2HI/AAAAAAAAABk/0dLPIGqQ9v0/s1600-h/Phalan_4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123678747551193202" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2rKsB2HI/AAAAAAAAABk/0dLPIGqQ9v0/s320/Phalan_4.jpg" border="0" /></a></p><br /><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><br /><p align="left"></p><br /><p align="left"><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2rKsB2HI/AAAAAAAAABk/0dLPIGqQ9v0/s1600-h/Phalan_4.jpg"></a></p><br /><br /><p align="left"><a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rxr2rKsB2HI/AAAAAAAAABk/0dLPIGqQ9v0/s1600-h/Phalan_4.jpg"></a></p><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-4987178035961562751?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-57673339198191699392007-08-03T19:48:00.000-07:002007-08-03T19:54:50.659-07:00แหม .... ไม่ได้มาอัพบล็อกตั้งนานนม โตขึ้นเป็นกอง<br />ที่ว่าโต คือสรีระของเจ้าของบล็อก<br />ตอนนี้บ้านเรากำลังจะตั้งวงดนตรี<br />ใช้พุงคุณนงเยาว์เป็นลูกระนาดเอก<br />ส่วนพุงเราเป็นลูกระนาดทุ้ม<br />พุงพ่อเป็นกลอง หุหุหุ<br />มันช่างลงตัวอะไรอย่างนี้<br /><br />มีคนแนะนำให้ลดความอ้วนโดยใช้สูตร มะกรูดสองมะนาวหนึ่ง<br />ว่าจะลองซะหน่อย<br />แต่ก็ต้องยกเลิก เมื่อเช้าพี่คนงานเอามะนาวสดๆจากสวนมาให้<br />แต่มันไม่ใช่มะนาวธรรมดา แต่ขนาดเท่าส้มโอลูกย่อมๆ<br />คาดว่าถ้ากิน คงไม่ต้องลดไปอีกนาน เพราะตายด้วยความเปรี้ยว<br />(ป.ล. คุณนงเยาว์อาสาชิมไปแล้ว ลองคั้นดู 1 ลูก ได้น้ำมะนาว 1 แก้ว ....เย้...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-5767333919819169939?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-7036432252532410852007-05-22T04:59:00.000-07:002007-05-22T05:21:07.549-07:00ครอบครัวฉันย้ายมาอยู่บ้านใหม่หลังปัจจุบันได้ 3 ปีกว่า ขณะเดียวกันก็มีครอบครัวใหม่ๆย้ายตามมาสร้างบ้านใกล้ๆ<br />รวมแล้วละแวกนี้มีบ้านทั้งหมด 6 หลังด้วยกัน รวมบ้านฉันด้วย<br />เพื่อนบ้านของฉันส่วนมากเป็นข้าราชการ ทำให้ไม่ค่อยได้เห็นหน้าตาบ่อยนัก จะมีก็แต่บ้านหลังนึง ที่ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ<br />อิ๋วกับน้องไผ่ สองแม่ลูกที่แสนจะน่ารัก อิ๋วทำงานในบริษัทค้าอัญมณีแห่งหนึ่งในจ.ลำพูน ส่วนน้องไผ่ เด็กไฮเปอร์ อายุเกือบสามขวบ<br />เด็กน้อยที่ไม่เคยเดิน ได้แต่วิ่งตลอด<br />ภาพที่ฉันมักจะเห็น ก็คือภาพอิ๋ววิ่งไล่ตามน้องไผ่ เด็กชายตัวกลม ใส่รองเท้าบู้ตสีฟ้าเสมอ ใบหน้าน้องไผ่มักจะยิ้มเสมอ<br />ทุกครั้งน้องไผ่จะวิ่งมาที่บ้านฉัน มาดูกังหันที่ปู่กับย่าฉันทำติดไว้ที่รั้วก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็จะวิ่งตัวปลิวไปขี่ช้างตัวโปรด<br />เสร็จจากขี่ช้าง ก็จะไปที่บ่อปลาที่ต้องทำรั้วกันไว้สำหรับกันน้องไผ่โดยเฉพาะ แล้วสุดท้ายก็จะวิ่งจากบ่อปลามาช่วยฉันรดน้ำต้นไม้เสมอ<br />เป็นสเต็บแบบนี้ทุกครั้งที่มาที่บ้าน<br />วันนี้ไม่มีอิ๋วกับน้องไผ่แล้ว ......ด้วยการตัดสินปัญหาโง่ๆของผู้ชายคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่าเป็นพ่อและเป็นสามี<br />เป็นการตัดสินปัญหาที่เห็นแก่ตัวที่สุด และน่าประนามที่สุด เค้าคนนั้นจบชีวิตชองอิ๋วและน้องไผ่เพียงเพราะตัวเองติดหนี้พนัน<br />หนี้โง่ๆที่คนโง่ๆคนนึงสร้างขี้นมาอย่างที่ไม่น่าให้อภัย<br />......<br />บรรยากาศรอบบ้านของฉันที่เคยคึกคัก ต่างพากันเงียบเหงา เพื่อนบ้านต่างพากันเศร้าเมื่อมองไปยังบ้านหลังนั้น<br />ซึ่งบัดนี้กลายเป็นบ้านร้างไปโดยปริยาย<br />ขอให้วิญญาณน้องไผ่และอิ๋วไปสู่สุขติ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-703643225253241085?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-31123682191321646082007-04-24T07:42:00.000-07:002007-04-24T08:05:50.122-07:00วันร้อนๆ อีกวันของฤดูร้อน<br />มันช่างร้อนเสียจริงๆ ร้อนซะจนคนเหงื่อออกยากอย่างฉัน<br />เหงื่อไหลตกแหมะ ๆ<br />แต่จะว่าไป ฉันยังร้อนน้อยกว่าคนงานหลายๆคนที่กำลังทำงานอยู่หลังบ้าน<br />ที่ร้อนจนต้องนั่งถอดเสื้อทำงานโชว์พุงกระเพื่อมกันทุกคน<br />ด้วยวัยระดับเพื่อนพ่อขึ้นไป จนถึงวัยคุณปู่<br />คงไม่ใช่ภาพที่น่าดึงดูดใจสักเท่าใด<br />แต่ฉันว่ามันกลับเป็นภาพที่น่ารัก<br />นึกถึงภาพคุณลุงวัยกลางคน ส่วนมากจะหุ่นตุ้ยนุ้ย และพุงพลุ้ยกันทุกคน<br />นั่งขมีขมันทำงานของตัวเอง มือก็ทำงานไป ปากก็คุยไป แซวกันไปแซวกันมา<br />บางคนก็ (แอบ)กินไป ทำงานไป<br />ช่างเป็นชีวิตการทำงานที่มีความสุข<br />เสียอย่างเดียว ร้อนไปหน่อย<br />พักข้าวเที่ยง มีลุงคู่เกลอกันสองคน รีบกลับมา แต่เปล่ารีบมาทำงานนะ<br />มาหารังมดแดง....<br />วิธีก็คือ เอาถุงพลาสติกใบใหญ่ ๆ ปากถุงดามไว้ด้วยลวด<br />แล้วก็เอามาติดกับปลายไม้ไผ่ยาวๆอีกที<br />แล้วก็เริ่มออกตระเวนหารังมดแดง<br />พอเจอเป้าหมายแล้วก็เอาถุงที่ติดปลายไม้ เขย่าๆ เต้นด้วยก็ได้<br />ครอบครัวมดแดงก็จะตกลงมาในถุง พร้อมกับไข่ และตัวอ่อน<br />จากนั้นก็จะเทรังมดแดงที่ได้มา ลงบนถาดสังกะสีแบนๆ ที่ตากแดดไว้ร้อนๆ<br />โรยแป้งมันสำปะหลังลงไป มดแดงตัวเป็นๆที่ทำหน้า ที่เฝ้ารังก็จะหนีแป้งไป<br />แล้วทิ้งไข่กับตัวอ่อนไว้ให้สองลุงไว้เอามาทำเป็นมื้อเย็น<br />เคยถามสองลุงว่าไม่กลัวบาปหรือ<br />ลุงบอกว่ากลัว แต่มันเป็นวิถีชีวิต เราไม่ได้ฆ่าทั้งรัง เราปล่อยแม่มันไป<br />ให้ไปสร้างรังใหม่ แล้วพอหมดฤดูก็เลิก<br />แล้วแป้งที่โรย ก็ไม่ทำให้มดแดงตายเหมือนวิธีเก่า<br />ที่เอาถาดตากแดดให้ร้อนจัด แล้วแม่มดแดงโดนความร้อนก็ตายยกรัง<br />แล้วถ้าลุงไม่หา คนอื่นก็หาอยู่ดี....<br />ว่าแล้วก็แบ่งไข่มดแดงให้ฉันเยอะแยะ<br />ฉันนี่ก็เป็นพวกมือถือสาก ปากก็กินไข่มดแดงใส่แกงผักหวานเป็นอาหารเย็น<br />ลัล ลั้น ลา<br />อร่อยดี เบบี้มดแดง<br /><br />ป.ล. ช่วงนี้มักจะเขียนถึงแต่ชีวิตชาวบ้าน และเกษตรกรรม เนื่องจากเบื่อชีวิตในวังพอสมควร ไม่มากก็น้อย<br />อิอิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-3112368219132164608?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-22187626878556805142007-04-04T09:59:00.000-07:002007-04-04T10:03:05.655-07:00<a href="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/RhPaO4NUQuI/AAAAAAAAABE/qUKAbE44Ruo/s1600-h/p"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049619556353721058" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/RhPaO4NUQuI/AAAAAAAAABE/qUKAbE44Ruo/s320/p%27tikcake1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/RhPaO4NUQvI/AAAAAAAAABM/ko77E3OPuCQ/s1600-h/p"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049619556353721074" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/RhPaO4NUQvI/AAAAAAAAABM/ko77E3OPuCQ/s320/p%27tikcake2.jpg" border="0" /></a><br /><div>วันเกิดพี่ติ๊ก เราทำเค้กสุดอร่อย</div><br /><div>ย้ำ อร่อยสุดๆ ....</div><br /><div>ถึงแม้ว่าหลายคนบอกว่าจะเหมือนอาหารแมวก็ตาม</div><br /><div>แต่ก็เป็นอาหารแมวที่อาหย่อย</div><br /><div>อิอิ</div><br /><div>happy birth day ย้อนหลังพี่ติ๊กอีกทีละกันนะจ๊ะ</div><br /><div>Love u...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-2218762687855680514?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-68381190527391922322007-03-31T08:41:00.000-07:002007-03-31T10:03:14.666-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rg6Tvm8I13I/AAAAAAAAAA8/DG0n0L_oPvE/s1600-h/garden1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048134678444824434" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Rg6Tvm8I13I/AAAAAAAAAA8/DG0n0L_oPvE/s320/garden1.jpg" border="0" /></a><br /><div>เพิ่งรู้ว่าผักที่ปลูกเองมันช่างอร่อยเหลือคณา<br />ที่สวนผักน้อยๆมีผักเต็มไปหมด<br />หลังจากที่ทนรดน้ำพรวนดินกันตามประสาพ่อแม่ลูก<br />โดนคนงานเอาไปแอบนินทาว่าเป็นสวนผักไฮโซ<br />เพราะถ้าชาวบ้านทั่วไปปลูกผักแบบนี้คงได้แต่ขาดทุน<br />กินไปแจกไป เดือนๆนึงเสียค่าน้ำหลายร้อย<br />แถมต้องจ้างคนมารดน้ำผักอีกตะหาก เพราะเจ้าของานเยอะ และแถมขี้เกียจนิดๆ<br />แต่ก็เอาเหอะนะ ประหยัดค่าผัก แถมได้ผักปลอดสารพิษอีกต่างหาก<br />ที่สวนของฉันมีผักบุ้ง ผักกาด กะหล่ำปลี กวางตุ้ง คะน้า ต้นหอม ผักชี ขี้นฉ่าย บวบ ตั้งโอ๋ ปวยเล้ง ผักฮ่องเต้ หัวไชเท้า และอื่นๆอีกมากมาย<br />รอบรั้วก็ปลูกกระเจี้ยบ ตะไคร้ ดอกพุดซ้อน ดอกมะลิ ดอกดาวกระจาย และดอกกุหลาบ และอื่นๆอีกมากมาย</div><br /><div>ผักมากขี้น เจริญอาหารมากขึ้น... อิอิ<br />แต่ตอนนี้อากาศแห้งแล้ง ผักก็ไม่ค่อยงามเท่าไหร่<br />แต่ยังมีหัวไชเท้าเติบโตให้ชื่นใจกลายเป็นต้มจืดสุดอร่อย<br />ล่าสุด พ่อให้คนงานมาทำบ่อปลูกผักแว่น ผักพื้นบ้านมาตรฐานโลก<br />เพราะเคยเห็นเค้าเอาไปปลูกใน Green House ที่<br />New York Botanical Garden<br />เพราะอยากกินผักแว่นปลอดสารพิษ กินยอดอ่อนๆกับน้ำพริกก็อร่อยดี<br />เอามาแกงกินกับเห็ดฟางหรือปลาแห้ง แกล้มกับพริกหนุ่มเผาจิ้มน้ำปลา<br />กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน ยกเว้นอิ่ม.....<br />ไปๆมาๆกลายเป็นเรื่องอาหาร<br />อาชญากรรมชัดๆ.....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-6838119052739192232?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-6975752763641233652007-03-24T08:43:00.000-07:002007-03-24T09:19:00.502-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/RgVPO1q7p2I/AAAAAAAAAAw/Yo7SZqsO_mA/s1600-h/rakrak.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045526073882421090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/RgVPO1q7p2I/AAAAAAAAAAw/Yo7SZqsO_mA/s320/rakrak.jpg" border="0" /></a><br /><div>เพิ่งไปงานแต่งงานน้องชมรมที่รักคนหนึ่งมาเมื่ออาทิตย์ก่อน</div><br /><div>จัดงานซะหรูหราไฮโซทีเดียวเชียวแหละ</div><br /><div>กับบรรยากาศงานที่น่ารักจิงๆ</div><br /><div>มีคนดังๆมากันเพียบ แต่ไม่รู้จัก</div><br /><div>รู้จักแต่ลุงเจ้าบ่าว กับนักข่าวหน้าตาเหมือนเคยเห็นในทีวีบ่อยๆ</div><br /><div>เลยไม่ได้ทัก....</div><br /><div></div><br /><div>หลังจากกลับมาจากกรุงเทพ มาผจญหมอกที่เชียงใหม่</div><br /><div>ได้รับแต่งตั้งอย่างเป็นทางการตอนที่ไม่อยู่ ให้เป็นประธานรุ่น</div><br /><div>เป็นศิษย์เก่าสมัยอยู่ประถม 1 - 6</div><br /><div>เค้าบอกว่าฉันเหมาะสมที่สุด ในบรรดานักเรียนทั้งรุ่น 9 คน</div><br /><div>(จิง จิง นะ ทั้งหมดมี 9 คน)</div><br /><div>ประธานรุ่นมีหน้าที่แจกซองผ้าป่ามหากุศล</div><br /><div>กับขายบัตรงานบอล จำนวน 50 ใบให้หมดภายใน 10 วัน</div><br /><div>มิเช่นนั้นต้องรับผิดชอบ</div><br /><div>อืมมมม นะ กรูขอลาออกกลางคันได้ไหมนี่....(คิดในใจ)</div><br /><div>แต่ก็เอาเหอะ หาทุนให้โรงเรียนเก่า</div><br /><div>ภาระกิจหลักเริ่มโดยไปแจกซองตามบ้านเพื่อน</div><br /><div>มีแต่คนถามว่าเมื่อไหร่จะแต่งงาน</div><br /><div>เพื่อนๆที่เรียนมาด้วยกัน พาลูกมาให้รู้จัก</div><br /><div>บ้างก็ลูกโตจนลูกกลายเป็นเด็กแก่(แดด)ไปแล้ว</div><br /><div>ฉันได้แต่หัวเราะหึๆ คิกๆ คักๆ คุกๆ</div><br /><div></div><br /><div>หุหุ</div><br /><div></div><br /><div>ไม่รู้จะมีวันนั้นหรือเปล่า...</div><br /><div>กลับมาขมักเขม้นวาดรูปดอกรักต่อไป</div><br /><div>สตูดิโอนรกเปิดแล้ว....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-697575276364123365?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-57220318251239108472007-03-08T03:47:00.000-08:002007-03-08T03:51:45.996-08:00<a href="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Re_4f-G1D2I/AAAAAAAAAAY/TWn8B8hsfkY/s1600-h/edit_ori_บัว.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039519736182148962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Re_4f-G1D2I/AAAAAAAAAAY/TWn8B8hsfkY/s320/edit_ori_%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%A7.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Re_4gOG1D3I/AAAAAAAAAAg/grRVa9YLs4c/s1600-h/edit_ori_กล้วยไม้ดิน.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039519740477116274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Re_4gOG1D3I/AAAAAAAAAAg/grRVa9YLs4c/s320/edit_ori_%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%89%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%99.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Re_4gOG1D4I/AAAAAAAAAAo/eHzeOp_QnAM/s1600-h/edit_ori_butterflypea.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039519740477116290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/Re_4gOG1D4I/AAAAAAAAAAo/eHzeOp_QnAM/s320/edit_ori_butterflypea.jpg" border="0" /></a><br /><div>ว่างๆ เลยหารูปที่วาดทิ้งๆไว้มาแปะดู</div><br /><div>อิอิ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-5722031825123910847?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-80557655097201462942007-02-28T08:18:00.000-08:002007-02-28T08:35:19.254-08:00<a href="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/ReWvBwTWJCI/AAAAAAAAAAM/Kjev3iWjhDY/s1600-h/Cake8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036624202964542498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_uYHkzw1Fgcg/ReWvBwTWJCI/AAAAAAAAAAM/Kjev3iWjhDY/s320/Cake8.jpg" border="0" /></a><br /><div>วันก่อนนึกอุตริอยากกินเค้กทำเอง</div><br /><div>เห็นในเวปพันทิพเค้าบอกว่าคนที่ไม่มีเตาอบก็ทำเค้กได้</div><br /><div>โดยใช้หม้อหุงข้าว เพราะเป็นระบบไฟล่างเหมือนกัน</div><br /><div>น่าสนใจ ... นับว่าเป็นทางเลือกที่ดี อร่อยได้ในราคาถูก</div><br /><div>เค้ามีสูตรเค้กให้ด้วย แต่คงยากไปสำหรับฉันเอง</div><br /><div>ความอยากกิ้น อยากกิน เลยมาลงเอยด้วยเค้กชอกโกแลตก้อนดำๆ นี่แหละ</div><br /><div>อาศัยจังหวะตอนคุณนงเยาว์เผลอ ตักข้าวที่เหลือออกจากหม้อซ่อนไว้ในตู้เย็น</div><br /><div>ผสมแป้งกับส่วนผสมต่างๆตามสูตร</div><br /><div>แล้วตั้งนโมสามจบ ใส่ลงไปในหม้อหุงข้าว</div><br /><div>แล้วกดปุ่ม Cook </div><br /><div>จากนั้นก็เดินมาดูบ่อยๆ สลับกับดูละครตอนกลางคืน</div><br /><div>เวลาผ่านไป ลองเอาไม้จิ้มดู ไม่ติดไม้ แสดงว่าใช้ได้ (ในเนตเค้าบอก)</div><br /><div>จำไม่ได้ว่าใช้เวลาไปเท่าไหร่ แต่เอาไม้จิ้มดู ติดขึ้นมาเป็นพรืดเลย</div><br /><div>เพราะไม้ที่ใช้เป็นไม้เสียบพริก เลยค่อนข้างเหนียว</div><br /><div>คุณนงเยาว์เข้ามาพอดี แอบหลบเล็กน้อย แต่กลิ่นมันฟ้อง</div><br /><div>คุณนงเยาว์เลยช่วยดูให้ บอกว่าพอได้แล้ว เชื่อฉัน ฉันนักเรียนเบเกอรี่เก่า</div><br /><div>อืมมมใช่ แม่ทำโดนัท กับขนมปังอร่อยเมื่อตอนฉันเป็นเด็ก</div><br /><div>แต่ทำแล้วขาดทุน ลูกกินหมด เลยไม้ได้ขาย จึงเลิกทำ</div><br /><div>พอปิด ทิ้งไว้สักครู่ แล้วท่องนโมสามจบ อธิษฐานขอให้ออกมาเป็นเค้ก </div><br /><div>คำอธิษฐานเป็นจริง...ตะแน้ว....ออกมาเป็นเค้ก</div><br /><div>ก้นหม้อดำนิดหน่อย แต่ส่วนมากใช้ได้ แถมหอมอร่อย</div><br /><div>ราดด้วยช้อกโกแลตละลาย แล้วแต่งหน้าด้วยถั่วลิสงป่น </div><br /><div>แต่กินยังไม่ได้ เพราะดึกแล้ว</div><br /><div>รุ่งขึ้น ตัดเค้กแจกหนูทดลอง เอ้ย คนงาน ให้กินกับกาแฟ </div><br /><div>มากันเป็นสิบ ยอมกินแค่ 3 คน หนึ่งในนั้นคือพ่อฉันเอง</div><br /><div>กินไปสามก้อน แล้วบอกว่าไม่อร่อย</div><br /><div>อืมมมนะ แค่สามก้อนเอง</div><br /><div>ตกเย็นกลับมาจากธุระ </div><br /><div>หลานๆ ถามกันยกใหญ่ ว่าทำเองหรือซื้อมา เพราะว่ามันอร่อย</div><br /><div>อิอิ</div><br /><div>จบด้วยประการละฉะนี้ </div><br /><div>ปล. ตอนเย็นพ่อก็กลับมากินส่วนที่เหลืออีกสองชิ้นจนหมด.... แสดงว่าอร่อยจริง อิอิ </div><br /><div>เก่งจัง ขอตบมือให้ตัวเองสามสิบแปะ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-8055765509720146294?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1172160298027673762007-02-22T07:53:00.000-08:002007-02-22T08:04:58.046-08:00นั่งหัวโยกไปมาหน้าคอม<br />คุยกับเอ๋สวยเพื่อนรัก<br />มึนๆ งงๆ<br />คนบางคนยังไม่กลับจากทำงาน<br />ไม่รู้จะทำงานอะไรกันนักหนา<br />แต่วันนี้เหนื่อยจัง<br />ต้องตามแก้ปัญหาร้อยแปดพันเก้า<br />ตั้งแต่เช้าจนค่ำ<br />ล่าสุดบริษัทส่งของโทรมางี่เง่า บอกว่าไม่มีแขวง กับรหัสไปรษณีย์<br />ส่งของไม่ได้<br />ไม่ใช่ไปรษณีย์ไทยสักหน่อย<br />ทั้งๆที่ของต้องไปลงที่กรุงเทพฯ ซอยสุขุมวิท 18<br />เลยต้องตามล่าหาที่อยู่ลูกค้า ซึ่งเป็นฝรั่งสามีภรรยา<br />พูดจาเจ็บๆ คันๆ<br />แต่กว่าจะรู้ว่าแกอยู่คลองเตย ก็ทำเอาเหนื่อย<br />เพราะหาว่าบริษัทมันรู้แล้ว<br />อืมมมมม นะ ... ถ้ามันรู้แล้วมันจะโทรมาถามทำไม (ได้แต่คิดในใจ)<br />อ่า นะ... ยิ้มสู้<br />เลยพาลมีมะโห.... <br />แต่โชคดีกินข้าวเย็นแล้ว อาหารเลยไม่เหลือรอด<br />ทำผัดไทยเชื่อม กินไม่ค่อยลง<br />แต่หยกกินหมดเลย บอกอร่อย<br />คราวหลังจะไม่ตั้งใจทำแล้ว<br />จะได้มีคนกินหมด อิอิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-117216029802767376?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1171981093634168552007-02-20T05:33:00.000-08:002007-02-20T06:18:13.650-08:00วันนี้วันดี หลังจากคุณนงเยาว์ทำใจได้แล้วว่าจะไปหาหมอซะที<br />คราวนี้ไปแบบคนไข้ธรรมดา ทรัพย์ไม่หนา แถมใช้บัตรประกันสุขภาพถ้วนหน้า<br />ที่โรงพยาบาลสวนดอก ใช่แล้ว โรงพยาบาลสวนดอก<br />ฉันอาสาไปส่ง แต่พ่อต้องใช้รถ ก็เลยตกลงกันว่าจะใช้บริการรถสองแถวกันดีกว่า<br />ช่วยชาติประหยัดน้ำมัน<br />การเดินทางที่ยาวนานเริ่มขึ้นตอนตีห้า ขี่มอไซค์ไปที่ตลาดสันกำแพง<br />ฝากรถไว้หน้าตลาด ยืนรอรถสองแถวเป็นนานแสนนาน<br />รถมาก็ค่อยๆแล่นช้าๆ พอถึงถนนท่าแพ ก็ต่อรถแดงไปโรงพยาบาลสวนดอก <br />แต่รถแดงเจ้ากรรมดันพาไปปล่อยหลังโรงพยาบาล แถมคิดเงินตั้งสามสิบบาท<br />นัยว่าฤกษ์ดีกลายเป็นฤกษ์เน่าไปเสียแล้ว...<br />หกโมงกว่าๆ ผู้คนไม่รู้มาจากไหน มายืนต่อแถวรอคิวกันยาวเฟื้อย<br />เราไปหยิบบัตรคิว ได้คิวที่ 83 เมื่อตอนเจ็ดโมงนิดๆ<br />แต่ป้าข้างๆ จากอำเภอดอยเต่าบอกว่าไม่ต้องใช้ เพราะเรา Refer มาจากโรงพยาบาลอื่น<br />อืมม...พูดจาน่าเชื่อถือ<br />คุณนงเยาว์ผู้แสนดีเลยกุลีกุจอเอาไปคืน เผื่อให้คนอื่นได้คิว 83 แทน<br />แล้วก็มาต่อแถวคุณป้าจากดอยเต่า...1 ชั่วโมงเต็ม<br />พอแปดโมงตรง...เจ้าหน้าที่ทยอยมาทำงาน (แหม..ช่างตรงต่อเวลากันเสียจริง)<br />ต่อแถวสักพัก ก็ได้คิวที่ 43 อืมมม ... ก่อนห้าสิบตั้งเยอะ<br />พอเค้าเรียกคิวที่ 43 ที่ศูนย์ประสานสิทธิ์ผู้ป่วย เค้าบอกว่า มาทำไมที่นี่<br />แถวนี้มันเป็นแถวของผู้ป่วยที่เค้ามีใบนัด ของเราไม่มี ต้องไปเริ่มต้นจากจุดที่หนึ่งใหม่<br />โอ้......พระเจ้าช่วยกล้วยทอด พระเจ้าจ๊อดมันยอดมาก...<br />เอาก็เอาวะ....ไม่มีทางเลือก...<br />กลับไปที่จุดที่หนึ่ง เจ้าหน้าที่เหลือบๆมามองเอกสารที่มีอยู่ แล้วก็ยื่นบัตรคิวให้ 189.....<br />มองคิวบนจอ เพิ่งจะเรียกคนที่ 80 กว่าๆ<br />เอาก็เอาวะ....ไม่มีทางเลือก... นั่งรอไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ<br />เสียงแว่วมา ขอเชิญหมายเลข หนึ่งร้อย แปดสิบ เก้า...<br />พยาบาลเอาเอกสารไปดู พลิกไปพลิกมา บอกว่าไปนั่งตรงนู้น เค้าจะเรียกชื่อ.....<br />เอาก็เอาวะ....ไม่มีทางเลือก...<br />นั่งรอไป ทนไม่ไหว หิวกาแฟ เลยเดินออกไปซื้อแถวทางเข้าโรงพยาบาล<br />ได้กาแฟและน้ำเต้าหู้มากินกับคุณนงเยาว์คนละถุง ดูดไป รอไป มีความสุขดีใช่ย่อย<br />กินจนหมด ก็ไม่มีวี่แววว่าเค้าจะเรียกสักที<br />งีบไปหนึ่งงีบจนได้ยินเสียงเรียก กุลีกุจอลุกไปตรงช่องที่เค้าเรียก<br />เจ้าหน้าที่บอกว่าให้ไปตรวจเอกสารที่ศูนย์ประสารสิทธิ์ผู้ป่วยอีกครั้ง<br />(กรูอยากกรี้ด) เอาก็เอาวะ....ไม่มีทางเลือก...<br />เหลือบตามองดูนาฬิกา 9 โมงครึ่งเข้าให้แล้ว<br />ฉันวิ่ง 4x100 ไปที่ศูนย์ประสานสิทธิ์ ป้าคนเดิมพลิกดูเอกสารแล้วตบปังๆ<br />"บอกว่าให้ถ่ายบัตรประชาชนกับบัตรทองไว้หน้าเดียวกันไง นี่ๆ ดูตัวอย่างนี่ "<br />"อ๋อเหรอ .... " กรูนึกในใจ ดูมารอบนึงแล้วทำไมไม่บอกวะ<br />เอาก็เอาวะ....ไม่มีทางเลือก...<br />เดินไปถ่ายเอกสารอีกรอบ ถ่ายมาซะ5 ใบ ใบละบาท<br />วิ่งไปอีกรอบ ป้าเปิดดูเช่นเคย แล้วยิ้มที่มุมปาก ให้คิวมาคิวที่ 249<br />เอาก็เอาวะ....ไม่มีทางเลือก...<br />10 โมงกว่าประสานสิทธิ์เรียบร้อย เกือบประสานงา <br />ต้องต่อคิวคลื่นมหาชนขึ้นเอลเลเวเตอร์ หรือลิฟท์ขึ้นไปยังชั้นสิบสอง ซึ่งเป็นห้องตรวจโรค<br />พยาบาลรับเอกสารไป ให้คุณนงเยาว์วัดความดัน แล้วให้คิวมาคิวที่ 52<br />คาดเดาดูแล้วไม่น่าจะนานนัก<br />(เอ๊ะนี่ วันนี้แม่ฉันรับคิวไปกี่คิวแล้วนี่ งงจริงๆเลย)<br />แต่คุณพยาบาลบอกว่า วันนี้คิวยาว จะพยายามแทรกคิวให้ช่วงเช้า ถ้าไม่ทัน คงต้องเป็นนอกเวลาราชการ<br />เริ่มตรวจหลังสี่โมงครึ่งเป็นต้นไป แต่ต้องมารายงานตัวประมาณบ่ายสอง<br />แต่ถ้าจะให้ดี นั่งรอแถวนี้ดีกว่า เผื่อเค้าเรียก เอ๊ะ...ยังไง<br />แล้วบอกว่าไปนั่งรอที่ไหนก็ได้ บนเก้าอี้สีฟ้า<br /><div>แต่มันเต็มไปด้วยผู้คนล้นหลาม มองไปทางไหนมีแต่หน้าตาอิดโรย </div><div>คงไม่ใช่จากโรคที่เป็น ฉันคิดในใจ แต่คงเป็นเพราะต้องแหกฃี้ตาตื่นมาจองคิวแต่เช้า</div><div>สภาพฉันเองตอนนั้นก็คงเป็นเหมือนกัน อี้ดดดด อิด (แปลว่าเหนื่อย)</div><div>เอาก็เอาวะ....ไม่มีทางเลือก...</div><br />ในที่สุดฉันกับคุณนงเยาว์ก็ได้นั่งบนเก้าอี้สีฟ้า (หน้าทีวีอีกต่างหาก)<br />นั่งรอ....เอนรอ......เดินรอ....พิงรอ บนเก้าอี้สีฟ้า<br />ไม่มีวี่แววว่าจะมี่ใครมาเรียกสักที แต่เอ๊ะ เที่ยงพอดีเรย<br />พยาบาล หมอพากันไปกินข้าว เราก็ไปกินมั่ง<br />ที่ชั้นห้า ตึกศรีพัฒน์มีอาหารอร่อย<br />กินอิ่ม มารอต่อบนเก้าอี้สีฟ้าตัวเดิม....<br />นั่งรอ....เอนรอ......เดินรอ....พิงรอ บนเก้าอี้สีฟ้า <br />จนถึงสี่โมงเย็น....พยาบาลคนเดิมเรียกไปถาม ...<br />พลิกดูเอกสาร แล้วถามว่า อ้าว ทำไมไม่มีรายงานการรักษา <br />แถมวันนี้ไม่มีหมอเกี่ยวกับระบบสมองอีกตะหาก<br />งั้นมาใหม่วันหลังมั้ย.....<br />...........................<br />(แล้วทำไมตอนเช้าทำไมไม่บอกว๊า......ปล่อยให้รอได้เป็นครึ่งค่อนวัน)<br />เอาก็เอาวะ....ไม่มีทางเลือก...<br />ยอมรับใบนัด แล้วมาใหม่วันมะรืนละกัน รอไม่ไหวแล้ว....<br />แถมพยาบาลที่แจกใบนัด บอกว่าเราเป็นคนไข้ถูกโยนลงมาก็อย่างนี้แหละ....<br />ฟังแล้วต้องใช้ความอดทนอย่างสูงจริงๆเลยแฮะ...<br />อืมมมมม....เป็นคนไข้ธรรมดามันเป็นอย่างนี้นี่เอง<br />ได้รับพยาบาลพิเศษมาคอยบริการ....<br />พิเศษจริงๆนะเนี่ย .....เป็นพิเศษ....<br />ชะรอยวันนี้คงไม่ใช่วันของคุณนงเยาว์<br />นั่งรถกลับมาบ้าน โดนเด็กผู้ชายอายุสองขวบกว่า<br />จามใส่หน้า พ่นเฉาก้วยผสมน้ำมูกเต็มหน้าเรย คนทั้งรถหัวเราะ<br />แต่คุณนงเยาว์จะร้องไห้....<br />กลับมาเลยทำเมี่ยงปลาทูให้กิน อร่อยดี<br />จบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-117198109363416855?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1171872103609566612007-02-19T00:00:00.000-08:002007-02-19T00:01:43.610-08:00Nightingale<br />Sing us a song<br />Of a love that once belonged<br /><br />Nightingale<br />Tell me your tale<br />Was your journey far too long?<br /><br />Does it seem like I'm looking for an answer<br />To a question I can't ask<br />I don't know which way the feather falls<br />Or if i should blow it to the left<br /><br />All the voices that are spinnin' around me<br />Trying to tell me what to say<br />Can I fly right behind you<br />And you can take me away<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-117187210360956661?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1171522269951171892007-02-14T22:38:00.000-08:002007-02-14T22:51:09.963-08:00วาเลนไทน์เพิ่งผ่านไปเมื่อวาน<br />เหมือนเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งที่ผ่านไปเหมือนทุกๆวัน<br />แต่เป็นวันที่น่าเศร้าสำหรับฉันและคุณนายดอกไม้ (แมว)<br />เจ้าหนังปอง ลูกแมวน้อยที่เหลืออยู่แค่ตัวเดียว ตายซะแล้ว<br />หลังจากโดนรถมอเตอร์ไซค์พี่พร แม่ค้าหวยใต้ดินทับได้รับบาดเจ็บ<br />แล้วก็โดนไอ้ไข่ย้อย แมวอันธพาลประจำซอยกัดจนตาย<br />เพราะหนีไม่ทัน มันช่างเศร้าอะไรอย่างนี้<br />คุณนายดอกไม้นั่งเหงา ทำตาเศร้าสร้อยทั้งวันเลย<br />น่าสงสาร เฮ้อ... พ่อบอกว่า สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม<br />วันนี้ที่วัดหน้าปากซอย ก็มีงานศพอีก<br />เป็นงานศพของรุ่นพี่คนหนึ่งชื่อพี่เอก ที่เคยเรียนประถมโรงเรียนเดียวกัน<br />แล้วก็ทำงานกับน้าของฉันมานานแล้ว<br />ซึ่งฆ่าตัวตายด้วยการแขวนคอตัวเอง<br />โดยที่ไม่ทราบสาเหตุว่ามีเรื่องใดที่ทำให้ต้องตัดสินใจแบบนั้น<br />สงสารแม่ของพี่เอก และน้องอีกสองคนที่ต้องขาดเสาหลักของครอบครัวไป<br />ส่วนน้าของฉันก็ขาดคนทำงานฝีมือดีไปอีกคนหนึ่ง<br />ได้แต่หวังว่า ชีวิตคนเรามันก็น่าจะมีหนทางที่คนเราควรจะเดินไปอย่างถูกต้องและมีความสุขตามที่ควรจะเป็น<br />เฮ้อ.....<br />วาเลนไทน์ปีนี้ มันช่างเศร้าจริงๆเนอะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-117152226995117189?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1171258995379849372007-02-11T21:25:00.000-08:002007-02-11T21:43:15.400-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7007/2056/1600/283414/bigeye.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7007/2056/320/719561/bigeye.jpg" border="0" /></a><br />ทรงผมทรงใหม่ หน้าม้า น่ารัก<br />อิอิ เหมือนถั่วปากอ้า<br />(ภาษากลางเรียกว่าอะไรเหรอ)<br />กลุ้มใจที่เกิดมาหน้าตาดี<br />บางทีก็ปวดหัวเป็นพักๆ เพราะต้องคอยแอบซ่อนความน่ารักเอาไว้ภายใน<br />บางทีก็ซ่อนลึกไปหน่อย มองไม่ค่อยเห็น ...แต่ก็เอาเหอะ....<br />ทรงใหม่ ทำให้ดูอายุลดลงเป็นสิบปี<br />ลดคำสบประมาทว่าพอพ้นวัยเด็กก็เข้าสู่วัยทองเลย<br />ไม่จิง ไม่จิง วัยรุ่นขอเถียง<br />หนูทำได้.....<br />ไร้สาระดีเนอะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-117125899537984937?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1170730845537280662007-02-05T18:48:00.000-08:002007-02-05T19:00:45.556-08:00หมดงานพืชสวนโลก บ้านเงี๊ยบ เงียบ<br />คุณลุงคุณป้า คุณย่าคุณยายที่มาเที่ยวทุกวันก็หายไป<br />คงเหลือแต่แฟนพันธุ์แท้ที่ยังคงแวะเวียนมาบ่อยๆ<br />อากาศบ้านนอกตอนนี้หนาวดีใช้ได้<br />ถึงจะไม่หนาวเท่าเมืองนอกก็ตามที<br /><br />ช่วงนี้บ้านเรากลายเป็นครอบครัวสุขสันต์<br />กำลังเห่อทำสวนครัว...<br />ตอนแรกกะว่าจะทำเป็นสวนเล็กๆ<br />แต่ตอนนี้มันกำลังกลายร่างเป็นน้องๆสวนนงนุชนู่นแน่ะ<br />ปลูกผักทุกชนิดเท่าที่คิดได้<br />อยากได้อะไรแค่เอ่ยชื่อ วันรุ่งขึ้นคนงานก็ต่างพากันหามาให้<br />แถมมีชื่อสวนแถมให้อีกเชิงเหน็บแนม<br />ว่าสวนอยู่ดีไม่ว่าดี หาเรื่องให้มือพอง<br />มือด้านไปหมด แต่ก็สนุกดี พ่อขุดดิน แม่หว่านเมล็ด<br />ส่วนฉันกับหยกก็เหมาปลูกดอกไม้นานาชนิด<br />พ่อบอกว่าสักวันลูกจะนึกถึงวันเวลาเหล่านี้ <br />เป็นเวลาที่สวยงาม .... พ่อฉันเป็นศิลปิน<br />ตอนนี้ผักกำลังพากันแตกตัวออกมาจากเมล็ด<br />คาดว่าอีก 2-3 สัปดาห์ข้างหน้า<br />คงได้กินผักที่เราปลูกเอง ไม่มีสารพิษ และเปี่ยมไปด้วยความรัก<br />.<br />.<br />มีคนเคยถามฉันว่า.... ไม่คิดจะก้าวหน้าไปมากกว่านี้แล้วเหรอ<br />ทำไมไม่ไปหางานที่เงินเดือนเยอะทำ<br />อุตส่าห์ผ่านเมืองนอกเมืองนามาทั้งที<br />ฉันก็ไม่รู้ว่าคนเราจะดิ้นรนกันไปทำไมนะ<br />ทุกวันนี้ฉันมีความสุขจะตาย อยู่กับบ้าน ทำงานที่บ้าน อยู่กับพ่อกับแม่ ปู่ย่าและหมาแมว<br />ว่างจากงานหลัก ฉันก็นั่งวาดรูปดอกไม้ใบไม้ที่ฉันรักนักหนา<br />เบื่อบ้านนอก ฉันก็หนีไปกินสตาร์บัคในเมือง<br />อยู่ง่ายๆ คิดง่ายๆ มันมีความสุขจะตาย หรือว่าไม่จริงหนอ....<br />อิอิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-117073084553728066?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1169908717241159852007-01-27T06:31:00.000-08:002007-01-27T06:40:55.463-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7007/2056/1600/996522/3-cats.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/7007/2056/320/553884/3-cats.jpg" border="0" /></a><br />เผลอแผลบเดียว เจ้าเหมียวทั้งหลายต่างพากันเติบโต<br />และแปรพักตร์จากไอ้พี่ซันเดย์ มาเป็นแมวของคุณนงเยาว์อย่างเห็นได้ชัด<br />เนื่องจากอานุภาพของอาหารแมวยี่ห้อวิสกัส กับสารพัดปลาที่นำมาปรนเปรอ<br />ตอนนี้มันกลายเป็นแมวอ้วนกันไปหมดแล้ว<br />ทำให้ต้องหาที่นอนใหม่กันยกใหญ่<br />ในที่สุดก็ได้ที่นอนอันแสนสุข<br />ไปนอนในหม้อไม้ตาลที่เค้ายังแกะไม่เสร็จ<br />ไม่รู้จะรีบแกะดีไหมหนอ กลัวแมวไม่มีที่นอน<br />ฮือๆๆ<br />อยากได้ตังค์ สงสารแมว<br /><br />ป.ล.. ภาพนี้ไม่ได้จัดฉากแต่อย่างใด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-116990871724115985?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1168614197706066632007-01-12T05:43:00.000-08:002007-01-12T07:03:17.780-08:00ป้าสึ่ง เอ้ย ! น้อยอุ๋ยบอกว่าให้ลองเขียนอะไรเกี่ยวกับตัวเองที่คนอื่นไม่รู้มาสัก 5 ข้อ<br />นึกไม่ออกแฮะ...<br />สงสัยเป็นคนเปิดเผยเกินไป เอาเป็นว่าเลือกเอาแต่ที่คนรู้น้อยที่สุดก็แล้วกัน<br />ข้อหนึ่ง ...<br />ฉันค้นพบว่า ฉันชอบกินรถด่วน หรือหนอนไม้ไผ่ ความลับครั้งนี้เริ่มขึ้นเมื่อประมาณ 5 ทุ่มคืนวันหนึ่งในคืนอันหนาวเหน็บ<br />เมื่อครั้งยังอยู่บ้านเช่ากับอ้อยที่เชียงราย พี่ไก่กับอ้อย(เพื่อนร่วมงานสมัยนั้น) หอบถุงอะไรก็ไม่รู้เต้นยุกยิกๆ มาที่บ้าน แล้วบอกว่าของอร่อย<br />แล้วก็เริ่มเสียบปลั๊กกะทะไฟฟ้า ใส่เจ้าหนอนน้อยสีขาวๆที่น้ำหนักรวมกันได้ประมาณ ครึ่งกิโลลงไป ผสมกันน้ำนิดหน่อย สักพัก เจ้าหนอนน้อยๆ<br />ทั้งหลายต่างก็พากันดิ้นทุรนทุราย ชักตายไปต่อหน้า สรีระที่อวบอ้วน ก็เหี่ยวฟีบไปพร้อมกับน้ำที่เหือดแห้งไป... ยัง..... แค่นั้นยังไม่พอ สาวน้อยทั้งสองยังคงใช้ทัพพีตวัดกวัดแกว่งไปในกะทะไฟฟ้าอยู่เรื่อยๆ เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ เจ้าหนอนน้อยที่เหี่ยวแห้ง ต่างพากันพองตัวขึ้นอย่างอัศจรรย์ พร้อมกับกลิ่นหอมอย่างรุนแรง และจากสีขาวซีดๆ ก็กลายเป็นสีเหลืองทองดูกรอบเกรียวน่าทาน (ในขณะเดียวกันฉันคิดว่าได้ยินเสียงเพื่อนบ้านด่ามาแว่วๆ ว่าใครวะ มันอุตริมาทำกับข้าวตอนห้าทุ่ม แต่ช่างมันเถอะ กรูไม่สน) ฉันดัดจริต ไม่กิน ไม่กิน เพราะมันเป็นหนอน... แต่โอ้พระเจ้า ...... ขอบคุณที่ดลบันดาลให้ฉันได้ลิ้มลองรสชาติแห่งสรวงสวรรค์ เจ้าหนอนน้อยมันช่างอร่อยเหมือนอาหารทิพย์ ....ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันก็กินหนอน .... จบ!<br />ป.ล. เมื่อสองวันก่อน นอกจากทอดเหมือน French Fried แล้ว ฉันค้นพบว่าน้ำพริกรถด่วนก็อร่อยเช่นกัน....อิอิ<br /><br />ข้อสอง ...<br />เพื่อนๆชมรมมักจะนึกถึงฉันทุกวัน เวลาพวกมันเข้าห้องน้ำ... พวกมันชอบคิดว่าฉันมีความฝันอันยิ่งใหญ่ที่จะได้เป็นคนแรกของโลกที่ทำขี้อัดกระป๋อง เพื่อทำประโยชน์มากมาย เช่น เป็นยอดปุ๋ยชั้นดี หรือเป็นที่ระลึก เช่น ขี้ของเบคแฮม ขี้ของเรน อะไรประมาณเนี้ย<br />แต่พอนึกไปนึกมา ฉันก็ช่างเป็นคนที่มีจินตนาการบรรเจิดเกี่ยวกับเรื่องขี้ๆเสียนี่กระไรหนอ.... (ขอบคุณมันสมองระดับอัจฉริยะที่พ่อกับแม่ให้มา) ....เข้าเรื่องดีกว่า.... เมื่อตอนเรียนวิชาเบสิคดีไซน์... อาจารย์ให้โจทย์มาว่าให้ออกแบบสิ่งที่ไม่มีในโลก<br />ฉันคิดแล้วคิดอีก ก็มาลงท้ายด้วยส้วมเคลื่อนที่ สามารถพกพาไปได้ทุกที่ เป็นส้วมที่มิดชิด มีประตู มีโถส้วม มีระบบระบายของเสียครบครัน แต่อนิจจา ...พอส่งงานแล้วก็ถือว่าแล้วไป ฉันเลิกสนใจเรื่องส้วมเคลื่อนที่ ไปสนใจเรื่องอื่นแทน ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นอีก ปีสองปีถัดมา ฉันเห็นทีวีออกข่าวว่ามีคนออกแบบส้วมเคลื่อนที่ไว้ติดบนเรือยอร์ช .... ฉันแทบบ้า... เพราะมันเหมือนส้วมที่ฉันเคยออกแบบ หรือว่าไอ้คนที่ออกแบบมันจะเป็นตัวฉันในอีกมิติหนึ่ง หรือมันอาจจะแอบขโมยการบ้านของฉันไป ... ไม่เป็นไรหรอก... คนความคิดดีๆแบบฉัน คิดเรื่องขี้ๆเก่งอยู่แล้ว อยากรู้โทรมา 083-203 xxx1 อิอิ<br /><br />ข้อสาม....<br />ตอนเด็กๆ ฉันมักจะถูกมองว่าเป็นเด็กเรียบร้อย น่ารักเป็นผ้าพับไว้ มีแต่คนซื้อตุ๊กตามาให้เล่น หึ หึ..แต่หารู้ไม่ ฉันไม่ได้เล่นตุ๊กตาเหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ แต่ฉันชอบไปตกปลา จับแมลงปอขุดไส้เดือนมาเป็นเหยื่อปลา ยิงกิ้งก่า ทำระเบิด ทำหลุมพรางดักเพื่อนผู้ชาย เล่นเป็นตำรวจคอยจับผู้ร้าย แล้วก็หักแขน หักขา หักคอตุ๊กตา ส่วนเรื่องตกปลานี่ฉันเก่งเป็นอันขาด เคยได้ปลาเยอะที่สุดเต็มกระชัง แต่ตอนหลังแม่ชักจะไม่ปลื้ม ก็เลยต้องทำตัวดีๆ ฉันไม่ชอบเล่นกระโดดหนังยาง เล่นหมากเก็บ เล่นขายของ เพราะมันน่าเบื่อ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น แต่พอเพื่อนผู้หญิงมาบ้าน ฉันก็มักจะถูกขอให้เล่นของพวกนี้ แล้วพวกลูกสมุนของฉันที่เป็นเด็กผู้ชาย ก็จะถูกฉันบังคับให้เล่นด้วย ฉันก็รู้สึกสนุก ที่ได้บังคับพวกมัน ... อุ้ยตายระ ฟังดูเหมือนฉันนี่ร้ายน่าดูเรย... อ้อ... หลังจากที่พวกเราเล่นเสร็จ ต่างก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน ฉันก็จะพาเพื่อนผู้หญิงไปแอบมองดูพวกเพื่อนผู้ชายอาบน้ำที่บ้าน ฮี่ๆ นัยว่าฉันคงเป็นพวกลามกจกเปรตทะลึ่งทะเล้นซ่อนเร้นในมาดเด็กเรียบร้อยมาตั้งแต่เด็ก แต่ไหงไอ้พวกที่มันเคยปฏิเสธฉัน หาว่าฉันนิสัยไม่ดีมั่งล่ะ มันก็ตามฉันไปทุกที แถมปัจจุบันมันดันมีลูกมีเต้ากันแซงหน้าฉันเป็นโขยง แต่ฉันสิ...ฮือๆ ...ไม่อยากจะพูดให้ช้ำทรวงแบนๆ .... จบ<br /><br />ข้อสี่....<br />ฉันกลัวจิ้งจก ตุ๊กแก จิ้งเหลน ตัวเงินตัวทอง สัตว์ทุกชนิดที่มีวิธีการเดินและสรีระคล้ายจิ้งจก และ .....เงาะ....... ใช่ .....อ่านไม่ผิดหรอก ฉันกลัวเงาะ กลัวที่สุดในโลก<br />ทำไมน่ะเหรอ... เป็นคำถามแรกที่ทุกคนต้องถาม ซึ่งฉันก็ตอบไม่ได้สักที ส่วนคำถามถัดไปเหมือนเป็นสูตรสำเร็จจากคนที่รู้ว่าฉันกลัวเงาะได้แก่ ถ้าแกะเปลือกให้กลัวหรือเปล่า .....เธอเอ๋ย ...เงาะมันก็คือเงาะ ไม่ว่าจะแปรรูปเป็นเงาะลอยแก้ว เงาะกระป๋อง เงาะสอดไส้ยังไง มันก็ยังเป็นเงาะ เหมือนเป็นผีร้าย เป็นสิ่งเลวร้าย จุดด่างดำในโลกนี้ที่เราควรกำจัดให้หมดสิ้นไปซะ ฉันเคยคิดว่าถ้าฉันได้เป็นนายกรัฐมนตรี ฉันจะส่งเสริมให้มีการปลูกสวนเงาะให้เยอะๆ แล้วกดราคาให้สุดๆ ให้ชาวสวนเงาะจะได้ขาดทุนจนเลิกปลูกเงาะไปเลย ยอมทนให้เงาะล้นตลาดแค่ชั่วคราว แล้วไม่มีตลอดไป ฉันจะไม่ส่งเสริมการแปรรูปเงาะทุกชนิด ปิดกั้นตลาดทุนทุกอย่างทีเกี่ยวกับเงาะ ให้สื่อทุกชนิดเขียนโจมตีเงาะ ให้เงินใต้โต๊ะนักวิทยาศาสตร์โกหกว่ากินเงาะแล้วมีโอกาสเสี่ยงกับการเป็นโรคเอดส์ แล้วก็ประกาศให้มีการปราบปรามสวนเงาะทั่วประเทศไทย เหมือนที่เคยได้ผลมาแล้วกับไร่ฝิ่น จากนั้นก็ประกาศยกเลิกคำว่าเงาะในภาษาไทย ไม่ให้มีคำว่าเงาะอีกต่อไป.... แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง คนสันกำแพงคงไม่ได้เป็นนายกอีกต่อไป ที่ทำได้ตอนนี้ก็คือ งดไปตลาดทุกแห่งในฤดูที่เงาะระบาด ......เขียนไปขนลุกไป....สรุปคำตอบสุดท้ายก็คือกลัวแล้วจ้า....<br />ป.ล. ยังดีที่เงาะในเมืองไทยคงเป็นเงาะที่ดูดีที่สุดแล้วมั้ง ถ้าเที่ยบกับเงาะเหี่ยวๆที่นิวยอร์ค สยองสุดๆ ดำเหี่ยว ดำเหี่ยว...<br /><br />ข้อห้า....<br />นี่ฉันเขียนยาวจังนะเนี่ย ขี้เกียจอ่านกันหรือยัง ฉันขี้เกียจพิมพ์แล้วหล่ะ แต่ขออีกสักข้อละกันนะ...ฉันติดลม....ฉันชอบวาดรูปต้นไม้ ใบไม้ ดอกไม้ ฉันเรียนที่ New York Botanical Garden สาขา Botanical Illustration ฟังดูดีเนอะ มาฟังแรงบันดาลใจของฉันดีกว่า ว่าแรงนี้ท่านได้แต่ใดมา....<br />ความซาบซื้งในศิลปะสาขาที่ว่านี้ เกิดขึ้นจากรูปภาพดอกไม้ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นของ Pierre-Joseph REDOUTE ที่ผ่านการก้อบปี้แล้วก้อปปี้อีก บนผนังห้องน้ำเล็กๆ แต่น่ารักในบ้านเพื่อนของพ่อฉัน สมัยที่ฉันไปอาศัยอยู่กับเขาในช่วงฝึกงานที่กรุงเทพฯ (คงไม่ต้องบอกว่าฉันนั่งมองมันขณะที่ฉันทำอะไรอยู่) ฉันเฝ้ามองมันทุกวันเวลาเข้าห้องน้ำ แทบอยากจะปลดมันมาไว้กับตัวตลอดเวลา แต่มันก็โจรไปหน่อย จึงได้แค่คอยชื่นชม ด้วยสายตา...และอบอวลไปด้วยกลิ่น.... หลังจากนั้นเหมือนโชคชะตาเล่นตลก ทำให้ฉันได้เข้ามาผูกพันกับสาขานี้โดยไม่ได้ตั้งใจ แถมได้มีโอกาสได้ไปดูภาพต้นฉบับของ Redoute นักวาดภาพดอกไม้ผู้เปรียบเสมือนบิดา และเป็นตำนานการวาดดอกไม้ในประวัติศาสตร์ ....มันสุดยอดมากเลยซาร่าห์ (ตอนนั้นไปกับเพื่อนชื่อซาร่าห์).... มันเหมือนล่องลอยอยู่ในห้องแห่งความฝัน ฉันใช้เวลาชื่นชมภาพของเค้าเกือบครึ่งวัน ทั้งๆที่มีรูปแค่สิบกว่ารูป....คนอะไรก็ไม่รู้ เก๊ง....เก่ง....ไปดูภาพได้ที่ <a href="http://www.geocities.com/shydove_94044/rose1.html">http://www.geocities.com/shydove_94044/rose1.html</a> สุดยอดๆ<br />จบแบบดื้อๆ ง่วงแร้ว...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-116861419770606663?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1168014555707166722007-01-05T07:51:00.000-08:002007-01-05T08:29:15.773-08:00มาเป็นลูกรักของพ่อกับแม่ได้สองเดือนแล้วนะเนี่ย<br />ยัยน้องสาวสุดที่เลิฟก็กลับมาแล้ว<br />คราวนี้ครอบครัวก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา<br />พ่อ แม่ ลูก ปู่ ย่า หมาสี่ตัว และแมว 10 ตัว<br />(รวมที่เพิ่งคลอดอีก 3 ตัว)<br />สังเกตุว่าทุกคนมีความสุขมากๆ<br />โดยเฉพาะพ่อ ที่แสดงออกด้วยการขยายพุง<br />นัยว่าเป็นการแสดงออกถึงความสุข<br />เพราะถ้ามีความสุข ก็จะกินได้เยอะ<br />พอกินได้เยอะ ก็พุงยื่น<br />ซึ่งมันก็พิสูจน์แล้วว่า ฉันเป็นคนที่มีความสุขเหลือเกิน<br /><br />อิอิ<br /><br />คนเราไม่เห็นจำเป็นต้องหาความสุขจากไหนมากมาย<br />ความสุขมันอยู่รอบตัวเราเต็มไปหมด<br />เมื่อวานซืน ปู่ความดันขึ้น เส้นเลือดตีบชั่วคราว<br />ส่งผลให้ปากเบี้ยว พูดไม่ชัด แล้วก็ขยับซีกซ้ายไม่ได้<br />พาไปหาหมอ หมอตรวจดูแล้วบอกว่าไม่เป็นอะไร<br />เดี๋ยวก็หาย แต่ก็ต้องรักษาดูแลอย่างใกล้ชิด<br />แล้วก็ย้ายมาอยู่โรงพยาบาลใกล้บ้าน<br />แล้วปู่ก็หายอย่างรวดเร็ว กลายเป็นคนไข้ที่หน้าตาดีที่สุดในโรงพยาบาล<br />บรรดาลูกๆ หลานๆก็พากันยกโขยงมาหาเต็มไปหมด<br />แย่งกันมาเฝ้าที่โรงพยาบาล กลัวปู่จะเหงา ทั้งๆที่เป็นวันปีใหม่<br />ซึ่งเป็นวันที่หลายต่อหลายคนอยากไปฉลองกัน<br />ทำให้ปู่ดีใจ มีความสุข ที่ลูกหลานต่างพากันเป็นห่วง<br />แล้วปู่ก็มีความสุข ที่ได้นอนโรงพยาบาล<br />เพราะปีนี้ที่บ้านจัดงานปีใหม่ครั้งใหญ่ หนวกหูสุดๆ<br />ไม่เหมาะกับสุขภาพหูผู้สูงอายุ<br />ปู่บอกอยู่โรงพยาบาลดีกว่า เพราะพยาบาลน่ารัก<br />อ่านะ....ปู่กรู......<br />ก่อนปู่กลับมาพักต่อที่บ้าน ฉันต้อนรับปู่ด้วยการแปรงฟันปลอมของปู่<br />ที่ปู่ฝากไว้ก่อนเข้าห้องเอ็กซเรย์ซะใสปิ้งเลย<br />พอปู่มา ก็ใส่ฟันปลอมแสนหอมฟุ้ง<br />ฉลองที่ไม่ต้องได้กินอาหารโรงพยาบาลเละๆจืดๆอีกต่อไป<br />แต่หารู้ไม่ ปู่ถูกสั่งไม่ไห้กินอาหารที่มีเกลือ อาหารที่มีไขมัน และแป้งสูง<br />หึ หึ หึ<br />ฟันปลอมหอมฟุ้งเลยไม่ได้ทำงานเท่าที่ควร<br /><br />ปู่เป็นคนที่หาความสุขได้ง่าย<br />ไม่ว่าจะเป็นการดูนกที่มากินข้าวตามลานบ้าน<br />มีความสุขกับการรดน้ำต้นไม้ต้นเล็กๆที่ฉันกับพ่อซื้อมาแล้วไม่ดูแล<br />แล้วเจ้าต้นไม้พวกนั้นก็โตด้วยมือปู่<br />มีความสุขที่ได้คุยข้ามรั้วกับเพื่อนวัยเดียวกัน ที่มักจะนั่งรถเข็นมาเยี่ยม<br />แต่สิ่งที่ทำให้ปู่มีความสุขสุดๆ ก็คงหนีไม่พ้นเสียงบ่นของย่า<br />ที่บ่นได้ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ ไปจนถึงเรื่องบนจักรวาล<br />หนักเข้าก็ดุย่าไปนิดหนึ่ง ย่าก็จะงอนไปตามระเบียบ<br />บางทีร้องไห้ก็มี แต่ปู่ก็มีวิธีทำให้ย่าหายงอนเสมอ<br />หรือที่เรียกว่า ตบหัวแล้วลูบหลัง<br />แต่ในที่สุด ก็เห็นตามกันต้อยๆทุกทีไป<br /><br />ย่ามีความสุขกับการที่ได้บ่นให้ปู่ฟัง<br />ปู่ก็มีความสุขกับการที่ได้ฟังย่าบ่นเสมอ<br />ช่วงที่ปู่เข้าโรงพยาบาล คนแรกที่ปู่อยากเจอก็คือย่า<br />ช่วงกลางวัน ย่าจะอาสามาเฝ้าปู่ เอาหนังสือธรรมะมาอ่านให้ฟัง<br />ย่าเพิ่งจบปริญญาเอกตอนอายุ70กว่าๆ<br />แต่เป็นปริญญาเอกทางธรรม<br />พอลูกๆ หลานๆ เผลอ ก็แอบเอาขนมที่ปู่ชอบมาให้กิน<br />เพราะรู้ว่าปู่ไม่ได้กินของอร่อยที่โรงพยาบาลแน่ๆ<br />พอจับได้ ก็เถียงว่าสงสารปู่<br />ใจแข็งไม่ให้กินไม่ได้ นิดหน่อยเป็นไรไป หา....<br />ในที่สุดก็ต้องยอมรับ ทำตาม เพราะหมอดุ<br /><br />ปู่ของฉันไม่รวยเงินทอง<br />ไม่มีตำแหน่งใหญ่<br />แถมตอนหนุ่มๆ เป็นนักเลงนิด และเจ้าชู้เป็นไฟ<br />มีกิ๊กเต็มบ้านเต็มเมือง(ย่าเล่าให้ฟัง)<br />แถมสักยันต์เต็มตัวอีกต่างหาก<br />แต่ปู่ก็มีความสุขไปกับทุกๆเรื่องที่ได้เจอ<br />ฉันก็คงเป็นเหมือนปู่ในบางครั้ง<br />ได้จากปู่มาบ้าง เพราะปู่ไม่หวงความสุข<br />ใครอยากได้บ้าง ยกมือขึ้น....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-116801455570716672?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1167371290424469772006-12-28T21:43:00.000-08:002007-01-05T07:51:18.070-08:00ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปไหน ไม่ค่อยได้เจอหน้าใคร<br />เพราะต้องเลี้ยงลูก<br />มีลูกตั้ง 7 ตัว น่ารักน่ากอด<br />น่าเตะบ้าง น่าตบบ้างเป็นบางอารมณ์<br />ถุงเงิน ถุงทอง นะโม พุธโธ ข้าวตอก<br />แล้วก็แม่ของเด็กๆอีก2ตัวชื่อนางสาวดอกไม้ กับนางสาวดอกส้ม<br />ทั้งหมดเป็นแมวจรจัดมาจากไหนไม่รู้<br />รู้แต่ว่านางสาวดอกไม้ และนางสาวดอกส้มท้องโย้ ซึ่งเป็นสาวสมัยใหม่<br />แอบมาคลอดลูกเงียบๆหลังบ้าน<br />โดยไม่ง้อพ่อแมวที่ออกตามหา แหม... ยังกะละคร<br />นางสาวดอกไม้และนางสาวดอกส้ม คลอดลูกออกมาในเวลาไล่เลี่ยกัน<br />ลูกๆทั้งหมดมีอยู่ 6 ตัว แต่ที่แปลกประหลาด<br />นางสาวดอกส้มและนางสาวดอกไม้ ต่างก็มีลูกสีขาว ตาสีฟ้ากันคนละตัว<br />เด็กๆทั้งหลายก็เลยเป็นเหมือนแมวครอกเดียวกัน น่ารักเป็นที่สุด<br />หลังคลอดลูก นางสาวดอกไม้ และนางสาวดอกส้ม ต่างก็พากันหายไป<br />นัยว่าคงไปทำมาหากินเลี้ยงลูกในช่วงกลางวัน แล้วแอบมาให้นมในช่วงกลางคืน<br />เด็กๆทั้งหมดก็เลยพากันร้องหมิวๆ ขอข้าวขอน้ำลุงช้างทั้งหลายกิน<br />แต่เสียดาย ลุงช้างทั้งหลายไม่มีชีวิต เพราะเป็นช้างไม้ ก้บช้างปูน<br />คุณนงเยาว์และผองเพื่อน ก็เลยช่วยกันเลี้ยง<br />จากแมวกะหร่อง กลายเป็นแมวจ้ำม่ำโดยพลัน<br />มีคนใจดี มาขอเจ้าลูกแมวสีขาวไปตัวหนึ่ง<br />คาดว่าคงไปอยู่ดีมีสุข เพราะเค้ารักแมวมั่กๆ<br />เด็กๆทุกตัวที่เหลือ ต่างก็เป็นเด็กดี ซนบ้างเป็นครั้งคราว<br />ทุกวันเด็กๆก็จะพากันช่วยคุณนงเยาว์ และผองเพื่อนต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมลุงช้างทั้งหลาย<br />โดยการไปต้อนรับ เคล้าคลอ แล้วรอให้เค้าถ่ายรูป<br />(อ้อ! ลืมบอกไป เด็กๆฝันอยากเป็นแมวดารา ชอบโดนถ่ายรูปเป็นที่สุด)<br />ถ้าใครทำท่าจะซื้อของ เด็กๆจะช่วยกันเอาใจเป็นที่สุด<br />แต่ถ้าใครไม่ซื้อ เด็กๆก็จะไม่ให้เสียน้ำใจ นัยว่าคราวหน้าค่อยมาก็แล้วกัน<br />อิอิ<br />เศรษฐกิจอย่างนี้ แมวก็ต้องดิ้นรนเหมือนกันนะ<br />ป.ล. นางสาวดอกไม้ คลอดลูกครอกที่สองแล้วเมื่อสองวันก่อน<br />ยังไม่เห็นหน้าตาเด็กๆ แต่ที่แน่ๆ โดนจับทำหมันชัวร์ๆ 555<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-116737129042446977?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1162835744698733562006-11-06T09:09:00.001-08:002006-11-06T09:55:44.770-08:00ช่วงนี้มีงานพืชสวนโลก<br />มีแต่คนมาเที่ยวงานพืชสวนโลก<br />ที่บ้านเลยได้อานิสงค์มาบ้างเล็กน้อย<br />เพราะมีงานช้างๆอยู่ตรงวงเวียนช้างหน้าทางเข้า<br />คนก็เลยตามมาเที่ยวกันใหญ่<br />บ้างก็มาดี บ้างก็มาร้าย ปะปนกันไป<br />เราคนไทย ใครมาถึงเรือนชานก็ต้องต้อนรับอยู่แล้ว<br />เป็นคนดีค่ะ หลวงพี่เท่งบอกว่า คิดดี ทำดี จะมีความสุข<br /><br />ช่วงนี้นอกจากช่วยพ่อทำงานแล้ว<br />ก็ยังพอมีเวลาโต๋เต๋ไปมา ดูความเป็นไป<br />โต๋ไปเต๋มา ลืมจ่ายเงินเดือนคนงานไปสองคน<br />ผิดนี้ใหญ่หลวงนัก ทำเอาท่านลุงทั้งสองร้องจ้าก เพราะไม่ได้เงิน<br />ข้าน้อยผิดไปแล้ว สมควรสวย.....<br /><br />ช่วงนี้พ่อดูใจดี และดีใจที่ลูกสาวสุดสวยกลับมาสู่อ้อมอก<br />ลงทุนรื้อโต๊ะ และลดขนาดโต๊ะทำงานยุ่งๆ ของตัวเอง แล้วหาโต๊ะทำงานมาให้เราใช้นั่งทำงาน<br />เลยกลายเป็นสตูดิโอเล็กๆ ของสองพ่อลูก<br />พ่อทำงานช้างไป เราก็นั่งวาดรูปไปเรื่อยๆ<br />ด้านหลังโต๊ะทำงานของเราเป็นที่อยู่ของสัตว์เลี้ยงแสนรักอันดับสองของพ่อ<br />รองลงมาจากจอนนี่ หมาน้อยสุดเลิฟ<br />ให้ทาย....ว่าคืออะไร แต่อย่าเลย ทายยังไงก็ไม่มันวันทายถูก<br />เพราะมันคือปลาดุก (ค่ะ ปลาดุก) ไม่ใช่ปลาดุกไร้ชาติตระกูล<br />มันคือปลาดุกรัสเซีย อาจมีเชี้ยสายมาจากราชวงค์โรมานอฟ ทนทายาด<br />พ่อเลี้ยงมาตั้งแต่มันอายุแรกเกิด ซื้อมาจากฟาร์มปลาดุกสักที่ในเชียงใหม่<br />เลี้ยงตั้งแต่ซื้อที่มาใหม่ๆ พร้อมกับปลาชนิดอื่นๆ<br />มันไม่ไปไหน ไม่เป็นอะไร ไม่ป่วยไม่ไข้<br />ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นของมัน รวมไปถึงรุ่นน้องของมัน<br />ต่างก็พากันมีวิถีชีวิตแตกต่างกันไป บ้างก็ป่วยตาย บ้างก็แก่ตาย<br />แล้วก็บ้างก็อร่อยตาย...<br />จนตอนนี้ สี่ปีกว่าๆ มันตัวโตคับหม้อ ยาวเกือบหนึ่งเมตร อาศัยอยู่เพียงลำพัง ไม่มีแฟน<br />กับปลาหมอโรคจิตหนึ่งตัว กับปลาซัคเกอร์ขี้อายอีกสองตัว<br />พ่อบอกว่าเจ้าปลาดุกนี่เกลียดเจ้าปลาซัคเกอร์เข้าไส้<br />คอยไล่ไม่ให้อยู่ในสายตา <br />เจ้าปลาซัคเกอร์เคยคิดน้อยใจในโชคชะตา จนถึงขนาดเคยคิดฆ่าตัวตาย<br />กระโดดออกมานอกบ่อ หวังจะขาดอากาศหายใจ<br />แต่ทว่าชะตายังไม่ถึงฆาต มีคนมาช่วยไว้ซะก่อน<br />เลยคิดได้ไม่ยอมตายอีก แต่ยึดมุมมืดเป็นที่กำบังตัวตลอดไป<br />เอ๊ะ !! แต่ไหนเลยกลายมาเขียนเรื่องปลาดุก??<br />.<br />.<br />.<br />พอถึงเวลาคุณนงเยาว์ก็เรียกไปทานข้าว<br />วันนี้เที่ยงเรากินผัดผักบุ้ง กับต้มยำเต้าหู้ กินกับข้าวกล้องผสมธัญพืช<br />พ่อซื้อมาจากร้าน Good Health... แล้วคุณนงเยาว์เอามาผสมกันเป็นสูตรพิเศษ ไม่มีขายที่ไหน<br />ตบท้ายด้วยส้มโอเปรี้ยวจี้ดที่มีคนเอามาเป็นของฝาก<br />วิตามินซีเพียบ..... ไม่ต้องพึ่งเซนทรั่ม<br />นี่เค้าเรียกว่าอยู่แบบพอเพียงใช่มั้ยนะ<br />อยู่ง่ายๆ กินง่ายๆ ไม่ฟุ้งเฟ้อ แต่มีความสุข และสุขภาพดี แข็งแรง สมบูรณ์ (มาก)<br /><br />พ่อเพิ่งขุดบ่อปลาหลังบ้านเสร็จได้ไม่กี่วัน กะจะเอาไว้เลี้ยงปลาให้คนงานเอาไว้จับกิน<br />เพราะลำพังเราเองคงไม่มีปัญญาจับกินกันเอง ถึงมีก็ไม่กล้าจับ<br />แล้วก็เป็นแหล่งน้ำสารพัดประโยชน์<br />เอาไว้รดน้ำพืชผักสวนครัวที่กำลังวางแผนปลูกกันในอนาคต<br />เราจะทำสวนผักปลอดสารพิษ<br />ต้องขอแสดงความเสียใจอย่างสูงกับแม่ค้าหลายคน<br />ที่จะสูญเสียรายได้จากการขายผักให้กับพวกเรา อิอิ<br /><br />ป.ล.<br />สูตรข้าวกล้องผสมธัญพืชมีดังนี้<br />1. ข้าวกล้อง 2 กำมือ<br />2. ข้าวมันปู 1 กำมือ<br />3. งาดำ , งาขาว, เม็ดบัว, เม็ดทานตะวัน,ลูกเดือย,ถั่วแดง,ถั่วดำ หรือถั่วอื่นๆ ตามแต่จะชอบใจ ยกเว้นถั่วโป<br /> แช่น้ำไว้ ประมาณ 3 ชั่งโมงแล้วหุงตามธรรมดา แล้วกินได้เลย อ้อ ! ต้องกินทางปากถึงจะอร่อยเหาะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-116283574469873356?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1162832817417135062006-11-06T09:05:00.000-08:002006-11-06T09:06:57.463-08:00กลับมาอยู่บ้านได้เกือบสองอาทิตย์แล้ว<br />ไม่ได้มาอัพบลอกเท่าไหร่ เพราะเพิ่งได้คอมพิวเตอร์กับอินเตอร์เน็ตมาใหม่<br />ท่านพ่อเปิดไฟเขียวให้ไปขออินเตอร์เนตความเร็วสูง<br />ยังใจดีอยู่โข เพราะยังไม่เห็นบิลตอนสิ้นเดือน<br />ย้ำ ความเร็วสูง สูงมากกกกกกก<br />โหลดอะไรไม่ค่อยได้สะใจเท่าไหร่<br />โอ๊ะ ไม่ใช่จะเขียนถึงเรื่องคอมพิวเตอร์กับอินเตอร์เนตสักหน่อย<br />มีใช้ก็บุญกะบาลแล้ว<br /><br />บ้านเมืองที่ห่างไปสองปีเต็มๆ เปลี่ยนไปเยอะเลย<br />กลับมาบ้านคราวนี้ กะจะมาเซอร์ไพรส์อี่ป้ออี่แม่<br />ลงทุนลากสังขารตัวเองพร้อมกับกระเป๋าขึ้นรถแดงจากสนามบินมาต่อรถสี่ล้อสันกำแพงที่กาดหลวง<br />นั่งมาลงหน้าบ้าน <br />กะจะมาจ๊ะเอ๋พ่อจ๋า แม่จ๋า ลูกกลับมาแล้ว<br />แต่พอมาถึง บ้านเต็มไปด้วยคนทำงาน และปู่ย่า<br />แต่พ่อกับแม่ไม่อยู่ .....<br />พ่อกับแม่หนูอยู่ไหน .....<br />ปู่กับย่าบอกว่า<br />“ป้อกับแม่ (มึง) ไปรับกระเป๋าที่ (มึง) ส่งมากับรถทัวร์ เปิ้น (บริษัทขนของ) โทรมาบอกเมื่อเช้านี้”<br />(ปู่ฉันเป็นคนเหนือแต้ๆ คำว่า _ง = หลาน หรือ you ไม่ใช่คำหยาบแต่อย่างใด)<br />Peaw!!!!( อ่านว่า แป่ว! เป็นอาการของคนหน้าแตกอย่างแรง)<br />สรุปว่าพ่อกับแม่รู้แล้วว่าลูกสาวสุดที่รักกลับมาแล้ว<br />ลืมนึกไปว่าบริษัทขนของเป็นเพื่อนพ่อ เพราะฉะนั้น จึงหน้าแตกเช่นฉะนี้<br />แป่ว!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-116283281741713506?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1161236056938317752006-10-18T22:12:00.000-07:002006-10-18T22:42:51.046-07:00นับวันถอยหลัง หัวใจมันพองโตคับอก<br />พอคิดถึงว่าจะได้กลับเมืองไทยแล้ว หัวใจมันชุ่มฉ่ำ ชื่นใจ<br />ถึงวันนี้มีโมโหเล็กน้อย ตรงที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผน เพราะต้องทำงานแทนพี่สาวสุดเลิฟ<br />ที่เอาหมูคั่วกลิ้งมาเซ่นเมื่อคืนวันอังคาร ก่อนหายตัวลึกลับตามหาตัวไม่เจอจนกระทั่งวันนี้<br />แต่พอเลิกงานแล้วก็แจ่มใส เมื่อเห็นหยาดเหงื่อแรงงานวางกองอยู่ตรงหน้า อิอิ<br />หัวใจพองโตคับอกอีกละ...<br />เมื่อวาน คุณลุง Braxton นักเปียโนสมัครเล่นที่มาเล่นที่ร้านทุกวันอังคาร<br />ก็มาร่ำลา บ้ายบาย ลาก่อน นึกขอบคุณคุณลุงอยู่ในใจ<br />ที่เป็นตัวอย่างที่ดีของความอดทน<br />ถึงแม้ฝนจะตก ฟ้าจะร้อง หิมะจะตกหนักขนาดไหนก็ตาม<br />ทุกวันอังคารเป็นได้เห็นลุง Braxton มาเล่นเปียโนตอนสองทุ่มครึ่งทุกครั้ง<br />เล่นจนลูกค้าหนี ไม่มีใครฟัง แกก็ไม่สน ยังคงเล่นต่อไปจนสี่ทุ่ม<br />แล้วก็หยุดเล่นมากินก๋วยเตี๋ยวน้ำ ทุกครั้ง ไม่มีเปลี่ยนแปลง<br />อ้อ... มีสองอาทิตย์หลังนี้ ถามแกว่าไม่เบื่อบ้างเหรอ แกเลยบอกว่า Surprise me!<br />เลยเสนอเมนูเนื้อผัดคะน้าน้ำมันหอยสูตรไทยแท้แต่โบราณ<br />แต่คนเม็กซิกันเป็นคนทำ ซึ่งอร่อยกว่าคนไทยบางคนทำซะอีก<br />แกเลยเริ่มกินเนื้อผัดคะน้ามาติดสันสองอาทิตย์แล้ว<br />คาดว่าคงจะกินอย่างนี้ไปอีกเป็นปีปี อืมมม ดี<br />ได้ช่วยชีวิตกุ้งไปได้หลายตัว....เฮ้อ....แต่วัวตายแทน....<br /><br />นอกจากนี้ยังได้ say good bye กับลูกค้าหลายคนที่กลายมาเป็นเพื่อนกัน<br />ราอูล ตำรวจหนุ่ม หล่อ ล่ำ บอกคราวหน้าจะพาว่าที่ภรรยาไปเที่ยวเมืองไทย<br />ดักลาส นักธุรกิจที่ชีวิตนี้อยู่ได้ด้วยผัดวุ้นเส้น<br />ซาร่า เฮเลน และซอนนี่ ครอบครัวเล็กๆ น่ารัก<br />โทมัส และมิลลี่ ลุงจ้าบและป้าซิ่ง<br />แต่ก็เสียดายที่ไม่รู้จะได้เจออีกหลายๆคนที่กลายมาเป็นปิยมิตรที่ดีต่อกันหรือเปล่า<br />อีกทั้งเพื่อนๆสุดเลิฟทั้งหลาย ทั้งไทย ทั้งเทศ<br />เวลาที่เราเหลืออยู่ที่นี่ คงไม่พอกับคำว่าผูกพันธ์ และความทรงจำที่มีต่อเมืองวุ่นๆเมืองนี้หรอกนะ<br />รักนะ .... นิวยอร์ค...<br /><br />ป.ล. แอบแปะลิงค์ที่สัมภาษณ์เพื่อนเขียนด้วยแหละ แอบไปปั่นจักรยานที่กรุงเทพฯ อย่างเท่ อิอิ<br /><a href="http://www.bangkokbiznews.com/bodyheart/20061002/index.php">http://www.bangkokbiznews.com/bodyheart/20061002/index.php</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-116123605693831775?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1159847159490178712006-10-02T20:45:00.000-07:002006-10-02T20:45:59.510-07:00<embed src="http://widget-54.slide.com/widgets/slideticker.swf" quality="high" scale="noscale" salign="l" wmode="transparent" flashvars="site=widget-54.slide.com&channel=72057594044154708&cy=bl" width="475" height="375" name="flashticker" align="middle" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"></embed><img src="http://widget-54.slide.com/f2/72057594044154708/bl_t001_v000_a000_f00/images/blank.gif" height="0" width="0" style="border: 0;"/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115984715949017871?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1159342519811815022006-09-27T00:02:00.000-07:002006-09-27T00:51:41.476-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/blog1.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/320/blog1.0.jpg" border="0" /></a><br />วันจันทร์วันว่าง<br />ดูพยากรณ์อากาศเค้าบอกว่าอากาศจะดี<br />ท้องฟ้าจะแจ่มใส ไร้เมฆฝน<br />สะพายกระเป๋าหยิบกล้องตัวเล็กไปเที่ยวดีกว่า<br />หนีบน้องสาวที่รัก ปะ....ไปด้วยกัน...<br />ตอนแรกกะจะไปเที่ยว ดีซี<br />แต่คิดไปคิดมา ดีซีใช้เวลานั่งรถมากกว่า แถมมีเวลาเที่ยวน้อยกว่า<br />เลยเปลี่ยนเป้าหมายไปเมืองไกล้ๆ ....ฟิลาเดลเฟีย.....<br />หรือชื่อเล่นน่ารักๆ ว่า ฟิลลี่<br />.<br />.<br />นั่งรถทัวร์จีนจากไชน่าทาวน์<br />ใช้เวลาแค่สามชั่วโมงนิดๆ<br />ไปถึงก็เที่ยงกว่าๆ ได้เวลามื้อเที่ยงพอดี<br />มาฟิลลี่ทั้งที ก็ต้องมากินชีสสเต็ก<br />วงเล็บว่ากินข้างถนนเท่านั้น<br />เดินหาร้านที่คิดว่าน่าจะอร่อย<br />เลยซื้อกินคนละชิ้นกับหยก<br />ตกชิ้นละสามเหรียญห้าสิบเซนต์<br />แต่ขนาดทั้งใหญ่ทั้งยาวอันเท่าบ้าน<br />กินกันตั้งนานกว่าจะหมด<br />จากนั้นก็เดินไป Museum of art<br />ถามทางตำรวจ เค้าบอกว่าเดินไปสองบล็อกแล้วเลี้ยวขวา<br />แต่ไม่ได้บอกว่าสองบล็อกแล้วจะเจอสามแยก<br />แล้วไม่ได้บอกว่าเดินไปทางไหน<br />ก็เลยเดาเอา ทางขวาละกันน่อ<br />ปรากฏหลงทางเสียเวลา หลงเชื่อวารียา....555 โสน้าหน้า! <a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/blog2.jpg"></a><br />สรุป ต้องยอมเสียตังค์จ่ายค่าแท้กซี่ไปดีกว่า อิอิ<br />ไปถึง Museum of Art<br />ปิด!<br />.<br />.<br />.<br />แป่ว!<br />หมดมุข ไม่รู้จะไปไหน เลยเดินชมเมือง<br />สักย่ำค่ำ ก็กลับบ้าน<br />หลับบนรถตลอดทาง<br />รู้สึกตัวปุ้ป ใกล้ถึงนิวยอร์ค เห็นเมืองอยู่ลิบๆ<br />ยางรถแตก!<br />ค่ะ.....<br />ฉันช่างโชคดีเหลือเกิน.....เฮ้อ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115934251981181502?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1158989501124604782006-09-22T22:29:00.000-07:002006-09-22T22:31:41.136-07:00ทำงานทั้งวัน....<br />เหนื่อยดีเนอะ...<br /><br />แต่วันไหนนอนทั้งวัน<br />ก็ยังรู้สึกเหนื่อย<br /><br />จะเหนื่อยทั้งที<br />เหนื่อยเพราะทำงานดีกว่า<br />ได้ตังค์<br />อิอิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115898950112460478?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1158143086201683842006-09-13T02:38:00.000-07:002006-09-13T03:31:15.723-07:00เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา<br />นอกจากจะเป็นวันครบรอบเหตุการณ์ตึกเวิลด์เทรดถล่มแล้ว<br />ยังเป็นอีกวันหนึ่งที่น่าจดจำในชีวิตของฉัน<br />ใครจะรู้ว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับชีวิตของคนๆหนึ่งได้แค่ไหน<br />เช้าวันจันทร์ เป็นวันทำงานตามปกติ เป็นวันที่คุ้นเคย<br />ฉันมักจะตื่นตั้งแต่เก้าโมงเช้า ทำนู่นทำนี่ แล้วก็ออกไปทำงานตามปกติ<br />ปกติแล้ว ฉันต้องออกบ้านประมาณ สิบโมงตรง<br />เพื่อที่จะทันรถบัสสิบโมงห้านาที แล้วไปถึงสถานีซับเวย์อีกห้านาทีถัดไป<br />รอรถไฟอีกแป้ปเดียวก็มา และใช้เวลาประมาณสามสิบนาทีในการเดินทางไปถึงที่ทำงาน<br />แต่วันจันทร์ที่ผ่านมานั้น ฉันลืมไปว่า เป็นวันพิเศษ<br />ใกล้ๆบ้านของฉันเป็นสถานีดับเพลิงที่มีนักดับเพลิงหลายคนจากไปในเหตุการณ์วันนั้น<br />บรรดาครอบครัวของนักดับเพลิงผู้กล้าหาญ และเพื่อนฝูงได้พากันจัดงานรำลึก<br />ส่งผลให้รถติดเป็นพิเศษ .......<br />รถบัสที่ฉันนั่งเป็นประจำ ก็เลยติดไปกับเขาด้วย ด้วยความที่ไม่ได้เผื่อเวลาสำหรับเดิน<br />จึงต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปขึ้นซับเวย์<br />เสียเวลาไปกับการเดินนิดหน่อย เหนื่อยด้วย<br />ระหว่างนั่งรถไฟ<br />ฉันมักจะมีหนังสือติดตัวไปนั่งอ่านด้วยเสมอ<br />แล้วก็ฟังเพลงโปรดที่อัดไว้ในไอพอดเครื่องเล็กๆ<br />ตั้งใจว่าวันนี้น่าจะเป็นวันดีอีกวันนึง<br />ยกเว้นพอถึงตอนข้ามสะพานแมนฮัตตัน ซึ่งเป็นสะพานเชื่อมระหว่างบรู้คลิน กับแมนฮัตตัน<br />รถไฟก็หยุดอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งรถมีแต่ความเงียบ สายตาทุกคู่มองไปฝั่งซ้ายมือ<br />อันเคยเป็นที่ตั้งของตึกเวิลด์เทรดเซนเตอร์<br />ฉันเดาว่าทุกคนในรถไฟ คงกำลังคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นพร้อมๆกันอยู่แน่ๆ<br />สักพักก็ได้ยินเสียงประกาศจากคนคุมรถไฟว่า<br />มีสัญญาณสีแดง ขอให้ผู้โดยสารอดทนรอ<br />ฉันไม่รู้ว่าสัญญาณสีแดงหมายถึงอะไร เดาว่าคงเหมือนไฟแดงจราจร<br />คือรถทุกคันต้องหยุด<br />รถไฟก็เหมือนกัน หยุดไปนานเลย<br />ผลก็คือฉันไปถึงที่ทำงานสายไปสิบนาทีเป๊ะ<br />ฉันคิดว่าแค่สิบนาที.......<br />แต่เป็นสิบนาทีที่เปลี่ยนแปลงหลายต่อหลายอย่าง<br />ฉันจะต้องเคารพเวลาของคนอื่นมากขึ้น<br />ให้ความสำคัญกับเวลาของตัวเองให้น้อยลง<br /><br /><br />ฉันเคยอิจฉาเพื่อนบางคนที่ได้นอนหลับอุตุอยู่บนเตียง ในเช้าวันจันทร์ ซึ่งต่อเนื่องมาจากคืนวันอาทิตย์<br />เคยอิจฉาเพื่อนร่วมทางที่กลับบ้านดึกๆเวลาเดียวกับฉัน เพราะไปเที่ยวสนุกกลับมา ส่วนฉันเลิกเพิ่งงาน<br />เคยกลัวที่จะเดินเข้าบ้านดึกๆคนเดียว เพราะรถบัสรอบดึกจะวิ่งนานๆครั้ง<br />เคยทะเลาะกับคนบางคน เพราะไม่ยอมลาออก ด้วยเหตุผลที่ว่าทำแล้วสบายใจกว่าที่อืน<br />และที่สำคัญ ได้เจอเพื่อนๆ ที่น่ารัก<br /><br />วันจันทร์ที่ผ่านมา เป็นวันจันทร์แรกในรอบปีที่ฉันได้มีเวลาไปนั่งปูเสื่อนอนอ่านหนังสือเล่นที่สวนสาธารณะหลังบ้าน<br />กลับมานั่งวาดรูปต่อ<br />คราวนี้ตั้งใจจะวาดรูปที่ค้างไว้ให้เสร็จก่อนกลับเมืองไทย<br />ไม่มีข้ออ้างว่าไม่มีเวลาอีกต่อไป........<br />ฉันโชคดีจัง ที่ต่อไปนี้ฉันจะมีเวลาให้กับสิ่งที่ฉันรักมากขึ้น<br />ฉันชักจะอิจฉาตัวเองแล้วสิ......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115814308620168384?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1156235537031971782006-08-22T01:10:00.000-07:002006-08-22T01:32:32.926-07:00ส่งงานตัวสุดท้ายแต่ยังไม่ท้ายสุดไปเมื่อวันสองวันก่อน<br />เหมือนยกภูเขาออกจากอกแบนๆ<br />ตัวนึงเป็นวิชาว่าด้วยหลักการตลาดของศิลปินผู้คิดการใหญ่<br />เพื่อที่จะสามารถดำรงชีพอยู่ได้บนโลกแห่งการแข่งขัน<br />จงเขียนบรรยายมาสีซ้าห้าหน้ากระดาษ<br />ทำพอร์ทโฟลิโอส่งหนึ่งเล่ม ทำนู่นทำนี่เยอะแยะมากมาย<br />ไม่ได้หลับไม่ได้นอน<br />อีกตัวว่าด้วยวิชาสรีระพืช<br />ผ่าดะตั้งแต่กิ่งก้านใบดอกผลราก<br />สนุกดี เวลาผ่า<br />แถมได้ความรู้ใหม่มาว่า แอปเปิลและดอกกุหลาบเป็นญาติกัน<br />กล้วยและฝรั่งก็เป็นญาติกัน<br />แถมมะเขือเทศ กับองุ่นก็เป็นญาติกัน<br />และตาสัปปะรด ที่แท้ก็คือดอกของมันนั่นเอง<br />ต่อไปนี้ก็มีเวลาทำงานเก็บตังค์<br />ดูหนัง เอ้ย วาดรูปมากขึ้น<br />ก่อนกลับเมืองไทย<br />เย้............<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115623553703197178?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1154844959642118972006-08-05T22:47:00.000-07:002006-08-05T23:15:59.656-07:00เพิ่งเลิกงานกลับมาถึงบ้าน<br />หยก น้องสุดเลิฟก็กลับมาพร้อมกัน เดินๆมาเจอกันหน้าปากซอย<br />หยกเดินตามหลังมา นึกว่าป้าแก่ๆที่ไหนเดินดุ่มๆตามมา<br />แถมเดินมาทั้งน้ำตา เพราะวันนี้สร้างวีรกรรม ทำไวน์หกรดลูกค้า<br />โอ้ นิวยอร์ค ทำให้น้องสาวสุดเลิฟของเราแก่และเศร้าลงไปถนัดตา<br /><br /><br />หยกวันนี้ ทำให้นึกถึงเราเมื่อเกือบสามปีที่แล้ว<br />วันที่ต้องทำข้อสอบของชีวิต ในวิชาว่าด้วยการเรียนรู้และความอดทน<br />เมื่อสามปีที่แล้ว ขณะที่ยังอยู่ที่แมรี่แลนด์ ดินแดนของแมรี่<br />ตกกลางคืน ต้องแอบไปทำงานร้านอาหารไทยแห่งหนึ่งในบัลติมอร์<br />คุณหนูผู้สูงศํกดิ์แห่งตำบลบวกค้าง อำเภอสันกำแพง ในสมัยที่ทักษินยังไม่เป็นนายก<br />เกิดมาไม่เคยต้องลำบาก ทำงานหาเลี้ยงตัวเองงกๆ<br />ไม่เค้ย ไม่เคย.......แม้แต่นิดเดียว<br />เข้าเรื่อง......<br />ทำเบียร์ไทยตราสิงห์ หกราดลูกค้าป้าอ้วนตั้งแต่หน้าอกอูมๆจรดเท้า<br />ชุดผ้าทำด้วยใยโพลีแอสเตอร์สีและลายเหมือนเป็นญาติกับนกยูง<br />หอมหวนไปด้วยฟองเบียร์และรอยน้ำตาของเด็กใหม่อย่างเรา<br />ทั้งขอโทษ ขออภัย ไม่คิดเงิน (ค่าเบียร์ที่หก) แถมบอกว่าจะออกเงินค่าซักรีดให้ด้วย<br />แต่ป้าหน้าอูมบอกว่าโมโหมาก ไปฟ้องเจ้าของร้านว่า จะไม่มาอีกต่อไป ถ้ายังมีเราทำงานอยู่ที่นี่<br />โห ทำร้ายจิตใจน้องหน้ากลมน่าดู<br />แต่ด้วยความที่เด็กไทย (หน้าตาดี)อย่างเราหายากในเมืองเล็กๆอย่างนั้น<br />ก็เลยต้องอยู่ฝึกความอดทนต่อไป ลุงกับป้าเจ้าของร้านก็ยังคงให้โอกาส<br />ได้แต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับไปบ้าน แต่บอกใครไม่ได้ เพราะแอบออกไปทำงานเอง<br />แล้วได้รับการปลอบขวัญเป็นกระดูกเป็ดผัดกระเพราก็ตาม<br />ถ้าวันนั้นเกิดท้อถอย ก็คงไม่อยู่รอดจนถึงวันนี้กระมังแฮะ<br /><br />อย่างนึงที่เรียนรู้ จงอย่าดูถูกอาชีพของคนอื่น <br />โดยเฉพาะพนักงานบริการหรือเด็กเสริฟ์เนี่ย ขอบอก<br />กว่าจะเป็นเด็กเสริฟ์ที่ดีได้ ไม่ใช่เรื่องง่าย<br />แถมต้องใช้ความอดทนสูง เพราะต้องทนกับคนสารพัดรูปแบบ<br />แล้วก็ต้องใช้พลังกาย พลังใจมหาศาล<br />ในการที่จะให้บริการที่ดีแก่ลูกค้า<br />ต้องอดทน และอดทน และอดทน<br />เอาเป็นว่า ว่างๆ มาลองแบกถาดกันดูไหม<br />อิอิ<br />เดี๋ยวจะสละตำแหน่งแล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115484495964211897?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1154468662486163212006-08-01T14:32:00.000-07:002006-08-01T14:44:22.510-07:00อากาศวันนี้มันช่างร้อนสุดๆ เค้าบอกว่าเกือบร้อยองศาฟาเรนไฮน์<br />แต่เราว่าคงเกินร้อยแหงมๆ<br />แอบหนีห้องร้อนๆไปนั่งตากแอร์อยู่สตาร์บัคข้างบ้าน นั่งตั้งแต่เที่ยงจนเกือบสี่โมง<br />ทำงานเตรียมพรีเซนต์ ทำยังไงก็ไม่เสร็จสักที<br />นึกๆไปก็เกรงใจเค้า เพราะซื้อกาแฟแค่แก้วเดียวนั่งครึ่งวัน<br />แต่เหลียวซ้ายแลขวา คนรอบข้างก็คงหนีร้อนมาพึ่งเย็นเหมือนกัน<br />บางคนยังกะขนออฟฟิศมาไว้ในสตาร์บัค<br />มีหมดทุกอย่าง หมอนรองนั่ง คอมพิวเตอร์ หนังสือ แว่นตา นาฬิกา ทีวีขนาดเล็ก<br />บางคนหอบลูกจูงหลานมานั่งตากแอร์<br />เจอแม่ของเจ้าเคนนี่ ลูกค้าประจำที่ร้านมานั่งตากแอร์อ่านหนังสือพิมพ์(ฟรี)เหมือนกัน<br />ลุงกับป้าข้างๆโต๊ะ ก็พากันฟุบหลับสบายใจเฉิบ<br />บางคนก็นั่งขูดล้อตโต้ที่ซื้อมาจากร้านข้างๆ<br />หยกตามมาทีหลัง ใส่เสื้อกันหนาวกับเตี่ยวสะดอเดินมาเฉิบๆ<br />มองแล้วดูแปลกตา เพราะไม่มีใครใส่เสื่อผ้าเกินสองชิ้น แต่ละชิ้นไม่เกินหนึ่งฟุต<br />อ้อ.....เพิ่งฟื้นไข้<br />โหชีวิตน้องรักของเรา<br />ทั้งตกงาน อ้วนขึ้นนิดหน่อย แถมป่วยอีกตะหาก<br />น่าสงสาร ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพาไปตากแอร์ที่สตาร์บัค เดี๋ยวก็หาย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115446866248616321?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1151729148433905402006-06-30T21:36:00.000-07:002006-06-30T22:04:18.850-07:00เวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหก<br />แป้ปเดียวเอง น้องหยกสุดที่รักก็มาอยู่ด้วยนับเป็นเวลาล่วงเข้าอาทิตย์กว่าๆแล้ว<br />ช่างเป็นหนึ่งอาทิตย์ที่คุ้มค่าเสียจริงๆ<br />ถึงแม้ว่าต้องทำงานทุกวัน ไม่มีวันหยุด<br />แต่ทุกวันกลับกลายเป็นวันหยก วันของหยก วันของน้องสาวสุดที่รัก<br />จากที่เคยโดนพี่ตี๋บ่นเรื่องไม่ชอบเดินอยู่เสมอ กลายมาเป็นมีความสุขที่พาหยกเดินดูนู่นดูนี่<br />ตะลอนๆ เที่ยวกันสองพี่น้อง เกือบทั่วนิวยอร์คแล้ว<br />รู้ตัวอีกทีก็ทำลายสถิติเดินไกลที่สุดของตัวเองไปซะแล้ว<br />เพิ่งรู้ว่าเราก็เป็นพี่ที่แสนดีได้แฮะ<br />น้องคนนี้ ว่าที่สถาปนิกสาว อนาคตไกล<br />แต่ไม่ว่าจะโตแค่ไหน มองยังไงก็ยังเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เรื่องมาก ขี้งอนอยู่เสมอ<br />พออยู่กับพี่ทีไร เหมือนเด็กสามขวบ ขี้อาย ไม่กล้าแสดงออก ไม่มั่นใจไปซะทุกเรื่อง<br />แต่ตอนเด็ก พ่อแม่ให้แยกห้องนอนกัน เพื่อความเป็นส่วนตัว<br />ได้เจอกันเฉพาะตอนกินข้าว นอกเหนือเวลานั้น อยู่ด้วยกันได้ไม่เกิน ครึ่งชั่วโมง เป็นอันต้องทะเลาะกัน<br />ต้องเขม่นกันอยู่ตลอดเวลา พอโต ก็ต้องมาแยกย้ายกันไปคนละที่ละทาง<br />ชีวิตเลยเหมือนกับเป็นคนรู้จักกันมากกว่าพี่น้อง<br />อาทิตย์กว่าๆที่ผ่านมา สองพี่น้อง อยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน นอนห้องเดียวกัน เที่ยวด้วยกัน<br />แบ่งปันกันมากกว่าที่เคยทำมาตลอดชีวิต<br />เหมือนเราสองคนถูกจับมาเข้าค่ายดัดสันดาน<br />ทำให้เรารักกันมาขึ้น เรียนรู้กันและกันมากขึ้น และ<br />ขอบคุณนิวยอร์ค ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115172914843390540?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1150610680875374152006-06-17T23:04:00.000-07:002006-06-17T23:55:46.560-07:00<p align="left">เพิ่งกลับมาจากทำงาน ตามธรรมดาของวันเสาร์ คนก็ออกมากินข้าวนอกบ้านกันมากกว่าวันปกติ ที่ร้านก็ต้องเปิดให้บริการดึกตามไปด้วย ขากลับอ่านหนังสือที่พี่เข่งให้ยืมเล่น ๆ เรื่องใครๆก็หมั่นไส้หนู อ่านไปก็หมั่นไส้คนเขียนไป ไม่รู้เป็นเพราะคนเขียนเขียนงี่เง่า หรือเราเป็นประเภทเดียวกันกับคนที่คนเขียนไม่ค่อยชอบก็ไม่รู้ แต่ก็ช่างมันเหอะ เพราะถึงหนังสือจะไม่มีสาระมากนัก แต่ก็ช่วยให้เราเพลิดเพลินระหว่างรอรถกลับบ้านได้เยอะ กลับมาถึงบ้านเห็นสมุดบันทึกวางอยู่ใกล้ๆซองมาม่า นอกจากจะอยากกินมาม่ารอบดึกแล้ว ยังทำให้คิดถึงเพื่อนรักคนนึง ที่จากไปไกลแสนไกล จะใครซะอีก ก็แอ๊วน่ะสินะ ถ้าตอนนี้แอ๊วยังอยู่ ไม่แน่ อาจจามาเผชิญโชค ผจญถัยอยู่ที่นี่กับเราแล้วก็ได้ จำได้ว่าเมื่อก่อนตอนอยู่หออีแก่ (หอสองหญิง) หญิง อิ๊ก แอ๊ว ห้อง 355 ต้องได้กินของอร่อยๆจากนอกหอด้วยฝีมือของแอ๊วเสมอ หลังสี่ทุ่ม ได้เวลาหอปิด จากหอพัก กลายสภาพเป็นคุกน้อยๆ ด้วยการอ้อนวอน จ้างวาน หรืออะไรก็แล้วแต่ ให้หนุ่มมั่ง ไม่หนุ่มมั่ง เอาโจ๊ก เอาน้ำเต้าหู้ เอานู่นเอานี่มาฝาก หญิงและอิ๊กก็เลยอิ่มท้องสบายเท้ากันใหญ่......แอ๊วทำมาม่าต้มได้อร่อยที่สุด ด้วยกระทะไฟฟ้าใบเล็กๆ กับม่าม่า ไข่ และเครี่องปรุง ต้มสดๆกันบนพื้นห้อง ช่างอร่อยเสียเหลือเกิน ..... แอ๊วเที่ยวกลางคืนเก่ง กินเหล้าแบบคอทองแดงเรียกพี่ กินยังไงก็ไม่เมา ยกเว้นว่าแกล้งเมา เที่ยวกันยันสว่าง แต่ถึงเวลาสอบทีไร เด็กเรียนอย่างเราก็ต้องพึ่งแอ๊วทุกที ไม่รู้สมองทำด้วยอะไร..........แอ๊วเป็นแม่สี่อแม่ชัก ด้วยความรักเพื่อนหรือรำคาญยังไงก็ไม่รู้ เลยทำให้เพื่อนได้คบกับหนุ่มที่แอบปิ๊ง จนถึงวันนี้ หนุ่มคนนั้นกลายเป็นแก่คนนั้นไปซะแล้ว ในขณะที่แอ๊วก็ยังคงเฝ้าตามหาความรักของตัวเองไม่มีวันสิ้นสุด..........แอ๊วชอบเขียนบันทึก ด้วยลายมือกลมโต น่ารัก อ่านง่าย และมักจะมีรูปภาพประกอบเสมอ และมุมประจำที่เขียนไดอารี่ ก็จะเป็นประตูห้องที่ติดกับระเบียง เพราะจะได้มองเห็นท้องฟ้าได้............... แอ๊วชอบซักผ้าด้วยมือ เพราะแอ๊วเคยบอกว่าเวลาซักผ้าเป็นเวลาที่แอ๊วมีความสุขมากที่สุด ได้อยู่กับตัวเอง ได้ฟังเพลง ได้คิดถึงคนนู้นคนนี้ และประหยัดเงิน ในขณะที่เราชอบแอบส่งผ้าให้ร้านซัก....ความทรงจำมากมายเกี่ยวกับแอ๊วผุดขี้นมาเต็มไปหมด ...แต่ละคนก็มีเส้นทางของแต่ละคน เรากับแอ๊วหันหลังให้กัน เดินกันคนละทาง ด้วยความคิดโง่ในเรื่องโง่ๆ ทำให้เราสูญเสียช่วงเวลาที่ควรจะมีร่วมกัน ต่างคนต่างไปมีเพื่อนใหม่ มีหอพักใหม่ มีรูมเมทใหม่ มีกิจกรรมใหม่ ๆ ไม่คิดถึงกัน ไม่พูดถึงกัน ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจกัน..... เวลาผ่านไป สิ่งโง่ๆ ก็เริ่มเลือนหาย เรานัดพบกันอีกครั้งโดยที่มีอิ๊ก และบอลเป็นตัวตั้งตัวตี ไปกินช้าวด้วยกัน ตอนนั้นฉันได้แต่ดีใจที่แอ๊วไม่ได้โกรธเคืองในสิ่งที่ฉันทำลงไป แต่เจ้าสิ่งโง่ๆนั้นยังไม่ได้หายไปหมดซะทีเดียว ยังคงมีหลงเหลือทำให้ฉันไม่แสดงออกว่าอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม อยากแบ่งปัน อยากพูดคุยกันเหมือนทีเคยเป็นมา วันนั้น .... นอกจากท้องอิ่ม ใจก็ยังอิ่มเอมแบบบอกไม่ถูก ได้แต่ตั้งใจว่า จะโทรหาและขอโทษแอ๊วสักวัน แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ...........สิ่งหนึ่งที่กระจ่างชัดขี้นมา แอ๊วชอบหนังสือเรื่องเจ้าชายน้อย เพราะแอ๊วบอกว่ามันเหมือนชีวิตของแอ๊ว..... เช้าวันหนี่งเป็นวันทำงานตามปกติ ที่คณะวิศวะ บอลโทรมาถามว่าพักนี้ได้เจอแอ๊วบ้างหรือเปล่า เราก็บอกตรงๆว่าไม่ได้เจอเลย ในใจคิดขี้นมาแวบนึงว่า เดี่ยวจะโทรหา แต่บอลบอกว่า คงไม่ได้เจอแล้วหล่ะ เพราะแอ๊วเลิกหายใจแล้ว แอ๊วถูกรถชนเมื่อคืน หลังเลิกงานกลับบ้านตอนเที่ยงคืนกว่า ฉันคิดว่าบอลพูดเล่น ......หลังจากนั้นฉันจำได้แค่ว่า ฉันทำงานไม่ได้ ต้องหลบไปร้องไห้หล้งห้องทำงาน ตกเย็นฉันขับรถไปที่บ้านแอ๊ว คนเต็มบ้าน แอ๊วจากเราไปแล้วจริงๆ .แถมคนที่ชน เป็นคนข้างบ้านฉัน ที่เพิ่งกลับจากไปเที่ยวกลางคืน แล้วเมา ขับรถกลับบ้าน ฉันเสียใจที่มีคนแบบนี้เป็นเพื่อนบ้าน.......เจ้าชายน้อยจากดอกกุหลาบไป แอ๊วก็จากโลกเน่าๆใบนี้ไป พร้อมกับหัวใจของใครหลายๆคน ....สำหรับฉัน ....แอ๊วยังไม่หายไปไหน.....แอ๊วก็ยังเป็นแอ๊ว ผู้หญิงตัวเล็กๆ ขาวๆ แก้มป่อง มัดผมจุก ชอบใส่กางเกงขาสั้น เสื้อยืด มักมีสร้อยข้อเท้าเส้นเล็กๆ ติดตัว คิดถึงเสมอ....เจ้าหัวแห้ว</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115061068087537415?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1150338677390830072006-06-14T19:29:00.000-07:002006-06-14T22:18:01.983-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/unfinished.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/200/unfinished.jpg" border="0" /></a><br />วันนี้นั่งหลังขดหลังแข็งวาดรูปทั้งวันหลังจากก้มหน้าก้มตาทำงานมาตั้งแต่วันเสาร์ คนบางคนกลับเมืองไทยไปได้ 5 วันแล้วสิ ก็เลยเหงาๆ อยู่กับบรรยากาศที่มีแต่ตัวเองและเพื่อนบ้านยุ่งๆ วันนี้เกือบได้ทำงานตอนเย็น เพราะพี่สาวสุดที่รักเกือบไม่กลับมาทำงานหลังจากหยุดไป 2 คีนกับ2 วัน แต่แล้วก็รอดตัว เพราะกลับมาก่อนทำงาน 1 ชั่วโมง อาทิตย์นี้เพิ่งได้มาหยุดจริงๆจังๆ ก็วันพุธ ได้นั่งวาดรูปตามที่ตั้งใจเอาไว้ ทั้งวัน แต่ก็ไม่เสร็จตามที่ตั้งใจ อะไรๆ ก็ไม่เสร็จ วันเสาร์นี้ก็ต้องส่งงานแล้วไม่มีอารมณ์....มีแต่อาไร... เฮ้อ....ง่วงนอน ก็เมื่อคืนเล่นเนตจนตีสามเลย.... เมื่อไหร่จะเลิกขี้เกียจซะทีหนอ หึ หึ แล้ววันนี้ก็เพิ่งรู้ว่า แผนการที่วางแผนไว้ว่าจะจบอีก 2 เดือน ยังไม่จบแน่ๆ ทำเอาหัวใจพองๆคับอกบอลลูน กลายเป็นอกเหี่ยวฟ้าไปทันใด เพราะเลยกำหนดส่ง Final Project ไปซะแล้ว ........โสน้าหน้า.......(พูดไม่ชัด) กำหนดส่งคราวหน้าไม่รู้เมื่อไหร่ อาจจะปีหน้าแต่ที่แน่ๆ เศร้าโศก ๆ แต่ก็ขำขำ ฮาหยังมาง่าวขนาด....โทษใครก็ไม่ได้ ดีเหมือนกัน จะได้บ่มเพาะวิทยายุทธให้แก่กล้า .........แง..........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-115033867739083007?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1149896030604272902006-06-09T16:27:00.000-07:002006-06-09T16:33:50.616-07:00วันนี้ทำงานทั้งวัน ปวดเมื่อยไปหมดเลยฝนก็ตก<br />พายุน้อยๆก็เข้า คนก็เลยไม่ออกมากินข้าวข้างนอก<br />ส่งผลกระทบถึงเศรษฐกิจน้อยๆ ของเรา ทำให้แย่ไปตามๆกัน<br />ส่วนพี่ตี๋ก็เตรียมขนย้ายข้าวของ แพคกระเป๋ากลับเมืองไทย<br />กระเป๋าใบใหญ่ๆ เต็มไปด้วยอุปกรณ์ถ่ายรูป เยอะแยะมากมาย<br />โชคดีที่ข้าวของทั้งหมดตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ส่งทางเรือลอยละลิ่ว ปลิวละล่องไปแล้วเรียบร้อย<br />ความจุของของที่ส่งไปใหญ่ประมาณกระท่อมเล็กๆ ได้ สิริรวมกันประมาณ 36 กล่อง<br />ซึ่งส่วนมากจะเป็นหนังสือ และหนังสือ และหนังสือ<br />ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะสามารถซื้อหนังสือได้เยอะแยะมากมายขนาดนี้<br />ขนาดที่ว่าตั้งห้องสมุดย่อมๆ ได้ไม่ขาดไม่เกินแถมราคาค่าหนังสือ<br />คงซื้อบ้านที่เมืองไทยได้เป็นหลังๆ แถมเป็นหนังสือที่ได้มาจากหยาดเหงื่อและแรงงาน<br />บ่นแล้วบ่นอีก พี่ตี๋ก็ยังคงไม่ทิ้งอุดมการณ์ ซื้อหนังสือต่อไปเรื่อยๆจนต้องเลิกบ่น<br />หันมาเป็นสนับสนุนแกมเหน็บแนมว่า ..วันนี้คุณซื้อหนังสือแล้วหรือยัง...<br />จะว่าไป แต่ถ้าพี่ตี๋มีเงินเยอะเยอะ แล้วให้เลือกว่าจะใช้เงินไปทำอะไร<br />ระหว่างซื้อบ้านสวย ๆ รถหรูๆ หรือให้ไปซื้อหนังสืออะไรก็ได้ในโลกนี้<br />พี่ตี๋ก็คงเลือกซื้อหนังสือ แล้วหาความรู้จากหนังสือก่อนแล้วเอาความรู้ไปสร้างบ้านอยู่ดี<br />แต่ถ้าเป็นฉัน คงซื้อบ้านก่อน เพื่อที่จะได้มีที่เก็บหนังสือ...อิอิ<br />เพราะฉันเองก็บ้าซื้อหนังสือใช่ย่อย...มิน้อยหน้า...<br />คงต้องดูกันต่อไป.... ไอ้มดแดง...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-114989603060427290?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1149728724314197942006-06-07T17:43:00.000-07:002006-06-07T18:05:24.510-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/3leaves.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/200/3leaves.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/plaleave.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/200/plaleave.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/tulip1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/200/tulip1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/tulip2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/200/tulip2.jpg" border="0" /></a><br />เมื่อวันก่อนอดตาหลับขับตานอนวาดรูปดอกไม้ด้วยใจเป็นสุข<br />ก็เลยมีงานใหม่ๆ คลอดออกมา 2 รูป ผสมกับรูปเก่าๆ ที่พอมี<br />อยากนั่งวาดรูปทุกวัน ไม่ต้องทำงาน ......อิอิ<br />แต่ไม่ดี เด๋วกลายเป็นคนขี้เกียจ และไม่มีตังค์<br />ช่วงนี้ยิ่งเศรษฐกิจตกต่ำ น้ำมันแพง<br />แถมน้ำหนักก็ขึ้น ทั้งอ้วนทั้งอืด แต่ความสวยก็กระฉูดตาม<br />เป็นทั้งอ้วนทั้งสวย....... อิอิ<br />มะพูดมากดีกว่า....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-114972872431419794?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1146293853969482132006-04-28T23:48:00.000-07:002006-04-28T23:57:33.990-07:00กรูมาทำอะไรที่นี่วะเนี่ย.....<br />กลับมาถึงบ้านตอนตีสองนิดๆ เพราะรถไฟที่นั่งประจำมันดันไม่วิ่งหลังเที่ยงคืน<br /> เลยต้องเสี่ยงชะตาขึ้นรถไฟสายอะไรไม่รู้ไม่ทันมอง<br />ดันหยุดตามป้ายต่างๆทุกๆ10วินาที กว่าจะถึงป้ายสุดท้าย<br />ออกจากรถไฟนั่งรถบัสต่อ คนขับเป็นคุณพี่มีดตึ๊ดตื๋อ ถามว่าจะไปทางเดียวกับบ้านเราป่าว มันไม่ยอมตอบ<br />เลยเสี่ยงดวงนั่งไปด้วย ปรากฏพี่แกอุตส่าห์จอดให้ แล้วก็เดินเข้าบ้านต่อ<br />ใตรว่าอยู่เมืองนอกสบาย...<br />ชีวิตโคตรจะลำเค็ญ ....<br />เฮ้อ...อยากกลับเมืองไทยแล้ว ....<br />ใครจะมารีบมา อยากกลับแล้ว....เบื่อ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-114629385396948213?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1146029698949292772006-04-25T22:01:00.000-07:002006-04-26T19:20:44.086-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/cherryblossom1.2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/320/cherryblossom1.2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/yinginpark.2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/320/yinginpark.2.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">วันนี้อากาศดี ฝนไม่ตกเหมือนสองสามวันที่ผ่านมา</span><br /><span style="font-size:130%;">เลยออกไปสูดอากาศหายใจข้างนอกได้ </span><br /><span style="font-size:130%;">ทุกๆวันอังคาร สวนพฤษศาสตร์หลังบ้านเปิดให้เข้าฟรี ไม่ต้องเสียตังค์</span><br /><span style="font-size:130%;">ก็เลยถือโอกาสเข้าไปนั่งสูดบรรยากาศดอกไม้บานให้เต็มปอด</span><br /><span style="font-size:130%;">อุปกรณ์วันนี้ก็มีกล้องถ่ายรูป แล้วก็สมุดวาดภาพ ดินสอสี ที่เหลาดินสอ แล้วก็ยางลบ</span><br /><span style="font-size:130%;">นั่งวาดรูปอยู่บนเนิน ห่างไกลผู้คน</span><br /><span style="font-size:130%;">ช่วงนี้เป็นช่วงที่ Cherry Blossom บานเต็มต้น</span><br /><span style="font-size:130%;">เป็นทุ่งหญ้าสีเขียว ตัดกับสีชมพูของดอกไม้ เป็นทุ่งสีสวย</span><br /><span style="font-size:130%;">นั่งวาดได้ครึ่งรูป ทัวร์จีนลงหรือไรไม่ทราบ ล้งเล้งกันใหญ่ </span><br /><span style="font-size:130%;">มีคุณลุงแก่ๆย่องมาดูเราวาดอยู่ข้างหลัง </span><br /><span style="font-size:130%;">รู้สึกหนักศรีษะตัวเองเป็นอย่างมาก</span><br /><span style="font-size:130%;">นึกอยู่ในใจ อีลุงนี่...ขนาดตูแอบมาอยู่บนเนินโคตรจะสูง ยังอุตส่าห์ปีนมาดูได้</span><br /><span style="font-size:130%;">สักพัก ป้าเมียลุง คงเห็นเราเอ๊าะ ๆ แถมลุงไม่ยอมไปไหน คงหึง เลยปีนมาตาม ลุงก็เลยเดินตามไป</span><br /><span style="font-size:130%;">ค่อยโล่งหน่อย .....</span><br /><span style="font-size:130%;">สักพัก ไม่รู้ทำไม เนินนี้มันน่าปีนหนักหนาหรือไงไม่ทราบ</span><br /><span style="font-size:130%;">มีแต่คนปีนขี้นมา แต่ละคนหน้าตาแปลกๆ รายหลังสุด เป็นพี่มืด นึกว่ามาชื่นชมคนวาดรูป ปรากฏมาขายซีดีเถื่อน</span><br /><span style="font-size:130%;">ความพยายามเป็นเลิศ แต่ขอลา...</span><br /><span style="font-size:130%;">เลยชักรูปไว้ เอาไปวาดต่อที่บ้านดีกว่า....</span><br /><span style="font-size:130%;">สรุปว่าอยู่ในสวนจนสวนปิด ยามเดินมาไล่ชิ้วๆ เลยต้องออกไปเสียโดยดี</span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่งั้นคงค้างคืนอยู่ในนั้นเป็นแน่แท้...</span><br /><span style="font-size:130%;">กลับบ้าน ผีแม่ครัวเข้าสิง </span><br /><span style="font-size:130%;">ช่วยยายหนูทำอาหาร เป็นมือแอป (ที่สวยที่สุดในโลก... )(Appetizer)</span><br /><span style="font-size:130%;">เพราะเมื่อคืนยายไป Atlantic City มา ไปเล่น Slot machine ได้ตังค์มาหลายร้อย</span><br /><span style="font-size:130%;">เพิ่งกลับมาถึงเมื่อเช้า เลยแฮ้งค์ นั่งหลับอยู่หลังครัว</span><br /><span style="font-size:130%;">สนุกดี ทำไก่สะเต๊ะไหม้ด้วย....</span><br /><span style="font-size:130%;">แล้วก็ทำฉู่ฉี่ อร่อยดี แต่เค็มไปนิดนึง </span><br /><span style="font-size:130%;">พี่ตี๋บอกว่าลูกค้าโทรมาด่าด้วย แต่อย่างน้อยเค้าก็กินไปแล้วก่อนโทรมา...</span><br /><span style="font-size:130%;">ทำอาหารคงไม่รุ่งเท่าเพื่อนอิ๊กนะ....สารภาพด้วยใจจริง</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-114602969894929277?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1145504414685568832006-04-19T20:05:00.000-07:002006-04-20T17:26:41.736-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/iris3.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/320/iris3.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/iris2.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/320/iris2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/iris1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/320/iris1.jpg" border="0" /></a><br />เมื่อวานมีจดหมายแจ้งเกรดมาจากโรงเรียน<br />ตัวแรกได้ B เพราะลืมส่ง Final project<br />แต่ตัวอื่น ๆ ยังไม่รู้ คงจะทยอยส่งมาเรื่อยๆ<br />ตื่นเต้นจัง....<br />พรุ่งนี้ต้องไปพรีเซนต์งาน ท่ามกลางฝูงชน ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะพูดอะไร<br />ปล่อยมันไปตามกรรมก็แล้วกัน<br />กรรมดีมีมาก บุญเก่าหนุนนำ สาธุ สาธุ<br />ขอให้พูดออกก็แล้วกัน<br /><br />พรุ่งนี้ตัดสินใจส่งภาพดอก Iris<br />ดอกไม้สีม่วงบาดตา ซื้อมากำละ 6 เหรียญ<br />สาเหตุที่เลือกวาด สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะราคาถูกที่สุด<br />แล้วก็ไม่สามารถจะหาดอกไม้ชนิดอื่นได้<br />เพราะไม่กล้าแอบเด็ดตามรั้วบ้านชาวบ้าน<br />เดี๋ยวตำรวจจับ<br /><br />ดอกไอริสเป็นดอกไม้ที่มีเรื่องราวน่าสนใจ<br />เป็นตัวแทนของความศรัทธา ความหวัง ความเฉลียวฉลาด ความกล้าหาญ และสัญญา<br />ด้วยลักษณะดอกที่ดูเหมือนมีปีก<br />จึงตั้งชื่อตามเทพธิดาแห่งสายรุ้ง ชื่อไอริส<br />ไอริสเป็นลูกสาวของThaumas (son of Pontus and Ge) และ Oceanid Electra<br />แต่งงานกับZephyrus เทพเจ้าแห่งลมตะวันตก<br />หน้าที่หนึ่งของไอริส คือนำสารของพระเจ้าไปยังผู้รับสาร<br />ซี่งเป็นผู้ถูกเลือกให้มีชีวิตที่เป็นอมตะ จริงๆ เรื่องของไอริส ยังมีอีกมาก แล้วจะมาเล่าวันหลัง<br />วันนี้ขี้เกียจแล้ว<br /><br />ฤดูใบไม้ผลิที่นี่ สามารถพบเห็นดอกไอริสได้ตามสวนสาธารณะต่างๆ<br />มีหลากหลายสี ทั้งสีม่วง สีเหลือง สีขาว สีชมพู สีแดง<br />แต่แปลกที่ไม่มีใครปลูกตกแต่งบ้านเป็นจริงเป็นจังเหมือนดอกไม้ชนิดอื่นๆ<br />อาจเป็นเพราะมันปลูกยากกว่าหรือไงไม่ทราบ<br />แต่เดี๋ยวจะหารูปมาแปะให้ดูดีกว่า<br />ชักชอบแล้วสิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20511669-114550441468556883?l=wareeya.blogspot.com' alt='' /></div>Wareeyahttp://www.blogger.com/profile/02170546078202110394noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20511669.post-1145477042765888632006-04-19T13:01:00.000-07:002006-04-19T13:04:02.780-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/1600/yinginprospectpark.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7007/2056/320/yinginprospectpark.jpg" border="0" /></a><br />ปีนี้รู้สึกว่าอะไรๆมันก็ดูชุลมุนวุ่นวาย รวมทั้งฤดูกาลต่างๆ เกือบ 3 ปีแล้วสินะเนี่ย ที่มาผจญภัยอยู่ประเทศนี้ แค่ 3 ปี แต่ก็ได้เห็นได้เรียนรู้อะไรมากมายเหลือเกิน ทั้งสุขแสนสุข เหนื่อยแสนเหนื่อย จนจนไม่มีอะไรจะกิน หรือรวยจนฟุ้งเฟ้อเอาได้ง่ายๆบางวันเหงาสุดจะทน แต่บางวันช่างสนุกสนานเฮฮาไปได้ทั้งวันทั้งคืน วันนี้วันจันทร์ วันธรรมดาวันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิอันแสนจะล่าช้ากว่าทุกปีฉันก็ต้องทำงานตามปกติ พี่สาวที่แสนดีกลับเมืองไทยยังไม่มาเลยต้องลุ้นว่าใครจะมาทำงานแทนตอนกลางวันคู่กับฉัน ปรากฏว่าเพื่อนอั้น ยอมสละตะหลิว มาเป็นเด็กเสริฟ์แทนพี่เข่ง เลยรอดตัวไปตกเย็น เพื่อนปลาไม่มา หายอั๋วไปไหนไม่ทราบได้ เลยเหลือทำงานอยู่ 4 คนเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในร้านใจยา เพราะมีแค่คนเดียวที่เป็นผู้หญิง อิอิ (ยกผลประโยชน์ให้จำเลย)ท้ายสุดต้องขอบคุณเพื่อนปลาที่ไม่มาทำงาน เพราะเงียบฉี่เป็นเมืองร้าง เพราะสงสัยคนทั้งเมืองยังคงฉลองเทศกาลอีสเตอร์อยู่กับบ้าน กินอาหารเหลือจากเมื่อวาน เลยไม่มีใครออกมากินข้าวนอกบ้านแถมช่วงนี้เป็นช่วง Spring Break คนก็หาเวลาพักผ่อน Vacation กันเป็นแถว ไม่มีอะไรดีเท่าการออกนอกเมือง พวกบรรดาเด็กเสริฟ์เพื่อชาติทั้งหลายเลยเศร้ากันไปตามระเบียบคุยไปคุยมา กลายเป็นเรื่องราวชีวิตเด็กเสริฟ์ซะนี่แต่จะว่าไป มันก็น่าสนใจเหมือนกันนะเรื่องของชีวิตคนแต่ละคนที่ฉันได้รู้จักในร้านอาหารเล็กๆแห่งนี้มันช่างน่าสนใจ และเต็มไปด้วยแง่มุมต่าง ๆถ้าทำเป็นหนังสือ คงเป็นหนังสือปกแข็งขนาดเท่าสารานุกรมเล่มใหญ่เป็นหนังสือแห่งชีวิต<br />ฤดูใบไม้ผลิปีนี้มาล่าช้า แต่เราสิช้ากว่าเพิ่งมีอารมณ์ไปเดินสวนสาธารณะข้างบ้านเมื่อ 2-3 วันก่อนปรากฏว่าดอกไม้ต่างๆ กลายเป็นดอกม้�